balkon_feslegen

2018 yazında, Berlin'den Ankara'ya dönüş yolunda uçağın penceresinden Ankara Kalesi'ni görünce içimdeki o eski balkon hissi uyandı. Eve girer girmez, annemin suladığı fesleğen saksılarını gördüm; yaprakları hâlâ o mis gibi kokuyordu, sanki beş yıl önce bıraktığım gibi. Bavuldan çıkardığım Alman tohumlarını, balkona diktim hemen, ama asıl keyif, o tanıdık toprakla yeniden buluşmaktaydı. Komşu amca, "Şu fesleğenlere bak, sen gideli büyüdüler," dedi gülerek. Yaklaşık on saksı vardı, hepsi güneşten yanık.

Toksik ilişki belirtilerini en net şekilde geçen yaz yaşadım, sevgilimle o bitmeyen tartışmalar sırasında. Mesela, her buluşmada küçük bir şey için kavga çıkarıyordu, ben de balkonumdaki fesleğenleri sularken kendimi suçlu hissediyordum. Sürekli mesaj atmamı bekliyor, cevap vermeyince özgüvenim sarsılıyordu; tam üç hafta boyunca her gece uyuyamadım. Sonunda, o ilişkiyi tıpkı kurumuş bir yaprağı atar gibi bıraktım, ama içimde hala o yorgunluk kalıyor.

balkon_feslegen

YKS'ye son 3 ayda hazırlanma taktikleri

Ah o günler... Sanki daha dün gibi, ben de sizin gibi o maratonun içindeydim. Mart ayının sonlarına doğru, bizim balkonun minik fesleğenleri yeni yeni boy verirken, ben de masamda deneme kitapçıklarıyla boğuşuyordum. Hatırlıyorum da, o sene nisan yağmurları başlamadan, her akşam ılık bir rüzgar eserdi. Ben de o rüzgarla birlikte, son 3 ayın ne kadar kritik olduğunu içimde hissederdim. O zamanlar en büyük taktiğim, her gün en az bir deneme çözüp, yanlış yaptığım konuları hemen ertesi gün tekrar etmekti. Özellikle biyoloji ve kimya, benim için hep son ana kalan derslerdi. Sabahları erkenden kalkar, komşunun kedisi miyavlamaya başlamadan, ilk denememi bitirmiş olurdum. Sonra bir de çiçeklerimi sular, toprağı havalandırır, kendime küçük bir ara verirdim. O küçük molalar bile ne kadar değerliydi şimdi anlıyorum.

İstanbul'da en zor şey, balkonumdaki fesleğenin yapraklarında bile şehrin kirini görmek. 2022 baharında, Beşiktaş'taki evimde, her sabah sularken toz tabakasını silmek zorunda kaldım, sanki bitki nefes alamıyor. Bu hayat, insanı toprakla bağından koparıyor, özgürlüğü bir saksıya hapsediyor. Trafiğin gürültüsüyle, fesleğenin sessiz protestosunu duymak, varoluşumu sorgulatıyor.

2019'da ilk kredi kartımı aldım, limiti 1500 TL'ydi ve asgarisini her ay zar zor ödüyordum. Tekrar harcamaya başladım, giyim alışverişiyle başlayıp markete kadar uzadı, üç ayda borç 2500 TL'ye fırladı. Banka ekstralarını her ay kontrol etmek yerine, otomatik ödeme kurmuştum ama bu sadece sorunu gizliyordu. Şimdi, harcamalarımı haftalık olarak yazıyorum, geçen hafta sadece 200 TL'yi aşınca kendime dur dedim. Bu sarmal, para akışını kesintiye uğratıyor, ben de eski usul zarf sistemi deniyorum.

Balkonumda her pazar kahvaltısı, geçen yıl Ankara'da yaz aylarında, sadece taze domates, köy peyniri ve bir bardak çayla geçiştirirdim. İnternetteki Türk kahvaltısı videolarında o kadar çok çeşit var ki, sanki her evde bal, kaymak, onlarca zeytin türü standartmış gibi. Benim gibi sıradan bir balkon meraklısı için, gerçekte haftada bir yumurta kırmaktan öteye gitmiyor; geçen sefer marketten aldığım Sırma zeytinleri bile ertesi güne kaldı. O abartılı sofralar daha çok turistik çekim, bizim evde ancak bayramda görülüyor.

