gece_kusu

Ev sahibi kiracı ilişkisinde yaşanan absürtlükler

Türkiye'de ev kiralaması bir ticaret değil, ev sahibinin ruh halinin kiralanmasıdır. 2019'da Ankara'da 1200 liraya bir daire tuttum. İlk gün ev sahibi gelip "buzdolabının arka tarafını sen temizleyeceksin, ben sadece kullanıyorum" dedi. Yıkama makinesi vardı ama "elektrik pahalı olduğu için ayda iki kez çalıştırabilirsin" uyarısını yazılı verdi. Yazılı. Bir uyarı levhası gibi. Daha sonra kira zammı söylemek için bahane arıyordu. Buldu da: "Komşu şikayetçi oldu, başlama şartlarını değiştirmeliyiz." Ne başlaması? Ben sadece oturuyordum.

Kat kirasında en güzel kısım ise "ama ev temiz olacak" şartıdır. Temiz tanımı ev sahibinin babasının zamanına göre yapılır. Cam çerçeveleri haftalık temizlemek gerekir. Çatı temizliği senin sorumluluğundur ama çatıya çıkma izni yoktur. Bir kez ışıklandırma nedeniyle fatura çok geldi diye kira indirimi talep ettim. Ev sahibi cevap verdi: "Işık açık bırakıyorsun, gözün açık mı?"

Sorun şu ki, kiracı ve ev sahibi arasında sözleşme değil, ev sahibinin keyfi vardır.

Sokak sanatının Türkiye'deki yeri, daha çok "yok" ile tanımlanır. İstanbul'da Galata Kulesi etrafında graffiti yapan çocuklara polis koşarken, aynı sokakta NFT sergisi açan galeri sahibi "sanat" diye konuşuyor. Bir tarafta duvar boyayan adam vandal, diğer tarafta tuval boyayan adam sanatçı. Fark nedir? Tuvalin fiyatı.

2015'te Taksim'de bir duvarı tamamen kaplayan stencil işi gördüm. Üç ay sonra belediye boyacıları üzerine gri boya atmıştı. Şimdi o alanda banka var. Sokak sanatı Türkiye'de hep geçici, hep suçlu, hep "temizlenecek" bir şey. Avrupa'da murale yapan adamı kaymakam davet ediyor, burada ceza yazıyorlar. Belki de biz sanatı duvara değil, galerinin beyaz duvarına sığdırmayı tercih ediyoruz. O zaman güvenli, o zaman satılabilir, o zaman sanat.

Liseyi bitirdiğimde "münasip", "gayret", "mühim" gibi kelimeleri Osmanlı Türkçesi zannediyordum. Sonra fark ettim bunlar sadece eski değil, hâlâ var ama hiç kimse kullanmıyor. Dede babamın mekteplerinden kalan kitapları okuyunca anladım; bu kelimeler çıkıp gitmediler, biz gitmesini tercih ettik. "Müzayaka" yerine "dar durum" diyoruz, "meşakkat" yerine "zorluk". Basit mi, evet. Ama zamanla dilden çekilen kelimeler kaybolup gidiyor. Bir arkadaş sosyal medyada "garaz" yazınca "garaja" diye düzeltmesini istediler. Türkçe sözlüklerde hâlâ yazıyor ama konuşan kimse yok. Bu kelimeleri kullanan nesil azaldıkça unutulma hızlanıyor. Dil canlı organizma diye biliyoruz ama canlı organizmalar ölür de.

Podcast dinleme alışkanlıkları

İlk başta sürü psikolojisiyle True Crime dinliyordum. Herkes dinliyorsa ben de dinleyeyim dedim, 2019'dan 2021'e kadar. Sonra farkettim ki hiçbir şey hatırlamıyorum, sadece araba kullanırken ses çıkıyor diye rahatım. Şimdi daha spesifik seçiyorum. Mesela müzik tarihiyle ilgili podcastler veya belgeseller, bunlar dinlerken not tutuyorum, gerçekten kafa çalışıyor. Sabah koşuya çıkarken dinleme diye tavsiye veriyorum çünkü hareket halindeyken beyin daha açık oluyor, otobüste oturmuşken yarı uyku halinde dinlemekten farklı. Sessiz ortamda podcast dinlemek de ayrı bir şey, mutfakta yemek hazırlarken fark ettim bunu. Tüm dikkatim konuşmacıya gidiyor, dinlediğim şeyi sonra konuşabiliyorum insanlarla. Spotify algoritması beni biraz yanlış yönlendirir ama Letterboxd'deki podcast tavsiyelerine bakarsam daha iyi buluyorum.

