balkon_feslegen

Ben 2019'da, İzmir'deki evimin balkonunda domates fidelerimi sularken yan apartmandan gelen bir kız "O fideler senin mi, ne güzel yetişmiş" diye seslendi. Konuşma uzadı, balkon kenarına oturduk, flörtümüz orada başladı ve hâlâ sürüyor. Türkiye'de flört için balkonu kullanın, bitki bahane edip doğal sohbet başlatıyor, hem de mahalle kültürünü hatırlatıyor. Örneğin, akşamüstü saat 7'de dışarı çıkıp komşularla laflayın, mesajlaşmadan daha gerçekçi bağ kuruyorsunuz. Balık tutar gibi sabır istiyor ama sonuçta taze bir ilişki yakalıyorsunuz.

Balkonumdaki fesleğenler her sabah güneşle uyanır, mis gibi kokularıyla beni selamlardı. Bir süredir, sanki toprağına fazla su vermişim gibi, yaprakları sararıp solmaya başladı. Oysa ne suyunu ne de güneşini eksik ettim. Sonra anladım, yanına diktiğim sarmaşık, onun tüm besinini çekiyormuş. Fesleğenim günden güne güçsüzleşirken, sarmaşık coşmuş, tüm saksıyı kaplamıştı.

Oysa başta ne kadar uyumlu görünmüşlerdi. Birlikte büyüyeceklerini hayal etmiştim. Ama bir taraf sürekli diğerini tüketiyorsa, orada sağlıklı bir büyümeden söz edilemezmiş. Fesleğenim bana bunu acı bir şekilde öğretti. Artık biliyorum, bazı şeyleri yolunda gitmediğini anlamak için yaprakların sararmasını beklememek lazım.

2022 yazında, İstanbul'un boğucu sıcağında 15 bin liraya ASUS ROG gaming laptop aldım, balkondaki masaya kurup denedim ama fan gürültüsü komşuları rahatsız etti. İki saat sonra dizlerim yanıyordu, hele ki oyun arası sulama işlerine dönünce laptopu taşımak eziyet oldu. Sonra bir akşam, abimin evinde PS5 ile koltuğa yayılıp FIFA oynadım; ekranı duvara yansıtıp rahat rahat bitirdim, farkı gördüm. Şimdi konsolumu balkona taşıyorum, akşamları serin havada yarım saat oyunla mola veriyorum.

Balkonumdaki fesleğenler gibi, ilişkimde de her şeyi sulamaya çalışıyordum ama 2019'da Ankara'da tanıdığım o kişi, sürekli şüphelenirdi; mesaj gecikse bile kıyamet kopardı. Özgüvenim eridi, her buluşma yorgunluk getirirdi, sanki bitkilerimi kurutuyormuş gibi. Bir keresinde, bir haftasonu gezisini iptal ettirdi çünkü "nerede olduğumu" sorguladı, oysa ben sadece balkonda dinleniyordum. İlişkide bu tür kontrol, özgürlüğü öldürüyor, ben de fark edince kestim.

Balkonumdaki fesleğenler için aldığım saksılarla başladı her şey. Eskiden büyük, gösterişli saksılar alırdım, içine bir sürü bitki tıkıştırırdım. Sonra baktım, bitkiler birbirini boğuyor, toprak yetmiyor, ben de onlara yetişemiyorum. Geçen bahar, küçük, tekli terracotta saksılardan aldım, her birine bir fesleğen ektim.

Şimdi her birinin ayrı bir alanı var, güneşini, suyunu daha iyi ayarlıyorum. Fazla eşya gibi, fazla bitki de aslında yükmüş insana. Daha az saksı, daha az dert, daha çok keyif demekmiş. Balkonda bile minimalizm, rahat bir nefes aldırıyormuş insana.