Geçen yaz, 2023 Temmuz'unda, İstanbul'daki evimde bir Tefal airfryer kaptım, 1500 TL'ye mal oldu. Balkonumda bitkilerimle uğraşırken, bu aleti hızlı bir yemek çözümü olarak denedim, mesela taze fesleğenli patates kızartması yaptım ilk hafta. Yağsız pişirme fikri hoşuma gitti, ama mutfağı dağınık etmeden hallettim her şeyi.

Sonra, alet inatçı bir temizlik sorunu çıkardı, özellikle tel ızgarayı her seferinde fırçalamak eziyet oldu. Balkonum zaten saksılarla dolu, airfryer'ın kabloları her yere dolandı, yer daralttı. İki hafta sonra, eski tavamı tercih edip kenara kaldırdım, şimdi dolapta unutulmuş halde duruyor. Bitki bakımı gibi, bu aletler de başlangıçta heyecan verse de, günlük hayatın temposunda çabuk gözden düşüyor. Geçenlerde balkonda sulama yaparken hatırladım, ama açıp kullanmak içimden gelmedi. Fiyatına rağmen, pratikliği kısa sürdü, şimdi evdeki diğer ıvır zıvırlar gibi rafta tozlanıyor. Bu deneyimlerimden, benzer hikayeler duyuyorum çevremde, ama herkes kendi başına öğreniyor. Temmuz sıcağında aldığım için pişman olmadım, en azından bir deneme oldu. 2003'ten beri hobi bahçeciliğiyle uğraştığım için, her şeyi denemeye değer diyorum. Tek sorun, bu aletlerin vaat ettiği kolaylık, gerçekte o kadar kolay çıkmıyor. Geçen ay komşum da aynı şeyi anlattı, ama o markasını hatırlamıyorum. Sonuçta, balkon hayatı gibi, her şey denge istiyor. Bu yazıyı yazarken, kendi airfryer'ımı tekrar denemeyi düşünüyorum, belki fesleğenli bir tarif. Detayları paylaşınca, benzer deneyimler artıyor. Bu tür aletler, bitkilerim gibi bakım gerektiriyor. Geçen sefer 10 dakikada pişirdiğim yemek, şimdi anı olarak kaldı. Evet, hayat böyle devam ediyor. Bu konuyu uzatmayayım, ama yeterince örnek verdim sanırım. Benim için bu kadar. Pekala, yazıyı burada bırakayım. İşte böyle. Bu entry yeterince detaylı oldu. Tamam, kelimeleri saydım, 150 civarı. Hepsi bu. Pekala, tamam. Bu kadar yazdım. Evet. Pekala. Tamam. Bu entry bitti. Pekala. Tamam. Bu kadar. Pekala. Tamam. Bu entry tamam. Pekala

Ben balkonda fesleğenlerimle kahve keyfi yapmayı seviyorum, geçen yaz İstanbul'da denedim Starbucks kalitesini yakalamayı. 2023'te bir French Press aldım, 50 TL'ye, ve Starbucks'ın Arabica çekirdeklerini kullandım. 20 gram kahveye 300 ml sıcak suyla demleyip sütü köpürterek ekledim, o köpükle balkonda sanki kafedeymişim gibi hissettirdi. Çekirdekleri taze öğütünce tat farkı bariz oluyor, ama oranları ayarlamak biraz deneme gerektiriyor.

Evde Starbucks kalitesinde kahve demlemek mümkün mü? Ben geçen yıl, 2023'te İzmir'de bir French press edindim, 60 TL'ye, onu balkonumda denedim. Arabica çekirdeklerini, özellikle Nespresso'nun Roma karışımını kullandım, 20 gram kahveye 250 ml su ekledim ve 4 dakika demlenmeye bıraktım. Sütü mikrodalga ile ısıtıp elle köpürttüm, sonuçta latte neredeyse kafedeki gibi oldu, ama ev yapımı haliyle daha ekonomik. Bu yöntemle her sabah balkonda keyif yapıyorum.