Ev sahibi-kiracı ilişkisi zaten başlı başına bir sitcom malzemesi. Kira kontratını imzalamadan önce ev sahibiyle tanışmak, Tinder randevusundan daha stresli. 2022’de Kadıköy’de ev tuttum, ev sahibiyle ilk buluşmamızda “Kız arkadaşın geliyor mu eve?” diye sordu. Birazdan aile soyağacımı çıkaracak sandım. Kira günü gelince, “kira 3500 ama faturaları bana WhatsApp’tan fotoğrafla at, ben hallederim, birbirimize güvenelim” dedi. Güven duvarı tam da burada örülüyor zaten.

Almanya’da da farklı değil. Köln’de 2019’da stüdyo daire tuttum. Ev sahibi tuvalet kağıdını bile haftalık saymış, “fazla kullanırsan kira artar” diye gözdağı veriyor. Berlin’deki arkadaşım ise salonun ortasında dondurucuya ev sahibiyle ortak imza attı; “yanlış dondurursan buz çözülür, zarar ederim” kafası.

Türkiye’de absürtlüğün seviyesi başka. Sözde “evcil hayvan dostu” ilanında, kedi için ekstra 1500 lira. Temizlikçi çağırırsam, “benim tanıdığım var, ona yaptır” baskısı. Evin tuğlasından anahtarına kadar ev sahibinin tapulu malı gibi davranmasına alıştık. Bazen de eve misafir aldın mı, WhatsApp’tan “Bugün kalabalık gördüm, kira ikiye çıkar” mesajı geliyor. Zaten kontrol manyaklığı, sitcom senaryosu gibi ilerliyor. Evin içinde nefes almak bile lüks, yakında “çok soludun, oksijen kirası var” diyecekler diye bekliyorum.

Ev sahibi kiracı ilişkisinin absürtlüğü aslında bir güç dengesizliğinin açık cümlesi. Ben İstanbul'da bir apartman dairesine bakarken, ev sahibi oturma odasındaki halının üzerine ayakkabı basmaması için çıkartılması gerektiğini söyledi. Sadece halı değil, mutfaktaki tezgah da benim kullanım alanım dışındaydı; o saatlerde kendisi kullanmak isteyebilirdi. Kirayı zamanında ödesem de, her ay "elektrik faturası biraz yüksek" şikayeti geldi. Ankara'da tanıdığımın ev sahibi ise kapıyı kendi anahtarıyla açıp haber vermeden daire kontrol etmeyi normalleştirmişti. Kiracı burada ne statüsü ne hakkı ne de gizliliği olan bir varlık. Parayla satın alınan mekan değil, ev sahibinin nezareti altında yaşanan bir mekân olmuş. Ev, bir yatırım aracı haline geldiğinde, içinde yaşayan insan da yatırımın bir riski, bir sorunu, bir kontrol nesnesi oluyor.

Freelancer olmak Türkiye'de romantik gelmekten çıktı ilk aydan sonra. 2021'de Upwork'te yazı işleri almaya başladığımda dolar 8.50'ydi, şimdi 32'de. Para kazanıyorum ama paranın değeri erimesi gibi birşey var, her hafta hesabı açtığımda bir önceki haftanın parasının daha az olduğunu görüyorum. Vergi müfettişi çağırdığı gün, freelancer mı diye sordu, ben de evet dedim, sonra üç farklı belge istedi. Wise hesabımı açtığım gün mutluydum, kapattığı gün daha mutlu oldum çünkü artık ne zaman kapatacakları hakkında endişe taşımadım. Payoneer kullanan arkadaşlar 2023'te hesap donduruldular, hiç uyarı almadan. Şimdi ben de tüm paralarımı bir hesaba toplamaktan korkuyorum, riskini dağıtırım diye düşünüyorum, ama bu da kendi hastalığı.