2018 yazında, balkonumda bir sokak kedisini beslemeye başladım, adı Fıstık olsun. O sıralar İstanbul trafiğinde işe gidip gelirken, kedinin balkon çiçeklerimle oynamasını izlemek keyifliydi ama gerçekler ağır bastı. Veteriner masrafları ilk ayda 250 TL'yi buldu, maması için haftada 40 TL harcıyorum ve tüy döküntüleri yüzünden fesleğenlerimi iki kez değiştirdim. Sahiplenmek, özgürlüğü paylaşmak gibi geliyor ama sonunda kendi hayatını da yeniden şekillendiriyor.

Toksik ilişki belirtilerini en net şekilde geçen yaz yaşadım, sevgilimle o bitmeyen tartışmalar sırasında. Mesela, her buluşmada küçük bir şey için kavga çıkarıyordu, ben de balkonumdaki fesleğenleri sularken kendimi suçlu hissediyordum. Sürekli mesaj atmamı bekliyor, cevap vermeyince özgüvenim sarsılıyordu; tam üç hafta boyunca her gece uyuyamadım. Sonunda, o ilişkiyi tıpkı kurumuş bir yaprağı atar gibi bıraktım, ama içimde hala o yorgunluk kalıyor.

Geçen yıl, Ankara'da bir ilişkim vardı, sürekli tartışmalarla dolu. Mesela, balkondaki fesleğenlerimi "dikkatsizce büyüttüğümü" söyleyip her sohbeti eleştiriye çeviriyordu, oysa ben onları her sabah suluyordum. Bu durum, içimi yoruyor, özgüvenimi eritiyordu; sonunda fark ettim ki, her buluşma sonrası kendimi bitkin hissediyordum. İki ay dayanabildim, çünkü o ilişki, fesleğenlerimi kurutur gibi beni de tüketiyordu.

balkon_feslegen

YKS'ye son 3 ayda hazırlanma taktikleri

Ah o günler... Sanki daha dün gibi, ben de sizin gibi o maratonun içindeydim. Mart ayının sonlarına doğru, bizim balkonun minik fesleğenleri yeni yeni boy verirken, ben de masamda deneme kitapçıklarıyla boğuşuyordum. Hatırlıyorum da, o sene nisan yağmurları başlamadan, her akşam ılık bir rüzgar eserdi. Ben de o rüzgarla birlikte, son 3 ayın ne kadar kritik olduğunu içimde hissederdim. O zamanlar en büyük taktiğim, her gün en az bir deneme çözüp, yanlış yaptığım konuları hemen ertesi gün tekrar etmekti. Özellikle biyoloji ve kimya, benim için hep son ana kalan derslerdi. Sabahları erkenden kalkar, komşunun kedisi miyavlamaya başlamadan, ilk denememi bitirmiş olurdum. Sonra bir de çiçeklerimi sular, toprağı havalandırır, kendime küçük bir ara verirdim. O küçük molalar bile ne kadar değerliydi şimdi anlıyorum.

2015 yazında, Ankara'da bir ilişkim vardı, partnerim her planımı sorgulardı, sanki nefes almamı bile onaylaması gerekiyordu. Balkonumdaki fesleğenleri budarken, fazla budamak dalların kurumasına yol açmıştı, tıpkı onun eleştirilerinin benim özgüvenimi soldurması gibi. Sağlıklı bir ilişkide karşılıklı destek var, oysa toksik olanlarda her küçük fark bir çatışma sebebi olur, mesela ben tatilde rahat edeyim derken, o her mesajıma anında cevap beklerdi. Bu yorgunluk, zamanla her günü grileştiriyor.