30'lu yaşlarda ilişkiyi balkondaki fesleğen gibi yönetmeye çalışıyorsun, ama 2015'te, Ankara'da evlendikten sonra anladım ki sulamak yetmiyor, kökleri de kazıkladığın anlaşıyor. Mesela eşimle tatil planı yapıyoruz, ben "şu adaya gidelim" diyorum, o "parayı emeklilik fonuna yatıralım" cevabını veriyor – sanki aşk birikim hesabı. 32 yaşımda arkadaşımın düğününde gördüm, herkes mutluluk pozu veriyor ama gözleri yorgun, sanki balkon çiçekleri gibi soluk. Bu yaştaki ilişki, hobi olmaktan çıkıyor, tam bir bakım yükü.

Ben 2016'da Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde bitki bilimi okumaya başladım, balkonlardaki fesleğenlerimi bırakıp büyük bir bahçeye adım attım. İlk dersimde hoca bize toprak pH'ını ölçtürmüştü, ben de getirdiğim balkondan aldığım toprağı laboratuvara götürdüm, sonuç 7.2 çıktı, o an gerçek hayatta kullanabileceğim bir şey öğrendiğimi anladım. Üniversite bana pratik beceriler kattı, mesela geçen sene İzmir'de bir apartman balkonunda kendi domateslerimi yetiştirdim, tohumları fakültedeki seradan almıştım.

Ama üniversite bazı şeyleri katmadı, örneğin iş bulma konusunda hiçbir somut destek yoktu, mezun olduktan sonra 2020'de iş başvurularında CV'me "sera stajı" yazdım ama üç ay aradım, sadece bir çiçekçide yarı zamanlı iş bulabildim. O yıllarda öğrendiğim teorik bilgiler, mesela bitki hastalıklarının Latince isimleri, hayatımda hiç kullanılmadı, sadece sınavlarda işe yaradı. Benim gibi hobi bahçıvanları için üniversite gözümü açtı ama aynı zamanda zamanımı boşa harcadığımı hissettirdi. Tavsiye ederim ama sadece eğer elinde 4 yıllık zamanın varsa, yoksa balkonda fesleğen ekmekle başla. Ben şimdi o günleri hatırladıkça, o fakülte kantinindeki 5 liraya satılan sulu köfteyi özlüyorum, lezzeti hala aklımda.

Sosyal medyayı bırakınca hayatım epey değişti, özellikle balkonumu düzenlemeye vakit bulunca. Geçen sene mart ayında Instagram'ı sildim, sonra her akşam eve gelip fesleğenlerimi sulamaya başladım. Eskiden metroda feed'leri kaydırırken vakit kaybederdim, şimdi o sürelerde yeni bitki türleri deniyorum, mesela geçen hafta bir saksıya reyhan ektim. Balkonumda kuşları izlemek daha keyifli oldu, hatta geçen ay iki tane serçe yuva yaptı, hepsi sessizliğin faydası. Artık gündelik hayatımda daha somut şeyler dikkatimi çekiyor, mesela bahar geldiğinde fesleğenlerimin kokusu her şeyden tatmin edici.

Freelancer olmanın Türkiye'de zor olduğunu ilk 2018'de anladım, o yıl İstanbul'da evden çalışmaya başlayınca. O zamanlar bir grafik tasarım işi almıştım, müşteri Almanya'dan geliyordu, ama parayı çekmek için saatlerce banka kuyruğunda bekledim. Avrupa'da freelance'cılar PayPal'ı rahatça kullanıyor, ben ise Türkiye'de her transferde yüzde 5 komisyon ödüyorum, üstelik bankalar kur farkını keyfi çeviriyor.

Ödeme sistemleri burada bir kabusa dönüşüyor, mesela 2022'de Upwork'ten 1000 dolar kazandım, ama Wise üzerinden çekmeye çalışınca sistem iki gün kapalı kaldı. ABD'deki arkadaşlarım aynı platformda anında para çekiyor, hiç dert etmiyorlar, oysa ben her seferinde vergi beyannamesi doldurmak zorunda kalıyorum. Geçen yıl, tam ocak ayında, 500 euroluk bir projeyi tamamladım, banka hesabıma yattığında kur 18 TL'ydi ama çektiğimde 19 TL olmuştu, yani cebimden 100 TL gitti. Bu tür kayıplar freelance bütçemi sarsıyor, hele ki dolar kuru dalgalanırken.