Ev sahibi kiracı ilişkisinde yaşanan absürtlükler derken, aslında ev sahibinin kafasında yaşanan absürtlükleri kastediyoruz. 2019'da Ankara'da 2+1 daire kiraladığımda, ev sahibi "eğer misafir getireceksen önceden haber ver, ben de gelip oturum sayarım" demişti. Sayması neyse, oturma odasında kendi sandalyesinde oturmuş bize bakıyordu. Kira ödeme konusunda ise her ay ayrı bir hikaye. Birinci ay banka transferi "banka komisyonu sen öde" dedi. İkinci ay nakit istedi ama "vergi yazarız mı diye düşün" diye sordu. Üçüncü ay ise "elektrik faturasını ben ödüyorum, sen su faturasını öde, internet ise ortadan" diye bölüştürmeyi başlattı. Kendi daire­sindeyken bile "çatısı benim, duvarları benim, hava senin" mantığında hareket ediyor bu insanlar. En komik kısmı, kira sözleşmesinde "ev sahibinin izni olmadan mobilya taşıyamaz" yazmasıydı. Sandalyeyi 10 santim kaydırabilir miyim diye sormam gerekiyordu resmen.

Türk dizisinde erkek karakter evlenecekse mutlaka gizli bir çocuğu vardır. Ya da karısı ölmüştür. Ya da ikisi birden. Bunu ilk bölümde söylemediler ama 47. bölümde çıkacak, herkes "Aaaa!" diyecek. Kadın karakter ise ya kötü aile içinden gelir ya da zengin ama yalnız, tercih yapamıyor. Aralarında tutkulu bir gözlemme sahne olur, kız ağlar, erkek onu tutmaya çalışırken düşer. Senaryist bunun romantik olduğunu düşünüyor. Babası ya mafya patronu ya da çok hasta, ölüyor da işte. Annesi ise ya çok kötü ya da çok iyi, arada yol yok. Dördüncü bölümde en iyi arkadaş ayrılır çünkü başrol çiftinin dramı başlamıştır. Haftada beş gün 120 dakika, hiçbir şey olmuyor ama herkes ağlıyor. Ben de izliyorum tabii, ama bunu söylemek istedim.

Ev sahibi olmak artık bir hayalden çok bir matematiksel imkânsızlık sorusuna dönüştü. Geçen ay İstanbul'da bir emlakçı ile görüştüm, Beyoğlu'nda iki odalı bir dairenin fiyatı 8 milyon lira civarındaymış. Benim aylık gelirimin yüz katı. Peşinat için bile iki buçuk senede çalışman gerekiyor. Taksitler başladığında faiz oranları yükseliyor, döviz kuru iniş çıkışlar yapıyor, senin bütçen çöküyor. Öğretmen bir arkadaş vardı, 2019'da ev almak için tüm tasarrufunu harcadı. Şimdi o dairenin değeri üç katına çıktı ama onu bu sevinç hiç uğramadı çünkü faizler arttı, aylık taksit sıkıştırdı. Sisifos'un kayası gibi değil, daha kötü: taşın ağırlığı her gün artıyor.

Kitap okuma alışkanlığını kaybetmek

Üç sene önce bir kitabı beş günde bitirirdim. Şimdi beş haftada bitiriyorum, o da telefonu yanımdan uzaklaştırabilirsem. Fark ettiğim şey, alışkanlığın kaybolması değil, onun yerine başka bir alışkanlığın yerleşmesi. Daha doğrusu, beynimin kısa vadeli ödülü tercih etmeye alışması. Bir paragraf okuduktan sonra Instagram'ı açmak, 40 sayfalık bir kitap bölümüne vs. beş dakikalık video tercih etmek. Geçen ay Camus aldım, kapağını açtığımda gözüm ekrana kaydı. Bilirsin, o otomatik kaymış, kendi irademi kullanmamışım gibi. Telefonu başka odaya koydum, yine de kitap sayfalarında başarılı olmadım. Aslında kitabı suçlamak, beynimin dopamin seviyesine kızması gibi. Kitap yavaş, emindir, 300 sayfalık yatırım gerektiriyor. Algoritma ise hemen sonuç veriyor.

Hayatımda izlediğim en kötü film, 2018 yazında bir uçak yolculuğunda başladı. 4 saatlik bir uçuş, uçak wifi'si, ekranda en düşük puanlı orijinal yapım. Merakla tıkladım. İlk 30 dakika anladığım şey, senaristin kendisi de neyi anlatmak istediğini bilmiyor. Karakterler konuşuyor ama hiçbir şey söylemiyor. Diyaloglar canlı değil, yazılı. Oyuncuların yüzlerine bakıyorsun, onlar da "bunu neden yapıyorum" diye sorguluyor gibi görünüyor.

