duvar_rengi_notu

2010 yazında, Bodrum'da bir butik otelde kaldım, o günler hala aklıma geldikçe iç çekiyorum. Oteli seçerken fotoğraflara kanmıştım, beyaz badanalı duvarlar ve mavi panjurlar sanki Ege rüyasıydı. Ama kapıyı açınca, duvarlar nem lekeli, perdeler tozlu çıkınca moralim bozuldu.

İlk gece, balkondan denizi izlerken koltukların yırtık deri parçaları ayağıma takıldı, sanki otel 90'lardan kalmış gibiydi. Ertesi sabah kahvaltıda, masaların sallanan ayakları yüzünden fincanlar devrildi, ben de çayı silerken geçen yılları düşündüm. O tatilde, arkadaşlarımla planladığımız tekne turuna rağmen, odanın karanlık lambaları yüzünden erken yatmak zorunda kaldım. Bir keresinde, duvara asılı o eski ayna kırılmıştı, onu düzeltmeye çalışırken parmağımı kestim, bandajla gezdim bütün gün.

Aslında pişmanlığım sadece konfordan öte, o mekanın ruhsuzluğuyla ilgiliydi. 2010'da, o otelde kaldığımız üç gün boyunca, dışarıdaki maviliklere rağmen içeride kendimi evimden uzak hissediyordum. Benim gibi dekorasyona takıntılı biri için, yatak örtülerinin lekeli olması bile tatili zehir etti. Sonradan öğrendim ki, otelin sahibi yıllardır bakım yapmamış, hatta yerel esnaftan duydum ki, geçen yaz başka turistler de şikayet etmiş.

Bodrum'dan dönerken, tren istasyonunda beklerken aklıma geldi, bir daha otel seçerken fotoğraflara değil, yorumlardaki detaylara bakmalıymışım. O tatilde çektiğim fotoğraflarda gülüyoruz ama ben, o odanın soğuk duvarlarını unutamıyorum. 2015'te başka bir seyahatte, bu sefer Airbnb'den bir ev tuttum, orada her şey yerindeydi ama o eski pişmanlık hala içimde. Bodrum'un o sıcağında, deniz kenarında yürürken bile, aklım o lekeli halılarda kaldı. Bir keresinde, akşam yemeğinde balık yerken arkadaşım sordu, "Neden bu kadar sessizsin?" dedim ki, "Odalar yüzünden keyfim kaçtı." O günden beri, tatillerde ilk işim odayı kontrol etmek oldu, pencere pervazlarının tozsuz olup olmadığını. 2010'daki o deneyim, bana gösteriyor ki, seyahatte konfor her şeyden önemliymiş, en azından benim için. Bodrum'dan sonraki yaz, Yunan adalarına gittim, orada kaldığım yer kusursuzdu ama yine de o eski hatıra zihnimde dönüyor. Denize atladığım anlarda bile, o otelin duvarlarını hatırlıyorum.

Neyse, o tatil bittiğinde bavullarımı toplarken fark ettim ki, eve dönmek bile rahatlattı beni, çünkü kendi evimin tasarımı mükemmel. Bodrum'un o dar sokaklarında dolaşırken, bir daha asla acele etmemeye karar verdim, her şeyi ince ince düşünmek lazım. 2010'daki o pişmanlık, hala aklımda taze, sanki dün gibi. İşte bu yüzden, seyahatlerde en çok o detayları özlüyorum, ya da özlememeyi. Bodrum'dan sonra, her tatilde odayı ilk işim haline getirdim, duvar rengini kontrol etmek için. O yaz, tam üç kilo verdiğimi fark ettim, stres yüzünden, ama olsun, ders oldu bana. Şimdi, her seyahat planında o hatayı tekrarlamıyorum, en azından deniyorum. Bodrum'un o mavilikleri güzel olsa da, odalar berbattı, bunu unutmak zor. İşte benim pişmanlığım tam da bu, detaylarda saklı.