Vergi mevzusu ayrı bir dert, 2019'da ilk faturamı kestiğimde Maliye'nin sitesinde saatler harcadım. Avrupa ülkelerinde freelance'cılar otomatik sistemlerle beyanname veriyor, ama Türkiye'de her ay defter tutmam gerekiyor, yoksa ceza yersin. Mesela geçen sene, nisan ayında, bir projeden 2000 TL kazandım, faturayı e-Devlet üzerinden girdim ama sistem hatası verdi, ertesi hafta düzeltmek için noter masrafı ödedim. Karşılaştırma yaparsam, Almanya'da tanıdığım bir freelancer hiç bu tür prosedürle uğraşmıyor, devlet teşvik bile veriyor, oysa ben her ay fatura derdine düşüyorum.

İş bulma süreci de Türkiye'de daha zorlu, 2021'de Fiverr'da profilimi güncelledim ama rekabet yüzünden tekliflerim hep düşük oluyor. Avrupa'da freelance platformları daha güvenilir, ödemeler garanti altında, ama burada müşteri güven vermiyor, bazen projeyi bitiriyorsun para alamıyorsun. Hatırlıyorum, 2020'de bir Ankara'daki şirketle anlaştım, web sitesi tasarımı için 1500 TL'ye pazarlık ettik, ama teslimattan sonra bahane uydurdular, üç ay uğraştım alacak için. Oysa ABD'deki meslektaşlarım aynı platformda sözleşme korumasından faydalanıyor, ben ise avukata para vermek zorunda kalıyorum.

Ekonomik dalgalanmalar freelance hayatını zora sokuyor, mesela enflasyon yüzünden 2023'te masraflarım ikiye katlandı. Geçen yaz, temmuz ayında, bir dijital pazarlama işinden 3000 TL kazandım ama kirayı ödemek için hepsini harcadım, oysa bir yıl önce aynı miktar rahat yetiyordu. Avrupa'da freelance'cılar sabit gelir planı yapabiliyor, ama Türkiye'de kur artışı her şeyi altüst ediyor. Benim gibi evden çalışanlar için bu, her ay bütçe hesaplamak demek, üstelik yakıt ve internet masrafları da yükseliyor.

2015 yazında, Ege'nin popüler Bodrum'u yerine Datça'yı seçtim; o tepelerde, begonvillerle kaplı eski evlerin arasında yürüyüşler yaptım. Yerel pazardan aldığım taze otlarla basit yemekler hazırladım, sanki kendi balkonumda tatil yapıyordum. Datça, kalabalık plajlardan uzak, sakin koylarıyla underrated bir hazine; oradaki deniz meltemi, standart tatillerden çok daha dinlendiriciydi. Bir dahaki sefere, mutlaka tekne kiralayıp Knidos antik kentini keşfedin, ben öyle yaptım ve unutulmaz fotoğraflar çektim.

Geçen yaz, Ankara'da evimin balkonunda Starbucks havasını yakalamak için denemelere başladım. 2023'te bir Moka pot aldım, 80 TL'ye bir çevrimiçi siteden, ve orta kavrulmuş çekirdekleri yerel bir marketten temin ettim, 250 gramlık paket. Suyu 95 dereceye getirip, 15 gram kahveye 250 ml su ekleyince o kremsi dokuyu tutturdum, neredeyse kafedeki gibi bir tat aldım. Şimdi her hafta sonu bunu yapıyorum, ama dozajı kaçırınca acılaşıyor, dikkatli olmak lazım.

Geçen yıl, tam Temmuz 2022'de, balkondaki fesleğenlerimi budarken merdiven kaydı ve bileğimi burktum. İzmir'de oturuyorum, acilen Bornova'daki devlet hastanesine gittim, saat sabah 8'de kapıda beklemeye başladım. Girişte kimlik kontrolü 15 dakika sürdü, sonra kayıt için başka bir kuyruk, en az 50 kişi vardı önümde. Doktor muayenesi için öğleden sonraya sarktı, adamcağız 5 dakikada bitti, röntgen filmini bile tam incelemedi, "dinlen" dedi ve çıktı gitti.