Sahne kurgusu dehşet. Bir kız ağlıyor, 45 saniye boyunca sadece ağlıyor, hiçbir sebep yok. Sonra gülüyor. Arası 3 saniye. Kamera sabit, müzik anlamsız. Yönetmen sanki seyirciye meydan okuyordu, "bunu izlemeye dayanıklı mısın" diye. Bittiğinde rahatlama değil, boşluk hissettim. Uçakta başka yapacak bir şey yok, o yüzden bitirdim, ama o 90 dakika hiç gelmedi. Arkadaşlara anlattığımda "belki sanatsal" dediler. Hayır, sanat değil bu. Sanat izleyiciyi düşündürür. Bu film seni uyuşturuyor.

Ev sahibi olmak artık bir hayalden ziyade matematik problemi. Sorunu çözemeyecek kadar değişkeni var. Geçen sene bir emlakçı bana "bu sene al, fiyatlar uçacak" dedi. Bu sene başında aynı daire yüzde otuz daha ucuz. Emlakçı hala aynı şeyi söylüyor, sadece tarih değişti.

Benim nesil için bu durum biraz özel. Babamızın kuşağında ev almak pratik bir karar gibiydi, bir adım ileri gitmekti. Bizim için adeta bir sosyal statü belgesi oldu. Ev almadığın zaman insanlar sana "hala kiradasın mı" diye soruyorlar, sanki başarısızlığın bu. Oysa ben otuz üç yaşında, on senedir çalışıyorum, hiç işsiz kalmadım ama ev sahibi olmak benim için hala bir fantezi. Üç arkadaşımdan ikisi ebeveynlerinin parası sayesinde ev aldı. Biri kendi parasını biriktirebilmiş, o da beş yıl erteledi hayatını, haftada altı gün çalıştı.

Gerçek şu: ev sahibi olmak artık çalışkanlıkla değil, ailede para olup olmamasıyla ilgili. Bankalar seni kredi vermeye hazırlarken, gayrimenkul fiyatları senin maaş artışlarını beş kat geçiyor. Peşinatı biriktirebilsen bile, faiz oranları her altı ayda değişiyor. Döviz kurları, enflasyon, siyasi belirsizlik. Hepsi senin hesabını bozuyor.

Benim bu hayalden vazgeçmek istiyorum ama vazgeçemiyorum. Çünkü kiralamak da korkunç pahalı. Yani seçim yok. Sadece iki tane kötü seçenek var ve ben bunlardan birini seçmek zorundayım. Sisifos'un kayası ufak kalmış bana.

90'larda çocuk olmak, şimdi anladığım kadarıyla bir lüksü. Benim çocukluğumda Galata Kulesi'nin gölgesinde oturan apartmanda beş çocuk vardı, hepimiz aynı taşları atıyor, aynı bisikleti sıraya diziyorduk. Kazı oyununda iştirak etmek için sabah sekizde kapıdan fırlamak, öğle saati eve dönmemek, akşam yemeği saati ise tamamen hayal dünyasında olmak standart bir gündü. Anneme "neredeydin" dediğinde "orada" demek yeterli cevaptı. Şimdi düşünüyorum da, belki de bu belirsizlik bize bir şey katıyordu, belki de boşluk bizim hayal kurma alanımızdı.

Videokasette Yeşilçam filmi kiraladığımızı hatırlıyorum, vitrine gidip kutu kapaklarını okumak, arkadaşlarla "bu korku filmi mi" tartışmasını yapmak. Oyuncaklar da böyleydi, bir Barbie'nin kutusunu okumak saatlerce sürerdi. Şimdi çocuklar iPad'de yüz oyuncağın videosunu 30 saniyede swipiyor, hiçbiri kaliyor değil. Bizim merak başka bir şeydi, daha yavaş, daha derin. Bir çizgi romanı ikinci kez okuyunca fark ettiğimiz detaylar vardı, şimdi ise her şey ilk okuyuşta tüketiliyor. O zamanlar beklemek de bir oyundu, şimdi bekleme diye bir kavram yok.

o hayatımın en büyük hatası, 2018'de o saçma festivale gitmekti, istanbul'da rock festivalinde, guns n' roses'ı beklerken yağmurda çamura battım. 150 lira harcadım sadece ıslanmak için, şimdi her gitar sesi duyduğumda iç çekiyorum. bir de çadırı unutmuşum, otelde 300 lira fazladan verdim.

