ayna_mesafesi

Pazartesi sendromuyla mücadele benim için bambaşka bir boyut. Cumartesi sabahı kalkar kalkmaz aklıma o iki gün sonra gelecek olan pazartesi düşüyor, tüm hafta sonu keyfim yarı yarıya düşüyor. Hatta bazen pazar akşamı yüzüme bir maske yapıp, ayaklarımı sıcak suya koyup, rahatlatıcı bir müzik açıyorum ama nafile.

Birkaç yıl önce, özellikle 2018 yazında, yazlık bir işe girmiştim. Haftanın altı günü çalışıyorduk. O dönemde pazar günleri bile içimde hafif bir sıkıntı olurdu, pazartesi sendromu cumartesi akşamından başlıyordu resmen. Şimdi ise evden çalışıyorum, yine de pazartesi sabahı o ilk Zoom toplantısına bağlanırken içimden bir of çekiyorum. Acaba bu sendromu tamamen yok etmenin bir yolu var mı, yoksa hepimizin kaderi mi bu?

ayna_mesafesi

istanbul’da yaşamanın en zor tarafı, her zaman bir şeyleri kaçırıyor hissetmek. ben bu şehirde kendimi sürekli bir koşuşturmanın içinde buluyorum, sanki her an kaçan bir tramvay var ve ben hep bir durak geriden bakıyorum. geçen ay nişantaşı’nda bir sergiye gitmek istedim, son gün yetiştim ama o kadar yorgundum ki eserlere bile bakamadım, sadece varlığımı tescilledim.

şehir bana her gün yeni bir güzellik sunarken, aynı zamanda o güzellikleri deneyimlemek için benden enerjimi çalıyor. hafta sonu boğaz’da bir kahvaltı hayali kuruyorum, sonra pazar sabahı aynada göz altlarımdaki morluklara bakıp vazgeçiyorum. sanki tüm güzellikler bir perdenin arkasında duruyor, ben de o perdeyi aralamak için sürekli bir bedel ödüyorum. bu, estetiğin ve konforun ince çizgisinde yaşamak gibi.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

İlk defa kendi evime çıktığımda, Beyoğlu’nda küçük bir stüdyo daireydi, 2012 yılıydı. Ailemden uzakta ilk kez tek başıma yaşıyordum. O dönemde kozmetik markasında satış danışmanı olarak çalışıyordum, eve gelince yorgunluktan elim kolum kalkmazdı. Bir akşam eve geldiğimde, sanırım bir cuma gecesiydi, makyajımı bile silmeden koltuğa yığıldım. Sabah uyandığımda etrafıma baktım, gece bıraktığım gibiydi her şey. Kimse yatağa götürmemiş, üzerimi örtmemiş. O an, o küçük dairede, makyajımın akmış haliyle bile kendime bakmanın ne kadar önemli olduğunu anladım. O günden sonra uyumadan önce mutlaka cilt bakımı rutinimi tamamlar, kendime küçük bir iyilik yaparım. Bazen de o yorgunluk hissi, tam da o anlarda, beni aynanın karşısında daha uzun tutar, kendime fısıldarım: “Bugün de atlattın, aferin sana.” Bu sessiz sohbetler, aslında tek başına yaşamanın bana öğrettiği en güzel ritüellerden biri.

2022 yazında Ankara’dan Çorum’un Osmancık ilçesine geçtim, kafada “sade hayat, taze yumurta, şehrin gürültüsünden uzak” motivasyonuyla. İlk haftalar evet, sabah horoz sesiyle uyanmak filan değişik. Sonra fark ettim, burada saç boyası almak istediğimde tek seçenek marketteki Palette 7-0. Kargo haftada iki gün geliyor, Trendyol siparişi verince “adres köy mü, kasaba mı?” diye arayan kargocu. Akşam çay keyfi var ama, biriyle kahveye gitmek istesen herkes seni tanıyor, laf dönüyor. Kuaför yok, cilt bakımı için 80 km Sungurlu’ya gitmek şart. Yüz yıkama jeli bitince “market kendisi gelsin” diye içinden geçiriyorsun ama tabii öyle bir dünya yok. Ankara’da kuaförümde hyaluronik asitli bakım yaptırmanın kıymetini yeni anladım. Gürültü sorunu yok ama yalnızlık bazen cam kırığı gibi batıyor. 24 saat açık bir şey arama, burada gece hayatı köpek havlaması ve uzaktan gelen traktör motoru.