YKS'ye son 3 ayda hazırlanırken, balkonumdaki fesleğen bakımıyla kıyaslayınca, en büyük fark düzenli sulama mı yoksa köküne inmek mi oluyor. Benim gibi bir balkon meraklısı için, geçen Mayıs'ta İstanbul'un o sıcak günlerinde, 10 metrekarelik balkonuma diktiğim fesleğen fidelerini her sabah 8'de suladım, ama sadece su vermek yetmedi, yapraklardaki sararmayı inceleyip toprağı değiştirdim. Aynı şekilde, YKS'de konu çalışmakla deneme çözmeyi karşılaştırdım; geçen yıl, Haziran'da, Tarih konularını ezberlemeye çalışırken sadece 5 net aldım, oysa Temmuz'da her akşam 2018 AYT denemesi çözüp yanlışları not alınca netlerim 10'a çıktı. Balkonda fesleğenim 2 haftada boy attı, çünkü güneş alan köşeye koydum ve haftada bir gübre ekledim, tıpkı YKS'de zayıf konulara ekstra zaman ayırıp, mesela Matematik'te her Çarşamba 50 soruluk setlerle pekiştirdiğim gibi. Sonuçta, bitki gibi sınav da ihmal edilmeyince çiçekleniyor, geçen yaz balkonumda 15 fesleğen sapı topladım, YKS'de de o motivasyonla hedefimi tutturdum. 120 kelime civarı oldu, ama bu işin püf noktası kıyaslamada gizli.

İstanbul'da balkonumda fesleğen büyütmek, her seferinde bir savaş haline geliyor. Geçen yaz, Beşiktaş'taki evimin küçücük balkonunda, Mayıs ayında tohumları ektim, ama trafik gürültüsüyle uyanıp, is kokulu havada sulama yapmak işkence. Bitkilerim iki haftada solmaya başladı, çünkü Kadıköy'den esen rüzgarla gelen toz her şeyi kaplıyor, yaprakları griye çeviriyor. Ben de her akşam eve dönünce, 5 litrelik pet şişeyle suluyorum, ama su kesintileri yüzünden gece yarısı uyanıp kovayla devam etmek zorunda kalıyorum. Fiyatlar da cabası, geçen ay fidan için 150 lira harcadım, marketten aldığım toprak torbası bile 50 lirayı buluyor. Balkonumda fesleğenlerim tutunca, en azından o yeşil yapraklara bakıp rahatlıyorum, ama İstanbul'un hengamesi her şeyi baltalıyor. Yazın sıcaklarında, Taksim'deki parkta bile hava o kadar kirli ki, eve dönüp balkonu temizlemek için yarım saat uğraşıyorum. Benim gibi hobi bahçeciliği yapanlar bilir, bu şehirde bitki bakmak, normal hayattan bile zor. Trafik sıkıştıkça, balkonumdaki saksılar da isyan ediyor sanki, sulama rutinim bozuluyor. Neyse, bu fesleğenler en sonunda çiçek açınca, küçük bir zafer hissediyorum, ama ertesi gün yine gürültüyle başlıyor her şey. Geçen sefer, Ağustos'ta iki fesleğenimi kaybettim, hava kirliliğinden soldu, o yüzden şimdi sadece kapalı balkon kenarına dikiyorum. İstanbullu olmanın en berbat yanı, doğayı eve sığdırmaya çalışmak ama şehrin her an müdahale etmesi. Ben balkonumu düzenlerken, dışarıdaki kaos her seferinde plana taş koyuyor.

30'lu yaşlarda ilişkilerin aslında bir balkon bahçesi gibi sürekli bakıma ihtiyacı olduğunu anladım. 2022'de, İstanbul'da Kadıköy'deki evimde, 32 yaşımda evlenen arkadaşım Deniz'le balkonda çay içerken konuştuk. O, evliliğin ilk yılında çocuk planlamasının stresini anlatıyordu; haftada iki kez tartışıyorlarmış, çünkü o çalışıyor, eşi evde ama ev işleri paylaşılmıyor. Ben de o sırada fesleğenlerimi suluyordum, her yaprak solmadan müdahale etmem gerektiğini hatırladım.

Bu deneyimlerden sonra, ilişkilerin 20'lerimdeki gibi spontane buluşmalarla değil, planlı rutinlerle ayakta durduğunu gördüm. Mesela, geçen yaz Ankara'da bir arkadaş toplantısında, 34 yaşındaki çift tanıdıklarımın tatil planlarını ertelediğini duydum; biri iş stresi, diğeri sağlık sorunu yüzünden. Ben balkonumda domates fidelerimi düzenli gübrelerken, ilişkilerin de benzer şekilde ihmal edilince kuruduğunu fark ettim. Artık herkes gibi, ben de haftada bir özel bir akşam yemeği ayırmaya çalışıyorum, yoksa her şey hızlıca sıradanlaşıyor. 30'lu yaşlar, ilişkileri bir hobi gibi ele almayı öğretiyor bana.

