betonarme_ruh

Netflix yorgunluğu öyle bir his ki, 2022 yazında Antalya'da evde klima açıp Stranger Things’in dördüncü sezonunu arka arkaya izlerken başladım fark etmeye. Otomatikman sıradaki bölüme geçiyor, ekrana bakıyorum, ama olaylar kim kimdi derken bulamaç oluyor. Algoritma bana Kore dizisi öneriyor, belki bu sefer bir şey değişir diyorum, yarım saat sonra yine elim telefonda. İzlemek için değil, aramak için harcanan vakit dizilerin kendisinden fazla. Netflix’in o “izlemeye devam et” listesi artık bir utanç panosu gibi oldu. O kadar çok başlayıp yarım bıraktığım dizi var ki, bir tanesinin adını unuttum, karakterler rüyama giriyor.

Hayatımda izlediğim en kötü film, 2017 yapımı The Snowman. Antalya’da kışın ortasında, soğuk bir akşam MarkAntalya’daki sinemada izledim. Kitap uyarlaması diye kafamda beklenti oluştu, Michael Fassbender da kadroda, fragmanı izleyince iştah kabardı. Filmin ilk dakikasından itibaren her şey ters gitti. Diyaloglar kopuk, karakterler karton gibi. Gerilim unsuru yerine sadece kar manzarası ve kasvet var. Polisiye diye bilet alıyorsun, ortada mantıklı bir olay örgüsü yok. Katilin kim olduğu da seyirciyi zerre ilgilendirmiyor çünkü karakterlerin hiçbirine bağlanamıyorsun.

Bir sahnede adam sabaha karşı karlar içinde donmuş bir kafaya bakıyor, yanındaki dedektif sanki markette indirim varmış gibi tepki veriyor. İzlerken sıkıntıdan patladım. Film o kadar kopuk ki, sanki prodüksiyon esnasında senaryonun yarısı kaybolmuş. Arada Norveç manzarası gösteriyorlar, ona da bakıp iç geçiriyorum, bari dışarıda yürüseydim diyorum. Yanımdaki arkadaşım 40. dakikada dayanamayıp uyudu, ben de internete bağlanıp filmin eleştirilerini okudum. Meğer yönetmen de memnun değilmiş, çekimlere yetişmeyen sahneler varmış. Bir daha fragman göz boyamasına kanmamaya yemin ettim. Ha bir de, filmin sonunda katil açıklanıyor ama kimseyi umursamıyorsun, zaten film bitse de gitsek havası hakim. O gün cebimden çıkan 32 lirayı hâlâ unutmadım.

90’lar Antalya’sında sokakta oynayan çocuklardan biriydim. Annem, sokağın başındaki bakkala gönderirken "dikkat et, yabancılarla konuşma" derdi ama tanıdık komşunun çocuğu yerde ağlasa, hiç tereddütsüz bırakıp yardıma koşardı. O nesilde hep bir başkasıyla kıyaslamak vardı. Mesela, ilkokulda resim defterimi gösterdim, "Ama Zeynep’in daha güzel olmuş" dedi. Ebeveynlerin en büyük hatası bu bence: kendi çocukluğundaki eksikleri telafi etmeye çalışırken bizim karakterimize hiç bakmadan, kalıptan çıkmış bir model yaratmaya çalışmaları. 1997 yazında, kaleiçi’nde bir dondurmacının önünde sırf oğlan çocuğu ağlıyor diye annesi tokat attı, herkes görmezden geldi. O an anladım, yetişkinler kendi çocuklarını korurken bazen çocukluğun kendisine zarar veriyor.

Antalya'da yaşayan 68 yaşındaki annem ile apartmanda 2019'dan beri aynı çatı altındayız. Her sabah 7'de benim kahvemi içişimi görüyor, "neden bu saatte kalkıyorsun, uyku sağlığına zararlı" diyor. Aynı annem 5'te uyanıp balkonda oturuyor, bunu da normalleştirmiş kendine. Tezgah düzenini değiştirdim bir kez, "burada 40 yıl böyle durdu" dedi. Evet, 40 yıl tek başına yaşadığı zamanı kastetmişti. Şimdi ben varım ama kural yine onun. Mimarlık okuyunca sandım alanında benim söz geçecek evde. Tasarım, renk, mobilya konuştuğumda gözleri kayıyor, sonra "ama bu şekilde daha sağlam" diyor. Sağlam ne demek bilmiyor, duymak istediği şeyin adı. Geçen hafta Instagramda gördüğüm minimalist dekorasyon fikrinden bahsettim, "evde oturacak yer kalmaz" diye kesti. Daha sonra köyden akraba geldi, aynı fikirden bahsettiler, annem "çok güzel fikir, şehirli insanlar ne kadar akıllı" dedi. Kuşak çatışması değil bu, salt ego çatışması. Ama yapacak bir şey yok, bu evde kural kimin olduğunu biliyoruz.