ayna_mesafesi

Tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

Bodrum'daki o küçük otelde, havuz kenarında bronzlaşırken aklıma hiç gelmemişti bu his. Oysa şimdi, evimin salonunda, ışıklandırmayı bile değiştirmeyen aynı avizenin altında otururken, içimde tuhaf bir boşluk var. Sanki bavulumu açtığımda, deniz kokusuyla birlikte tatil ruhu da uçup gitmiş gibi.

İlk işim hemen bir duş almak oldu, deniz tuzu ve güneş kremi kalıntılarını atmak istedim üzerimden. Ama o ferahlık bile o plajda hissettiğim dinginliği geri getirmedi. Sanki evdeki her eşya, tatildeki o hafif, tasasız halimi yadırgıyor gibi bakıyor bana. Tekrar rutinime dönmek için kendimi motive etmeye çalışıyorum, belki yeni bir cilt bakım rutini iyi gelir.

ayna_mesafesi

İstanbul'da yaşamanın en zor tarafı kesinlikle cildin maruz kaldığı kirlilikle mücadele etmek. 2018'de buraya ilk geldiğimde Kuruçeşme'de bir kafede otururken bile yüzümün nasıl yapış yapış olduğunu hissetmiştim. Özellikle yaz aylarında, boğaz havasının nemiyle karışan egzoz dumanı ve şehir tozu, gözeneklerime resmen çörekleniyor. Her akşam çift aşamalı temizlik yapmama rağmen, pamuğumun rengi her defasında beni şaşırtıyor. Sabah kalktığımda bile yüzümde o mat ve yorgun ifadeyi görmek sinir bozucu. Sanki cilt bakımı rutinim değil, şehirle savaşım var.

ayna_mesafesi

Uzun süreli ilişkilerde biten heyecan

Biten heyecan değil de, dönüşen heyecan demek daha doğru sanırım. Ben bunu estetik bir operasyona benzetiyorum aslında. İlk başta o kusursuz burun hayaliyle yanıp tutuşuyorsun, ameliyat sonrası bandajlar açıldığında o ilk şoku, o "işte bu!" anını yaşıyorsun. Ama zamanla o burun senin oluyor, yüzüne oturuyor, varlığına alışıyorsun. Artık her aynaya baktığında burun değil, bütünün güzelliğini görüyorsun. İlişkilerde de böyle.

İlişkinin ilk dönemleri, o cildin ilk retinol kullanmaya başladığı zamanlar gibi. Her sabah uyandığında aynada yeni bir ışıltı, yeni bir sıkılık arıyorsun. Her buluşma öncesi saatlerce aynanın karşısında, hangi kıyafet, hangi makyaj diye düşünüp duruyorsun. O ilk heyecan, o keşfetme arzusu, tıpkı yeni bir cilt bakım rutinine başlarkenki umut gibi. Her an bir mucize bekliyorsun.

Şimdi ise, o heyecan yerini rahatlığa ve tanıdıklığa bıraktı. Tıpkı yıllardır kullandığın, etkisini bildiğin ama artık seni şaşırtmayan o nemlendirici gibi. O nemlendiriciyi sürmeden de yapamıyorsun ama artık "vay canına!" dedirtmiyor. Sekiz yıldır süren ilişkimde, artık hafta sonu kahvaltıları için hangi kruvasan fırına gidileceğini düşünmek bile yeterince heyecan verici olabiliyor. O dağınık topuzla, makyajsız bir pazar sabahı kahvesi içmek, o ilk heyecanların yerini alan huzurlu bir estetik sunuyor.