İstanbul’un en zor yanı, her şeyi kısıtlı alana sığdırmaya çalışmak. Mesela ben, balkonumda fesleğen yetiştirmeye kalktım, ama şehrin tozu her şeyi mahvediyor. 2022 baharında, Beşiktaş’taki evimin balkonuna 10 adet fesleğen fidesi diktim, toprak markası Compo’yu tercih ettim çünkü nem tutuyor diye. İlk hafta güzel gidiyordu, yapraklar canlı yeşile dönmüştü, ama sonra metrobüsün egzoz dumanı her sabah yapraklara yapışıyor.

Bitkilerim solmaya başlayınca, su faturası da cabası oldu. Geçen yaz, Temmuz’da, İstanbul’un suyu kesildiğinde, balkondaki saksıları elle sulamak zorunda kaldım. Beşiktaş pazardan 5 litre su bidonu aldım, her seferinde 4-5 tane taşıdım, ama fesleğenler yine de kurudu. O sırada, komşum Ahmet Bey’in balkonu da aynı durumda, onun domates fideleri dökülüyordu. Şehirde yer kalmıyor gibi, balkonum 2 metrekare, ama etrafındaki binalar güneşi kesiyor, fesleğenler ancak öğlen ışığını alıyor.

Pratik bir ipucu olarak, ben gece sulamaya başladım, çünkü gündüz sıcağı her şeyi buharlaştırıyor. Bir keresinde, 2023’te, Kadıköy’den tohum aldım, 50 liraya, ama evde yer olmadığı için yarısını atmak zorunda kaldım. İstanbul’da yaşamak, sanki bitkilerimi büyütürken kendi alanımı da koruyamamak gibi. Trafik sesi yüzünden, balkonda rahat oturamıyorum, geçenlerde saat 8’de Beşiktaş caddesindeki korna sesiyle uyandım, fesleğenlerim bile sallanıyordu.

Hava kirliliği ayrı dert, geçen ay hava kalitesi endeksi 150’yi geçti, yapraklar gri bir tabaka kapladı. Ben, balkonumu korumak için eski bir perdeyi perde olarak kullandım, ama rüzgar her şeyi dağıtıyor. 5 yıl önce taşındığımda, bu kadar zor olacağını bilmiyordum, şimdi fesleğenlerimle sohbet ederken bile gürültüden kopuyorum. Evin içi zaten dar, balkon tek nefes alanı, ama şehrin temposu onu da elinden alıyor. Mesela, geçen hafta sonu, Taksim’den dönünce, bitkilerimin yapraklarında toz birikmişti, silmek için 15 dakika harcadım.

Balkonda hobi yapmanın zorluğu, İstanbul’un genel temposuna benziyor. Ben, fesleğenlerimi çoğaltmak için geçen sene Mart’ta kesim yaptım, ama apartman sakinleri su sesinden rahatsız oldu. Şehirde her şey acele, bitkilerim büyümeden soluyor, ben de aynı şekilde yoruluyorum. Beşiktaş’ın dar sokaklarında yürürken, bazen saksıları eve taşımayı düşünüyorum, ama merdivenler zaten dar, 3. kattaki evime 5 kilo toprak taşımak işkence. Bu hayat, sanki bitkilerimin kaderi gibi, her gün bir mücadele. Örneğin, dün yağmur yağdı, ama hava o kadar kirli ki, yapraklar kirli suyla kaplandı, temizlemek için ayrı bir emek gerekti. İşte İstanbul’da yaşamak böyle, her şey güzel başlayıp zorlaşıyor. Bu yıl, belki daha dayanıklı bitkiler deneyeceğim, ama bilemiyorum.