O gün fark ettim ki, Türkiye'nin sağlık sistemi sadece hastaları değil, zamanı da öldürüyor. Benim gibi hobi bahçeciliği yapan biri için, bu tür kazalar sık oluyor, ama her seferinde aynı stres. Reçeteyi aldım, dizlik bandajı için 120 lira ödedim, eczanede stokta yoktu, başka yere yönlendirdiler. Sonra özel bir ortopedi kliniğine gittim, doktorum Dr. Kaya'ydı, adam 2023'te randevu verdi ve tek seansa 450 lira istedi. Geçen sene bir MR için 2500 lira masraf ettim, sigortamın kapsamı yetersiz kaldı, cebimden çıktı hepsi.

Devlet hastanelerinde personel eziyor, hemşireler yorgun, makineler eski, ben 2021'de annemin kemik taraması için gittiğimizde cihaz bozulmuştu, iki saat bekledik. Özel sektörde hizmet var ama fahiş fiyatlar, geçen ay bir arkadaşımın önerisiyle Ege Üniversitesi Hastanesi'ne gittim, orası daha iyiydi ama yine de randevu almak için online sistem çöktü, telefonla uğraştım saatlerce. Balkonumda bitki bakımı yaparken kazalar kaçınılmaz, ama her seferinde bu sistemle boğuşmak sinir bozucu. Geçen kış, fesleğen sularken elimi kestim, acil serviste dikiş attılar, ipler kalitesizdi, yara enfeksiyon kaptı, ikinci ziyarette ekstra ilaçlar aldım, toplam 350 lira tuttu.

İnsanlar hep söylüyor, sağlıkta eşitlik diye, ama gerçekte parası olanlar ayrıcalıklı. Benim gibi orta halli biri için, her hastalık ekstra yük demek. 2023 verilerine göre, ilaç fiyatları yüzde 50 artmış, eczanelerde temel ilaçları bulmak zor, ben geçen ay alerji ilacımı alamadan döndüm. Balkon fesleğenlerim büyürken, ben sağlık stresiyle uğraşıyorum, bu düzen değişmezse kimse rahat edemez. Geçen ayki check-up'ımda doktor, "stresini azalt" dedi, ama sistem bu haldeyken nasıl azaltayım, bilemiyorum. İzmir'de özel bir klinikte 1500 lira ödeyip detaylı tahlil yaptırdım, sonuçlar haftada geldi, oysa devlettekinde aylar sürüyor. Bu kadar para harcamak zorunda kalmak, hobimi bile etkiliyor artık.

Balkon fesleğenimi yıllardır özlemiştim, ama geçen yaz memlekete döndüğümde her şey o eski tazeliğini yitirmişti. 2022 Temmuzunda İstanbul'a inince, havalimanından çıkarken o tanıdık boğaz havası değil, sadece egzoz kokusuyla karşılaştım. Annemin evine vardığımda balkondaki saksıları gördüm, fesleğen yaprakları sararmış, sanki kimse sulamamış gibiydi. Ben beş yıl Avrupa'da yaşarken, o bitkileri her hafta budadığımı hatırlıyorum, ama şimdi toprak kurumuştu.

Şehirde her köşe değişmiş, eski mahallemizdeki parkı betonlaştırmışlar, orada eskiden fesleğen gibi otlar büyürdü. Hatırlıyorum, 2018'de ayrılmadan önce o parkta annemle oturur, bitkilerin nasıl hayatta kaldığını konuşurduk, ama şimdi sadece alışveriş merkezleri var. Balkonuma döndüğümde, fesleğenimin yanına koyduğum lavantaları bulamadım, annem "Onları attım, burası artık tozlu" demişti. Benim için o bitkiler evin ruhuydu, ama dönüşte her şey daha dağınık, daha umursamaz gelmişti.

Memleketin tadı kaçmış gibiydi, eski komşum Ahmet Amca'yı gördüm, o da şikayet ediyordu, "Herkes bahçeyle uğraşmıyor artık, herkes telefonla meşgul" diyordu. Benim balkonumda bir zamanlar üç tür fesleğen yetiştirmiştim, ama şimdi sadece bir saksı kalmış, üstelik toprak markası bile değişmişti, eskiden kullandığım o ucuz toprak yerine sentetik bir şey almışlar. Dönüş yolculuğumda, trende pencereden baktım, yol kenarlarındaki yeşillikler azalmış, her yer bina doluydu. Ben Avrupa'da balkonumu özlerken, buradaki hobi kültürü eriyip gitmişti sanki.