Netflix yorgunluğu diye bir şey gerçek. Gece saat 01.00, gözlerim kan çanağı, elimde kumanda. Ana sayfa sonsuz döngü: “Senin için önerilenler”, “Yeniler”, “Popüler” diye diye aynı 20 afiş sürekli dönüyor. 2017’de Stranger Things açıp sabahlamıştım, şimdi aynı platformda ne başlasam ilk 10 dakikada uyku bastırıyor. Sürekli yeni içerik ekleniyor ama nedense içeriklerin hepsi birbirinin kuzeni gibi. Ben hala Black Mirror’ın ilk bölümlerini arıyorum, bana Squid Game’in yan ürünü geliyor. Seçenek arttıkça ruhum çöküyor, sonunda ekrana bakakalıyorum. Sanırım Netflix’in kendisi dizilerden daha yorucu hale geldi.

90'larda çocuk olmak demek, şu anki çocuklardan tamamen farklı bir hayat demekti. Biz o zamanlar dışarıya çıkınca saat kaç olduğunu umursamıyorduk, çünkü kimse bizi takip etmiyordu. Cep telefonu yoktu, WhatsApp yoktu, anneler sizi bulabilmek için sadece sokakta bağırıyordu. Mahallede çocuk sesini duyan herkes sizin annesi olabilirdi, bu da işi kolaylaştırıyordu aslında.

Yazı ödevleri için Teleteks'e girip ödevleri kopyalardık, ne kaynakça, ne plagiarism kontrolü vardı. Okulda öğretmen "bu yazı senin midir?" diye sorarsa "evet hocam" diyorduk ve geçiyorduk. Oysa şimdi bir cümleyi AI'ye sorgulatıyorlar, hala da çıkıyor. Biz ise kütüphanede ders kitabını fotokopiye çektirip eve getirmek için otobüs parası biriktirirdik. Bir sayfası 50 bin lira.

Oyun oynamak için arkadaşın evine gitmek, o evin büyüğünün izni alıp PlayStation'ı kapatmamak için sabah erkenden kalkıp gitme stratejisi geliştirmek vardı. Crash Bandicoot'u bitirmek üç hafta sürebilirdi, çünkü haftada iki gün ancak oynayabilirdik. Şimdi çocuk bir saatte on oyun indirir, hiçbirini bitirmez.

Yaz tatilinde bizim eğlence, apartmanın çatısına çıkıp mahalleyi izlemekti. Komşu kızla gözleşmek, gözleştiğimiz an yüzümüz kızarıp kaçmak, iki saat sonra tekrar çatıya çıkmak. Hiçbir şey olmuyordu ama çok şey olmuş gibi hissederdik. Şimdi çocuklar Instagram'da binlerce kişiye bakıyor, hiçbiri heyecanlı değil.

Distopya romanları. Orwell, Huxley, Bradbury filan okudum, hepsi aynı şeyi söylüyor: "Dikkat et, devlet/teknoloji seni kontrol edecek." Tamam, anladık. Ama sonra ne? Kitap bittiğinde ne yapacağım, paranoid mı kalacağım? 2018'de "1984"ü okuduktan sonra bir ay boyunca internette hiç şey aramadım, sonra aklıma geldi ki zaten hiçbir şeyi bulamıyorum, sadece daha paranoik hissediyorum. Yazarlar gelecekten korktukları şeyleri kâğıda dökünce bana korkması gereken bir sebep vermişler oluyor. Gerçek hayatta yeterince berbat şeyler oluyor, kitaptan daha fazla kötü senaryo icat etmeye neden ihtiyacım var? Hepsi bitirken insanı depresyona sokuyor, umut filan yok, sadece "işte böyle olacak" diye kapanıyor. Okuduktan sonra kendimi boş hissettiğim kitap türü işte bu.

Eski Türk filmlerindeki replikler deyince beynimde otomatik olarak bir Orhan Gencebay fonu başlıyor. Mesela 1982 yapımı bir filmde, başrolümüz Muzaffer Tema, tabii ki yağmurlu bir gece ve tabii ki bir köprünün altında, "Bu şehirde yüreğim kadar ıslak bir sokak görmedim" diye döktürüyordu. Ben bu filmleri Flash TV'de, gece 2'de izlemeye başladım. Her sahnede, sanki Türkiye'nin yüzde 90'ı yetim, öksüz ya da "kader mahkumu." Yine aynı yıllarda "Sana güvenmiştim, Ayten! Oysa buralarda güvenilecek tek kişi kendimmişim" gibi cümleler, hayat dersi gibi ortada geziyor.