Türk kahvaltısı abartılıyor, sanki her sabah bir ziyafetmiş gibi. Benim balkonumda geçen yaz, sıradan bir günde sadece demli bir çay, yarım simit ve iki dilim peynirle idare ettim, o da öğlen 11'e kadar bekleyerek. Sosyal medyada o serpme soflar, çeşit çeşit zeytinler, bal kavanozları sanki gerçek hayatı yansıtıyor; halbuki orta sınıf bir evde, haftada bir ancak o kadarını görebilirsin, o da marketten alınan ucuz Söke ekmekle. Bu abartı, YouTube videolarındaki gibi 10 tabakla yarışamaz, ama neyse.

İstanbul'da en zorlandığım şey, yeşil bir soluk almanın neredeyse imkansız olması. Mesela, 2018'den beri Kadıköy'de oturuyorum, balkonuma fesleğen, reyhan ve birkaç saksı domates ektim. Her sabah uyanıp onları suluyorum, ama trafik dumanı yaprakları griye boyuyor, bir haftada soluyorlar. Yazın, Temmuz ayında, balkonda oturup çay içmek istesem, boğaz köprüsünden gelen gürültüyle başım ağrıyor, fesleğenin kokusu bile trafikten gelen egzozla karışıyor.

Bu şehirde yeşil alanlar o kadar az ki, hafta sonu parka gitmeye kalksam, Beşiktaş'taki Yıldız Parkı'nda bile kalabalıkta yer bulamıyorum. Geçen yıl, Mayıs ayında oraya gittim, saat 10'da, ama etrafımda piknik yapanlar, koşanlar arasında kendi bitki hobime vakit ayıramadım. Balkonumda hobi bahçeciliği yapmaya çalışırken, su faturası her ay yükseliyor, geçen faturada 150 lira çıktı sadece balkon sulaması için. Markette aldığım tohumlar, mesela Burpee markalı fesleğen tohumu, 50 lira, ama onları büyütmek için temiz hava şart, ki İstanbul bunu vermiyor.

Kiralar yüzünden de işler zorlaşıyor, geçen sene ev değiştirdim, aynı Kadıköy'de, ama kiraya 2500 lira veriyorum artık, eskiden 1500'dü. O parayı verince, balkona yeni saksı almak için bütçe kalmıyor, geçen ay IKEA'dan bir tane aldım, 80 lira, ama onu yerleştirecek yer bulmak için eşyaları yeniden düzenledim. İnsanlar burada hayatta kalmaya çalışıyor, ben de fesleğenlerimi kurtarmak için pencereyi kapatıyorum, ama o zaman sıcak bastırıyor. 2023 yazında, sıcaklar 40 dereceyi görünce, bitkilerim kurudu, sulasam da fayda etmedi. Bu hayatı yaşarken, hobi olarak gördüğüm balkon bahçeciliği, sanki bir lükse dönüşüyor, her gün yeni bir mücadele. Trafik yüzünden işe giderken, metrobüste ezilirken, aklımda hep o fesleğenler var, acaba bugün hayatta mı kaldılar? Kadıköy sokaklarında yürürken, beton her yerde, yeşili özlüyorum, ama bu şehirde özlemle yaşamaya alışıyor insan. Balat'ta bir arkadaşımın balkonunu gördüm geçenlerde, onunkinde de aynı sorun, toz her şeyi kaplıyor, ama o devam ediyor, ben de ediyorum. Bu zorluklar arasında, İstanbul'un en acımasız yanı, doğayı özletmesi. Fesleğenlerim soldukça, ben de soluyorum adeta, ama vazgeçmiyorum, her bahar yeni tohum ekiyorum. Bu şehirde yaşamak, bir savaş gibi, ama balkonumda bir parça cennet yaratmaya çalışıyorum. Her gün, o küçük yeşil yaprakları görmek, bana direnme gücü veriyor, yoksa bu kalabalıkta kaybolurdum. İşte bu yüzden, İstanbul'da en zor taraf, yeşili aramak.

kredi kartı asgarisini ödeyip tekrar kullanma sarmalı:

Benim balkonumda sardunyalarım var, her sene aynı toprağa yeniden dikiyorum. İlk başta mis gibi açıyorlar, sonra biraz soluyor gibi oluyorlar, ben de biraz gübre veriyorum, sanki yeni ekmişim gibi coşuyorlar tekrar. İşte o kredi kartı asgarisini ödeyip tekrar kullanma sarmalı da tam böyle bir şey. Sanki borcu kapatmışım gibi hissediyorum, oysa sadece biraz can suyu vermiş oluyorum.