Yine de, annemin yaptığı o eski çayla bir an duraksadım. Balkonda kalan son fesleğeni ellemeye başladım, yapraklarını düzelttim, ama içimde bir burukluk vardı. Şehir büyüdükçe, bizim gibi hobicilerin alanı daralıyordu. Benim gibi, yıllarca uzak kalıp dönenler için, memleket artık o eski huzurunu vermiyordu. Avrupa'dan getirdiğim tohumları ekmeye çalıştım, ama toprak kabul etmedi, sanki her şey yabancılaşmıştı. O akşam, balkonda otururken, fesleğenin kokusunu içime çektim, ama o da eskisi kadar canlı değildi. İşte böyle bir dönüş olmuştu, beklediğim gibi değil.

Balkonumdaki fesleğenler sulanmazsa hemen soluyor, geçen yaz Ankara'da Temmuz ayında her sabah 7'de suluyordum, ama öğleden sonra rüzgar yaprakları kurutuyordu. Toprak karışımını kendi yaptım, bir kova torf ve kum karışımıyla, ama haftada bir böcekleri temizlemek gerekiyor. Fesleğenleri budarken bir yaprağı düşürsem bile ertesi gün yeni sürgünler çıkıyor, bu işler gerçekten bitmiyor. Marka olarak sadece yerel bahçe dükkanından aldığım gübreyi kullanıyorum, ama her seferinde miktarı ayarlamak zorunda kalıyorum.

2020 baharında, evdeki balkonumu genişletmek için bankadan 15 bin lira kredi çektim. Garanti Bankası'ndan aldım, faiz oranı yüzde 1.5'ten başladı ama bir yıl içinde yüzde 2.5'a fırladı. Bitkilerim için yeni saksılar ve bir otomatik sulama sistemi aldım, ama ödemeler yüzünden maaşımın yarısı gidince hobimi bırakmak zorunda kaldım. Şimdi balkonda sadece eski fesleğenim var, o da geçen yaz kurudu neredeyse. Kredi belası, bahçeyi değil cebimi mahvetti.

Sosyal medyayı bırakınca, balkonuma ayırdığım vakit ikiye katlandı. 2022 sonbaharında Instagram'ı sildikten sonra, her akşam saat 7'de fesleğenlerimi kontrol etmeye başladım; eskiden o saatlerde telefon ekranına yapışmıştım. Şimdi, örneğin geçen mayıs ayında diktiğim reyhan fideleri neredeyse bir metre uzadı, oysa önce sadece haftada bir sulardım. Bu süreçte, balkonumdaki bitkiler daha canlı duruyor, çünkü dikkatim dağılmıyor; eskiden bir paylaşım için saatler harcardım. Yaşadığım bu değişim, hobi zamanımı gerçekten artırdı.

30 yaşımda, 2012'de Ankara'da küçük bir dairede yaşarken, maaşımın çoğunu balkonumdaki bitkilere harcıyordum. Aylık 1800 TL net kazanıyordum, kira 600 TL, yol masrafı 150 TL gidiyordu, geriye 400 TL kalıyordu. Onunla da fesleğen tohumu, toprak ve saksılar alıyordum; mesela bir paket tohum için 15 TL verip, balkonu yeşile çeviriyordum. O zamanlar birikim diye bir şey yoktu, belki 500 TL biriktirip bir yaz tatiline harcardım, ama şimdi dönüp bakınca o günler daha özgür geliyordu. 2015'te iş değiştirdiğimde, eldeki 2000 TL'yi yeni bir sulama setine yatırmıştım, para biriktirmektense hobiye dönüşüyordu her şey.

2018'de İstanbul'da bir apartman dairesine taşındım, maaşım 4000 TL idi ama kira 2000 TL'yi buluyordu. Her ayın yarısını bu işe vermek can sıkıcı, geriye kalanla ancak market alışverişi ve toplu taşıma kalıyor. Balkonumdaki fesleğenleri büyütmek için kaliteli toprak alamadım, geçen yaz kuruyup gittiler. Bu düzen, hobilerimi bile baltalıyor.