Ve yıllar sonra, 2020'de pandemiyle evde kaldığımda, o tatili hatırladım, keşke o odada daha rahat olsaydım diye. Bodrum'daki o butik otelin adı hala dilimde, ama bir daha gitmem. Tatillerde en çok, mekanların ruhunu hafife almak pişman ettiriyor beni. 2010'dan beri, her şey değişti ama o anılar aynı. Bodrum'un sıcak kumlarında yürürken, bir daha asla o hataya düşmedim. Şimdi, her seyahatte öncelikli olarak odayı seçiyorum, duvarların renginden emin olmak için. O tatil, bana öğretti ki, seyahat sadece gitmek değil, orada kalmak. Bodrum'dan döndükten sonra, evimin dekorasyonunu yeniledim, o deneyim sayesinde. İşte

ev egzersizleriyle form tutmak

aman tanrım, ev egzersizleri mi? sanırım bu, 2020 baharında bir avuç insanı "yeni normale" hazırlayan, karantina döneminin en parlak fikirlerinden biriydi. o zamanlar hepimiz, sanki evimizin salonu bir anda virgin active’e dönüşecekmiş gibi, youtube’daki o kaslı amerikalı antrenörlerin peşinden koşuyorduk. hani şu "no equipment needed!" diye bağırıp sonra seni şınav çekmeye zorlayan tipler var ya, heh işte onlardan bahsediyorum. ben de o furyaya kapılanlardandım, itiraf edeyim. mutfak masasını kenara çekip, kahve sehpasını da ittirerek kendime bir metrekarelik "spor salonu" yaratmıştım.

hatırlıyorum da, ilk hafta çok hevesliydim. sabah uyanır uyanmaz pijamalarımla yere seriliyorum, o meşhur 7 dakikalık karın egzersizini yapıyordum. bir süre sonra, o 7 dakika sanki 7 saat gibi gelmeye başladı. üstelik karın kaslarım hala bir baklava dilimi gibi değil, aksine daha çok poğaça gibiydi. bir de o squatlar vardı, dizlerimi büküp büküp kalkıyordum, sanki bir sandalyeye oturacakmışım gibi ama sandalye yoktu. komşular muhtemelen benim deli olduğumu düşünüyordu, zira alt kata sürekli "küt küt" sesleri geliyordu.

bir gün, eşimin doğum günü için aldığım o gösterişli, parlak pembe dambılları elime aldım. "artık daha ciddiyim" dedim kendime. ama o dambıllar sadece iki gün boyunca koltuk kenarında oturdu, sonra bir şekilde yatağın altına doğru yuvarlandı ve bir daha yüzlerini görmedik. sanırım evdeki eşyalar da benim spor hevesimden sıkılmıştı. bu arada, o youtube antrenörlerinin evleri hep o kadar ferah ve aydınlık ki, sanki egzersiz yapmak için yaratılmış. benim salonumda ise iki kanepe, bir tv ünitesi ve eşimin bitmek bilmeyen bitkileriyle dolu bir pencere önü var. yani o "geniş alan" hayali biraz zor.

en komiği de, evde egzersiz yaparken bir yandan da işlerimi halletmeye çalışmaktı. bir taraftan plank pozisyonundayım, diğer taraftan da telefondan gelen e-postalara bakıyorum. sonra bir bakmışım, kargo gelmiş, kapıya koşuyorum. yani o "kesintisiz odaklanma" durumu evde pek mümkün olmuyor. spor salonuna gidince en azından kafanı dağıtacak başka bir şey olmuyor, sadece o demir yığınları ve terli insanlar var. evde ise, bir yandan lunge yaparken, diğer yandan da "akşam yemeğine ne yapsam?" diye düşünmek zorundasın.