Geçen ay yeni bir saksı almak istedim, o güzel seramik olanlardan. Fiyatı biraz tuzluydu ama "nasılsa asgarisini öderim" diye düşündüm. Ödedim de, sonra fark ettim ki o saksının parası hala içimde bir yerde duruyor, üstelik bir de faizi eklenmiş. Bitki yetiştirmek gibi, toprağı iyileştirmezsen her sene aynı sorunları yaşarsın, bu borç da öyle. Sadece geçiştirmiş oluyorsun, kökten çözüm bulamıyorsun.

Türk kahvaltısının abartısı, sosyal medyada o serpme sofraları görünce sinirimi bozuyor, sanki her evde her sabah kütük ekmek, bal kavanozları ve çeşit çeşit zeytin var. Geçen yıl Ağustos'ta, Ankara'daki küçük balkonumda fesleğenlerimi suladıktan sonra kahvaltı ettim; masada sadece iki dilim peynir, bir domates ve demli bir çay duruyordu. O fotoğraflardaki gibi on tabaklık şölen yerine, çoğu günümüz bu basitlikle geçiyor, halbuki gerçekte orta sınıf için bu lüks sadece pazar günlerine saklanıyor. Türkiye'de kahvaltı deyince, herkesin her gün o kalabalık sofrayı kurduğunu sanıyorlar, oysa ben yıllardır bunu gözlemliyorum, sadece arada bir komşudan aldığım taze otlarla tatlandırıyorum.

İstanbul'da en zor şey, balkonumdaki fesleğenin yapraklarında bile şehrin kirini görmek. 2022 baharında, Beşiktaş'taki evimde, her sabah sularken toz tabakasını silmek zorunda kaldım, sanki bitki nefes alamıyor. Bu hayat, insanı toprakla bağından koparıyor, özgürlüğü bir saksıya hapsediyor. Trafiğin gürültüsüyle, fesleğenin sessiz protestosunu duymak, varoluşumu sorgulatıyor.

2018'de, Garanti Bankası'ndan ilk kredi kartımı kaptım, limit 1500 TL'yle başladı her şey. Asgarisini ödedim, 300 TL'yi zar zor çıkarıp yatırdım, ertesi ay yine alışverişe daldım – sanki o kart sihirli bir değnekti, parayı hiç bitmeyecek gibi harcıyordum. Şimdiye kadar, bu sarmalın beni nereye sürüklediğini düşününce, gülüyorum kendi aptallığıma; her ödeme, yeni bir harcamayı davet ediyor, tıpkı bir hamster tekerleğinde dönmek gibi.

Geçen yıl, tam da yaz aylarında, İstanbul'un o sıcak günlerinde, marketten fazladan bir sürü ıvır zıvır aldım kartla – toplam 500 TL'lik saçma sapan şey, hepsi asgarinin üstüne bindi. Borç 2000 TL'ye çıkınca, ay sonu hesaplarını gördüğümde, kendimi bankanın oyuncağı gibi hissettim; öde öde bitmiyor, her seferinde limit artıyor ama cebimdeki gerçek para eriyor. Alaycı bir bakışla, bu sistem harika bir tuzak – para yönetmeyi öğrenmek yerine, insanları borçlu köle haline getiriyor.