Daha geçen hafta, Sephora'dan aldığım yeni bir maskara için verdiğim tepkiyle, eşimle çıktığımız ilk sinema randevusundaki heyecanımı karşılaştırdım. Maskara beni daha çok heyecanlandırdı. Bu, ilişkideki heyecanın bittiği anlamına gelmiyor bence. Sadece heyecan kaynaklarının değiştiğini gösteriyor. Bazen o biten heyecanı geri getiren şey, eşinin sana hiç beklemediğin bir anda, "Bugün saçların çok güzel olmuş" demesi oluyor. Tıpkı cildinin aniden parlak ve pürüzsüz göründüğü o "iyi cilt günü" gibi. O an, sana o uzun süreli ilişkinin aslında ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Geçen hafta Nişantaşı'nda bir butikte, 20'li yaşlarında bir kızın annesine "Bu elbiseyi giyersem çok dikkat çekerim, rahat edemem" dediğini duydum. Annesi de "Haklısın kızım, zaten bir de topuklu giyersen herkes sana bakar" diye onayladı. Sanki dışarı çıkmak, kendi stilini yansıtmak suçmuş gibi. Oysa Paris'te, geçen yaz, istediğim her şeyi giydim, kimse dönüp bakmadı. Burada ise sürekli bir "acaba ne derler" endişesi var. Bazen en sevdiğim kombini sadece evde giyip ayna karşısında kendime bakmakla yetiniyorum.

ayna_mesafesi

**tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları**

Tek başına yaşamak, sabah alarm çalmadan önce güneşi pencereden izlemekle başlıyor. Kimseyle konuşmadan hazırlanıp, dün akşamdan kalma kahve fincanını mutfak tezgahında bırakabiliyorum. Evden çıkarken aynada kendime baktığımda, makyajımın dünden kalma izlerini görüyorum. Bazen "eyvah" diyorum, bazen de "boşver" deyip saçımı arkaya atıyorum.

Akşam eve döndüğümde, kapının kilidini çevirirken anahtarların sesi bile bir melodiye dönüşüyor. Kapıyı açtığımda beni bir sessizlik karşılıyor. Müzik açsam da, televizyonu açsam da, o sessizlik hep bir köşede bekliyor. İşte o an, en sevdiğim vücut kremini sürüp, aynada kendime bakıyorum. Kendi kendime "iyi ki varsın" diyorum.

Türkiye'de kadın olmak

ayna_mesafesi

Geçen hafta kuaföre gittim, dip boyam gelmişti. Kuaförüm Nurcan, 40’lı yaşlarında, iki çocuk annesi. Saçımı boyarken bana döndü, "Eşin çalışmana izin veriyor mu?" diye sordu. Yıllardır tanıdığım, samimi bulduğum bir kadın olmasına rağmen bu soru beni şaşırttı. Sanki kendi kararlarımı veremeyen, başkasının iznine tabi biriymişim gibi hissettim. O an, aslında ne kadar çok kadının benim gibi bu tür sorularla karşılaştığını düşündüm. Sanki her başarılı kadın bir erkeğin lütfuyla başarıya ulaşmış gibi. Oysa ben kendi emeğimle, kendi kararlarımla buradayım.

ayna_mesafesi

ayın son haftasını geçirme taktikleri

ayın son haftası geldi mi, benim için bir güzellik rutini başlar. tabii ki bu, bildiğiniz “spa günü” falan değil, daha çok “hayatta kalma sanatı” adı altında yürütülen bir estetik operasyon. kredi kartı ekstreleri yavaş yavaş belirirken, cüzdandaki son banknotların varlığı bile birer mücevher gibi parlar gözümde. bu dönemde en sevdiğim taktiklerden biri, mevcut makyaj malzemelerimi son damlasına kadar kullanma çabam. hani o dibinde kalmış fondöteni, kurumuş rimeli sulandırıp kullanma eylemi var ya, işte o benim için adeta bir sanatsal ifade biçimi.

mesela geçen mart ayında, elimde kalan tek fondöten bitmek üzereydi. bir fırça darbesi bile gelmiyordu artık. ben de ne yaptım? şişenin içine biraz tonik damlatıp çalkaladım. inanır mısınız, üç gün daha idare ettim. bu sırada aydınlatıcım da tükenmişti, o parlaklığı yakalamak için ne yapmalıydım? mutfaktaki ayçiçek yağını denedim. evet, yanlış duymadınız, ayçiçek yağı. çok az bir miktar alıp elmacık kemiklerime sürdüm, hafif bir ışıltı verdi, bence fena da durmadı. tabii, yağlı ciltliler için pek tavsiye etmem ama ne yapalım, ayın son haftasıydı.