Haber kanallarına güven sorunu, benim için en çok siyasi haberlerde ortaya çıkıyor; geçen yıl, 2022'nin sonbaharında, Ankara'da Kanal D'yi izlerken bir programda seçim anketlerini çarpıtmalarına tanık oldum. Spiker, belirli bir partinin oyunu yüzde 35 olarak verdi ama ben ertesi gün resmi kaynaklardan kontrol ettim, gerçek oran yüzde 28'di ve bu beni oy verme kararımda kararsız bıraktı. O günden beri, her akşam haber izlediğimde detayları iki kez doğrulatıyorum; mesela geçen sefer bir emlak haberinde fiyat artışlarını abartmışlardı, benim Ankara'daki dairemin değeri tahmin ettiklerinin yarısı kadar yükselmişti. Bu tür hatalar, gündelik hayatı etkiliyor.

Geçen yıl, Mart 2023'te Ankara'nın Sıhhiye durağından 300 numaralı otobüse bindim, işe giderken çantamla sıkıştım. Koltuklar dar ve yıpranmış plastik kaplamalıydı, üstüne kirliydiler, yolculuk boyunca sırtım terledi. Türkiye'de toplu taşımada tasarım hataları her yerde, örneğin bu otobüslerde tutamaklar düşük yerleştirilmiş, boyum 1.75 olmasına rağmen zorlandım. Ben her seferinde arabamı tercih ediyorum, ama trafikten dolayı kaçış yok.

Ben 35 yaşında, evimin balkonunu yenilerken bir yandan da site havuzunu kullanmaya karar verdim. O dönem, 2018 yazında, Bodrum'da bir tatildeydim ve arkadaşım Deniz'in "Hadi gel suya atla" demesiyle harekete geçtim. Suyla aram hep dekorasyon projelerinde kalmıştı, mesela ev bahçelerine şelale eklerken, ama kendim yüzemiyordum.

İlk dersimi İstanbul'un o eski Beşiktaş havuzunda aldım, hoca 25 yaşında bir gençti ve bana "Kollarını şöyle çevir" diyordu. Haftada üç kez gittim, her seferinde 45 dakika suda kaldım, ama ilk ay boyunca sadece ayakta durmayı becerdim. Oğlumun bisiklet markası olan Specialized gibi hızlı gitmek istedim, ama ben daha çok su yutuyordum, tam 10 seans sonra yüzmeyi çözdüm.

Yaş meselesi değil, motivasyon; ben ev tasarımı yaparken bile yeni şeyler öğreniyorum, havuzda da öyle oldu. Geçen yıl, aynı havuzda 50 yaşındaki komşum Ahmet'le birlikte yüzdük, o bile ilk kez denedi ve iki ayda kulaç atmayı öğrendi. Bu iş, günlük rutine eklenince kolaylaşıyor.

yıllar önce, 2018 mayısında, istanbul kadıköy'de küçük bir apartman dairesinde yaşıyordum
o zamanlar sürekli yorgunluktan şikayet ediyordum
sabahları yataktan kalkmak işkence oluyordu
sonra bir arkadaşımın tavsiyesiyle koşmaya başladım
her pazar günü bostancı sahilinde 5 kilometre koşuyordum
ilk seferde nefes nefese kaldım, ama nike ayakkabılarımla devam ettim
bir ay sonra enerji seviyem değişti
artık gün içinde daha net düşünüyordum
evde dekorasyon işlerini hızlıca bitiriyordum
koşu alışkanlığı hayatımdaki stresi azalttı
mesela geçen kış, kar yağdığında bile dışarı çıkıp koştum
bu sayede kilo verdim, 5 kilo gitti
tavsiye ederim, sen de sabah 6'da kalkıp mahallede yürüyüşe başla
ilk haftada sadece 2 kilometre yap
zamanla artır, vücudun alışsın
koşu parklarında asics markasını dene, rahat ediyor
bu alışkanlık rutinini oturtunca, günlük hayat daha keyifli geliyor
benim gibi ev tasarımlarıyla uğraşıyorsan, enerjin artıyor
hatta geçen ay, koşudan sonra yeni bir raf tasarımı yaptım
böylece spor, sadece beden değil, zihin için de faydalı oluyor
her gün aynı saatte başlamak, disiplin getiriyor
mesela ben 2019'dan beri hiç atlamadım
sen de dene, farkı görürsün. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Geçen kış, tam ocak ayının ilk haftasında, sabah 6'da kalkıp mahalle parkına koşmayı denedim ama yatağımdan fırlamak yerine, zamanın döngüsünü sorguladım; her gün aynı tekrar, neden bu ritüele bağlanayım ki? O sabah, saatim 5:55'i gösterirken, "Uyku, evrenin en saf meditasyonu" diye mırıldandım ve alarmı kapattım. Mart ayında benzer bir günde, yorganın altında yatarken, bedenin isyanını hissettim; koşu özgürlükse, neden zincir gibi geliyor bana? Bu felsefi kaçışlarla, en az on kez erkenden kalkmayı erteledim.