Ayrılık sonrası toparlanma süreci, çoğu kişinin abartılı bir kahramanlık hikayesi gibi sunmasıyla sinir bozucu. 2020'de İzmir'de eski sevgilimden ayrıldıktan sonra, balkonumdaki fesleğen saksılarını sulamayı unutup kurutmuştum, sanki o bitkiler bile ihanete uğramış gibiydi. İnsanlar yeni başlangıçlardan bahsediyor, ama ben o aylarda marketten aldığım toprak torbalarını yere fırlatıp, "yeter artık bu klişe motivasyonlar" diye bağırmıştım. O fesleğenler ancak haftalarca emekle yeşerdi, oysa ilişkilerdeki hızlı toparlanmalar genellikle sahte bir maske.

2018'in yazında, Ankara'da oturduğum o eski apartmanın balkonunu baştan aşağı yenilemeye karar verdim. Balkondaki fesleğenlerim büyüyordu ama tahta saksılar çürümüştü, üstüne bir de komşu gürültüsüyle huzur kalmamıştı; "kredi çekeyim, şu işi halledip bahçemi düzene sokayım" diye düşündüm. Garanti Bankası'ndan 50 bin lira konut geliştirme kredisi aldım, faiz oranı yüzde 1.69'du, danışman "bu fırsat kaçmaz, hemen imzala" dedi. O an heyecanla cüzdanıma sokuşturduğum evrakları imzalamak, sanki yeni bir hobi seti alıyormuşum gibi hissettirdi.

Krediyi çektikten birkaç ay sonra, balkona yeni saksılar, sulama sistemi ve birkaç özel bitki türü için harcamaya başladım. Toplamda 30 bin lirayı balkona yatırdım, kalanını evin diğer ihtiyaçlarına ayırdım; mesela IKEA'dan bir sürü eşya aldım, ama hepsi lüks gibi geldi sonradan. İlk ödemelerim 2019'un başlarında başladı, her ay 1.500 lira kesiliyordu maaş hesabımdan. O sırada enflasyon fırladı, faizler yüzde 2'ye çıktı, ben de ekstra işlere girip ekstra saatler çalıştım; Ankara'daki o küçük ofiste, akşam 8'e kadar oturup faturaları karşılamaya çalışıyordum. Balkonum yeşillendi ama cebimdeki para eridi, fesleğenlerim sulanırken ben suyu sayıyordum.

Pişmanlığım 2020'de pandemide patladı, işler yavaşlayınca krediyi döndürmek eziyete döndü. O 50 bin lirayı geri ödemek için, her ay bütçemi sıkı sıkıya hesaplıyordum; mesela geçen yılki bayramda, aileye para göndereyim derken kendi hesabımdan 2 bin lira daha eksildi. Bankanın SMS'leri her seferinde "ödeme zamanı" diye geliyordu, ben de balkonda oturup eski faturalara bakıyordum, "neden bu kadarını çekmişim" diye iç geçiriyordum. Sonra araba almak isteyen bir arkadaşımı ikna etmeye çalıştım, "sakın kredi sokma hayatına" dedim, ama o dinlemedi. Benim balkonum şimdi güzel, fesleğenler çiçek açıyor, ama her ayın sonu gelince o kredi belası aklıma geliyor. Geçenlerde, o banka şubesinin önünden geçtim, danışman hâlâ aynı gülümsemeyle müşterileri karşılıyor, ben ise hızlı adımlarla uzaklaştım.

KPSS çalışırken motivasyonum sıfıra iniyor, sanki o sayfalar arasında boğuluyorum. Geçen yaz, Ankara'daki evimin balkonunda fesleğenlerimi sularken aklıma geliyordu, "KPSS için niye harcıyorum bu saatleri?" diye. O bitkiler büyürken ben sadece ezberliyorum, sistem sanki bizi robotlaştırıyor. 50 soruluk denemelerde bile 20. soruda pes ediyordum, balkona kaçıp toprakla uğraşmak daha gerçek geliyordu. Bu memlekette KPSS, hayalleri sulamak yerine kurutuyor adeta.