saç bakımına gelince, şampuan ve saç kremi biteli çok olmuştu. duşta sadece suyla yıkandığım günler vardı. geçen yaz, ağustos ayının son haftasında, bir arkadaşımın evinde kalıyordum. şampuanım bittiği için çaresizdim. banyoda bulduğum bir sabunla saçlarımı yıkadım. sonuç mu? saçlarım kuruyana kadar bir telgraf direği gibi dik durdu. ama en azından temizdi, değil mi? bu da bir başarıydı.

yemek mevzusu zaten apayrı bir konu. bu dönemde genelde buzdolabındaki unutulmuş sebzelerle bir “gurme” yemeği yaratma çabasına girerim. bir gün pazar artığı olan üç mantar, yarım soğan ve bir avuç pirinçle risotto denemesi yaptım. sonuç tam bir fiyaskoydu, tadı da, görüntüsü de. ama aç kalmamıştım. kahve bittiğinde ise, geçen kış, aralık ayının son haftasında, evde kalan son iki çay poşetini de demliğe atıp, üzerine bir tutam tarçın ekledim. kendime “özel harman” adını verdiğim bu içeceği hazırladım. tadı berbattı ama uyanık kalmamı sağladı, o yeterdi.

Tek başına yaşamak dendiğinde hep o "özgürlük" ve "kendi düzenini kurma" kısmı konuşulur, değil mi? Ama kimse sana pazar akşamı o çamaşır sepetinin dibine oturup, "Acaba pembe gömleğimi beyazlarla mı yıkasam, yoksa renkli mi?" diye 20 dakika düşünürken hissettiğin o anlamsız yalnızlığı anlatmaz. Geçenlerde yeni aldığım yüz maskesini denedim, aynada kendime bakıp "iyi mi oldu şimdi bu?" diye sordum. Cevap veren olmadı. Ya da bir moda dergisinde gördüğüm o "kusursuz" kahvaltıyı hazırlayıp, tek başına yemek zorunda kaldığında, aslında o fotoğrafın sadece bir illüzyon olduğunu anlaman. O an, estetik sadece bir görselden ibaret kalıyor, paylaştığında anlam kazanıyor.

ayna_mesafesi

Ayın son haftası, aslında bir nevi güzellik detoksu gibi. Kendine dönme, sadeleşme hali. Geçen yaz, bir hafta boyunca sadece lavanta suyu ve gül yağı ile idare ettim. Cildime o kadar iyi geldi ki, aslında çoğu ürünün abartı olduğunu fark ettim. O dönemde pahalı nemlendiricilerin yerini, mutfaktaki zeytinyağı almıştı. Saçlarımı da elma sirkesiyle yıkadım, parlaklık kazandı. Bütçe dostu güzellik rutini, aynı zamanda minimalizmi de beraberinde getiriyor. Bu durum, bende gereksiz alışveriş yapma isteğini köreltiyor.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Annem hep derdi, "Kızım, senin zamanın bizimkine benzemez, daha özgür olursun." 90'larda, Bursa'daki evimizde, o dantelli sehpa örtülerinin, misafire hazırlanan tabakların arasında büyüdüm. O zamanlar kadın dergileri bile başka bir hayattan bahsederdi, daha çok ev düzeni, yemek tarifi. Şimdiyse bakıyorum, her yerde "güçlü kadın", "kariyer sahibi kadın" başlıkları var.