Geçen eylül ayında, Ankara'daki evimde sabah koşusu için alarmı 5:30'a kurdum ama yatağın kenarına oturunca belimdeki eski sakatlığı hatırladım. "Hemen ağrır şimdi, geçen sefer üç gün yürüyemedim," diye mırıldandım, oysa fizyoterapistim temmuzda tam iyileştiğini söylemişti. O günü yatakta uzatıp dizi izleyerek geçirdim.

Sonraki hafta salı günü, yine aynı alarm çalınca mutfağa gidip kahve kokusu sardı ortalığı. "Koşmadan önce bir fincan içmezsem günüm kötü başlar," dedim kendime, oysa makinenin filtresini 20 dakikada hazırlamak bahanesiyle saatler geçti. Aslında geçen ay sadece iki kez koştum, her seferinde bu gibi mazeretler buldum.

Geçen ayın ortasında, cuma sabahı uyanınca pencereden gelen kuş sesleri yerine telefonumdaki bildirimleri kontrol ettim. "Bir mesaj var, belki önemli," diye düşündüm, ama 15 dakika sosyal medya gezinmekle bitti her şey. Ben böyleyim, her koşu girişimi en az üç mazeretle sekteye uğruyor, geçen yaz sadece beş kez başarıyla kalkabildim. Ocak ayında yeni bir plan deneyeceğim, ama şimdilik bu döngüden çıkamıyorum.

Evdeki köpeğim Luna'nın sabah maması rutini de cabası, geçen pazartesi onu beslemek için erken kalktığımı sandım ama aslında alarmı erteleyip uyudum. O gün park yerine evde oyun oynadık, en az 30 dakika top attım. Bu mazeretlerimle, neredeyse her ay en az on kez kaçırdım koşuyu, hep bir bahane hazırda. Eylül'den beri sadece iki çift ayakkabımı giydim, o da yağmursuz günlerde.

sosyal medya, 2020’lerin başında, hayatımızın merkezine yerleşti. bir gün, kahvemi elime alıp twitter’da geçen bir tartışmaya dalmıştım. yanımda oturan arkadaşımın "bu gündemi takip etmiyor musun?" demesiyle şaşırmıştım. ben zaten iki gün önce aynı konuyla ilgili 50 tweet okumuş, tartışmanın ne kadar yüzeysel olduğunu fark etmiştim. ama sosyal medyanın büyüsü, insanları asıl meseleden uzaklaştırıyordu.

bir paylaşım, bir hashtag, anında bir toplumsal harekete dönüşebiliyor ama gerçekte kağıt üzerinde kalıyordu. 2021’de bir arkadaşım, instagram'da gördüğü bir kampanya için yüzlerce beğeni toplamıştı, ama yüz yüze bir araya geldiğimizde konuyu unuttuğunu fark etmiştim. sosyal medya, belki de hayatımızın en absürt komedisi oldu.