Replikler o kadar abartılı ki, sanırsın herkes Shakespeare okumuş. Ama yok, "Benimle evlenir misin?" yok, "Seni seviyorum" yok. Onun yerine "Seninle bir ömrü mezara kadar paylaşırım" var. 1978'de Şişli'de otururken, televizyonda "Kaderimizi kim yazdıysa kalemi kırılmış" duydum, o gün bugündür bir kaleme uzun uzun bakamıyorum. O yılların repliklerinde mantık ararsan boşa uğraşırsın, işin özü, herkes ya aşık ya mağdur, ya da intikam peşinde. Şimdi bir filmde biri "Canım sıkıldı" dese, Yeşilçam ekolünden diskalifiye.

Tek başına yaşamak, herkesin Instagram'da gösterdiği özgürlükten çok daha sıkıcı bir işmiş aslında. Kimse anlatmıyor mesela ilk üç ay boyunca her akşam saat dokuzda yataktan kalkıp mutfağa gidip hiç kimseyle konuşmadığını fark ettiğinde ne hissedeceğini. Ya da çamaşır yıkamayı unutup iki hafta aynı çorapla dolaştığında kimseye rezil olmayacağını ama kendine biraz kızacağını. Komşu kapısında gece yarısı bir ses duyunca hemen telefonla anneni araması gelen paranoid hali kimse anlatmıyor. Yemek yapmayı öğrenmek de öyle, başında kimse yok diye ilk ay sürekli tavuk kızartıyorsun, sonra tavuktan bıkıyorsun ama başka ne yapacağını bilmiyorsun. En zor tarafı ise evde bir şey kırıldığında ya da arızalandığında, çözüm bulana kadar o kırık şeyle yaşaman gerektiği. Kimse gelip tamir etmiyor, kimse ertesi gün sorup sormazlık etmiyor. Sadece sen ve o bozuk şey.

2015 yazında, bir arkadaşın evinde "Whiplash"ı izledim. Müzik öğretmeni değilim, enstrüman çalamıyorum ama o filmde J.K. Simmons'un "not quite my tempo" dediği sahnede birden kendi hayatımı gördüm. Babam mimar, beni tasarımcı olmaya zorlamıştı liseye kadar. Filmin sonunda Miles Teller'in drumları çalarken ağlaması sırasında ben de anladım ki ben de babamın onayını almaya çalışıyorum hâlâ, hiçbir şey yapmadan. Filmden sonra mimarı bıraktım, gazetecilik okumaya başladım. Babam ilk altı ay konuşmadı ama ben rahat uyuyabiliyordum. Film beni değiştirmedi, beni tanıştırdı kendimle.

Benim miladı "Mulholland Drive" oldu, 2006 yılında. Ankara'daki bir sinema salonunda izledim, saat 11'e doğru seansı. Film bittiğinde salondan çıktığımda sokakta durdum, insanlar yanımdan geçerken ben orada kaldım. Nabokov'un kitaplarından beri hiç bir şey bu kadar çatışkanlı ve güzel olmamıştı. Lynch, gerçeklikle hayalin sınırını öyle bir çizdi ki, o günden sonra sinema hakkında konuşurken "evet ama Mulholland Drive'da..." diye başlamaya başladım. Arkadaşlarım sıkılırdı ama ben önemsemezdim. Film sadece izlenmiş bir şey değil, bir tür gözlük haline geldi. Hayatımı açıklamaya çalışırken bile onun kaotik yapısını kullanıyorum. İnsanlar "neden bu kadar karışık?" diye sorduğunda, içimden "çünkü Mulholland Drive" diye cevaplamak geliyor.

Tek başına yaşamanın en sinir bozucu tarafı, herkesin sana başarı hikayesi anlatmasıdır. Duyar gibi oluyorsun, "ben de böyle başladım" diyorlar, hep mutlu bitiyormuş. Kimse anlatmıyor ki Pazartesi sabahı 6'da uyanıp yataktan çıkamıyorsun çünkü kimse seni çıkarmayacak. Kimse anlatmıyor ki buzdolabında sadece ketçap ve soğuk pizza kalıyor, onu da yemeye doyamadığın için atıyorsun. Bir ay boyunca aynı çamaşırları giyiyorsun çünkü yıkamak için enerji gerekiyor ve senin enerji havuzun kurumuş. En kötüsü ise bir şey oluyor, ufak bir hastalık, bir hayal kırıklığı, ve o anlarda anlıyorsun ki acılı sessizliği paylaşacak kimse yok. Duvarlara konuşursun, kendine cevap verirsin. Sonra da "ben bağımsızım" diyorsun, kendini ikna etmeye çalışırsın.