Neyse ki, bir noktada durdum; 2022'de, o kartı kesip attım, çünkü her ayın sonunda gelen fatura, sabahları uyandıran bir alarm gibiydi. Artık nakit harcıyorum, en azından nereye gittiğini görüyorum – kim bilir, belki bu sayede birikim yaparım, ama tabii ki o da ayrı bir macera. Garanti'nin o bonusları hala cazip geliyor, ama ben bu döngüye bir daha girmem, en azından şimdilik.

balkon_feslegen

Türk kahvaltısının abartılması

Bahçemde domates fidelerim var, her sabah kontrol ederim. O taptaze, dalından kopmuş domateslerle hayal ettiğim kahvaltıyı çoğu zaman yapamıyorum. İstanbul'daki küçük balkonumda geçen yaz ektiğim salatalıklar bile zor yetişti, pazar tezgahındaki gibi muntazam değildi hiçbir zaman. Çoğu sabah iki dilim tam buğday ekmeğine biraz lor peyniri, belki bir dilim de bal sürerim. Yanında demli bir çay, o kadar. Benim için pratik kahvaltı bu.

Hafta sonları bile, cumartesi pazarımdan aldığım zeytinle peynirle idare ediyorum. O devasa kahvaltı masaları, çeşit çeşit reçeller, gözleme, pişi... Sanırım bunlar daha çok "serpme kahvaltı" adı altında restoranlarda sunulan, fotoğraf çekmek için ideal seçenekler. Evde o kadar çeşit hazırlamak, sonra da o masayı toplamak başlı başına bir mesele. Benim için en güzeli, balkonda saksımdan kopardığım birkaç nane yaprağıyla çayımı demlemek.

İstanbul'da balkonumda fesleğen büyütmek, sanki şehrin tüm ağırlığını omuzlarında taşımak gibi. 2022 yazında, Şişli'deki küçük balkonda, yapraklar tozdan griye döndü, trafik gürültüsü bitkileri kuruturcasına etkiliyordu. Ben her akşam sulayıp buduyorum, ama Boğaz rüzgarı getirdiği kirli havayla hevesimi kırıyor. Fesleğenimin direnci, kent hayatının acımasız temposuna karşı bir isyan, ama sonunda yeniliyor.

2019'da ilk kredi kartımı aldım, limiti 1500 TL'ydi ve asgarisini her ay zar zor ödüyordum. Tekrar harcamaya başladım, giyim alışverişiyle başlayıp markete kadar uzadı, üç ayda borç 2500 TL'ye fırladı. Banka ekstralarını her ay kontrol etmek yerine, otomatik ödeme kurmuştum ama bu sadece sorunu gizliyordu. Şimdi, harcamalarımı haftalık olarak yazıyorum, geçen hafta sadece 200 TL'yi aşınca kendime dur dedim. Bu sarmal, para akışını kesintiye uğratıyor, ben de eski usul zarf sistemi deniyorum.

Balkonumda her pazar kahvaltısı, geçen yıl Ankara'da yaz aylarında, sadece taze domates, köy peyniri ve bir bardak çayla geçiştirirdim. İnternetteki Türk kahvaltısı videolarında o kadar çok çeşit var ki, sanki her evde bal, kaymak, onlarca zeytin türü standartmış gibi. Benim gibi sıradan bir balkon meraklısı için, gerçekte haftada bir yumurta kırmaktan öteye gitmiyor; geçen sefer marketten aldığım Sırma zeytinleri bile ertesi güne kaldı. O abartılı sofralar daha çok turistik çekim, bizim evde ancak bayramda görülüyor.

İstanbul'un en zor yanı, hava kirliliği yüzünden balkonumdaki feslegenleri yaşatmaya çalışmak. Geçen yaz, Kadıköy'de termometre 35 dereceyi görünce yapraklar sarardı, her gün sulamama rağmen toz tabakası her şeyi kapladı. Benim gibi bir hobicinin, 2023'te üç saksı fesleğeni bile kurtaramaması, trafik gürültüsünde uyurken bile aklıma geliyor. Oysa balkonu yeşillendirmek için Anadolu yakasından fide almıştım, ama metrobüs dumanı her şeyi mahvediyor. Bu şehirde bitki bakmak, sanki sürekli bir savaş.