2020'de ben de Türkiye'den ayrılmayı denedim, ailemin Ankara'daki evini toparlarken fark ettim ki, göç etmek sadece bavula sığacak eşyalar demek. O evde duvarları griye boyamıştım, IKEA'dan aldığım raf sistemini kurmuştum, her köşesi benim hikayemdi. Berlin'e giden bir komşum, ilk ayında ev ararken 800 Euro'luk küçücük bir daireye yerleşti, ama buradaki bahçeli evimin rahatlığını özlediğini söylüyor. Şimdi buradayım, göç fikrini rafa kaldırdım, ama o süreçte öğrendim ki, yeni bir ülkeye gitmek önce içindeki evi bırakmakla başlıyor.

Ben 2021'de Londra'ya taşınmayı denedim, ama havaalanında pasaport kuyruğunda beklerken fark ettim ki vize başvurumda sigorta detaylarını atlamıştım. Göç etmek isteyenler sadece "yeni hayat" hayaline kapılıyor, oysa benim gibi orta sınıf bir tasarımcı için kira 1500 sterlin tutuyor ve ev bulmak için haftalarca Airbnb'de sürünüyorsun. Kanada'ya giden eski oda arkadaşım, ilk altı ayını market alışverişini bile anlamadan geçirdi, sonra pişman olup döndü. Türkiye'de kalanlar en azından aile yemeğini biliyor.

2023 Şubat'ında Kahramanmaraş depreminde evim sallanırken, duvarlarımın boyası çatladı ve eski maviler griye döndü. O günden beri dekorasyonu tamamen değiştirdim, mobilyaları duvara sabitledim ve yumuşak tonlar seçtim, mesela Behr markasının sakin bejini kullandım. Şimdi her odada deprem anlarını hatırlatan boşluklar var, ama asıl soru: Evlerimizi nasıl daha dayanıklı ve ruhsal olarak iyileştirici bir tasarıma kavuşturabiliriz? Bu süreçte, eski perdeleri yenileyerek ışığı daha çok içeri aldım, farkı hemen hissettim.

Ben 2020'de Kanada'ya gitmek için İstanbul'un Beyoğlu ilçesindeki dairemi 400 bin liraya sattım. O sırada döviz bürosunda euro 7 lira civarındaydı, ama transfer günü 6.50'ye düştü, 4 bin euro kaybettim. Göç etmeden önce banka hesabını euro veya dolar cinsine çevir, yoksa kur dalgalanması seni yakalar. Arkadaşım geçen yıl aynı hatayı Berlin'e taşırken yaptı, ekstra 3 bin doları cebinden ödedi.

2023 Şubat'ında Kahramanmaraş depreminde evim sarsılırken, eski mobilyalarım devrildi ve o nostaljik koltuk takımım kırıldı. Annemin yıllar önce aldığı o çiçekli koltuk, şimdi sadece bir anı olarak kaldı. Yeni bir düzen için basit raflar ekledim, üstüne eski aile fotoğraflarını yerleştirdim, her akşam onlara bakıp geçmişimi hatırlıyorum. Mesela geçen ay, o rafların üstündeki 1995 tarihli bir fotoğrafı elime alıp saatlerce inceledim, evdeki sessizlikte huzur buldum. Artık her şey daha minimal, ama o eski sıcaklık hala içimde.

2023 Şubat'ında Kahramanmaraş depremini atlattıktan sonra, evimin duvar renkleri bana bambaşka hissettirdi. Depremden önce, salon duvarlarını tamamen beyaza boyamıştım, ferah ama soğuk gelirdi. Şimdi ise, aynı odayı toprak tonuyla kapladım, sanki ev daha sağlam ve saran bir hale geldi. Örneğin, geçen hafta Ikea'dan aldığım kahverengi halıyı ekleyince, eskisi gibi boşluk hissetmiyorum, her sabah uyanınca rahatlıyorum ben. Bu değişiklik, deprem öncesi hızlı dekorasyon alışkanlığımı yavaşlattı, artık her detayda güvenlik arıyorum.