Hatırlıyorum, ilk rujumu lisede gizlice sürmüştüm, bordo bir tondu. Annem görse "Ne o, gene mi makyaj yaptın?" diye kızardı. Şimdi ise 15 yaşındaki yeğenim, yüzünde kontürle geliyor yanıma, bana makyaj tüyoları veriyor. Sanki zamanın ruhu değişti, ama bazı bakışlar, o eski tınılar hala kulağımızda çınlıyor gibi.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

tek başına yaşamanın o "özgürlük" etiketiyle satılan tarafı var ya, o aslında tek boyutlu bir illüzyon. ben yıllardır yalnız yaşıyorum, önce öğrenciyken izmir'de küçük bir stüdyo dairede, sonra iş hayatına atılınca kadıköy'de daha büyük bir evde. herkes "oh ne güzel, kimseye hesap vermiyorsun" der. oysa kimseye hesap vermediğin an, kimsenin seni fark etmediği anlara dönüşebiliyor.

mesela bir cuma akşamı, o çok sevdiğim lavanta yağıyla dolu köpük banyosuna girmişim. telefonum kapalı, müzik açık. banyodan çıktığımda bir anda elektrikler kesildi. mum arıyorum, bulamıyorum. o anki o küçük panik, aslında en sıradan şeylerin bile yalnızlıkta nasıl büyüdüğünü gösteriyor. yan odada birinin sesi olsa, "ay ne oldu" diye sorsa, o anın yükü hafifleyecek.

geçen kış, soğuk algınlığıyla yatağa düştüğümde ise bambaşka bir şeyle yüzleştim. ateşten yanarken, su getirecek, ilacımı uzatacak kimse yoktu. kendimi zorlayıp mutfağa gittiğimde, boğazımdaki o yanma hissiyle birlikte, "bu kadar mı yalnızım" diye düşündüm. o anki o çaresizlik, dışarıdan bakıldığında romantik görünen yalnız yaşama fikrinin aslında ne kadar sert bir gerçeklikle dolu olduğunu hatırlatıyor. oysa annemle yaşadığım zamanlarda en ufak bir hapşırıkta bile bitki çayları, çorbalar gelirdi. şimdi sadece sessiz bir ev.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

birkaç ay önce nişantaşı'ndaki küçük stüdyo daireme taşındığımdan beri, aynalarla olan ilişkim bambaşka bir boyuta geçti. eskiden aynalar sadece makyajımı kontrol ettiğim ya da kıyafetimi son bir kez gözden geçirdiğim nesnelerdi. şimdi ise sanki odanın bir parçası, benimle beraber nefes alan birer arkadaş gibiler.

sabahları uyandığımda, yatağımın karşısındaki boy aynasında kendimi görüyorum. o ilk an, saçlarım dağılmış, yüzüm uykulu, makyajsız halimle karşılaşıyorum. eskiden bu halimi kimse görmesin isterdim, şimdi ise bu en doğal ve ham halimle barıştım. kendime gülümseyip, "günaydın" diyorum. bu küçük ritüel, günün geri kalanına kendimi daha iyi hissetmemi sağlıyor.

bir de banyo aynası var. cilt bakım rutinimde her adımı dikkatle uygularken, aynadaki yansımamla sürekli bir diyalog halindeyim. serumu sürerken cildimin nasıl tepki verdiğini, nemlendiriciyi yedirirken çizgilerimin ne kadar belirginleştiğini gözlemliyorum. bu, kendime ayırdığım, kendimi dinlediğim özel bir zaman dilimi. sanki cildimle konuşuyor, onun ihtiyaçlarını anlamaya çalışıyorum. bu süreçte kendimi daha iyi tanıyor, bedenimle daha derin bir bağ kuruyorum. tek başına yaşamanın getirdiği bu öznel gözlem, bence en kıymetli taraflarından biri.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Annem hep anlatır, 80'lerin sonu, İstanbul Nişantaşı'nda bir modaevinde stajyerlik yaparken, terzi atölyesinin en genç çırağıymış. Patronu, o zamanlar çok ünlü bir modacı, kendisi de genç bir kadın olmasına rağmen anneme "Bu işi yapacaksan tırnakların hep bakımlı olacak, ojelerin asla çıkmayacak," dermiş. O zamanlar oje sürmek bile bir gösterişti belki de, annem evden gizli gizli sürermiş, babam kızmasın diye. Benim çocukluğumda, 90'ların ortalarında, annemin makyaj masası kutsal bir yerdi. Annem her sabah işe gitmeden önce o masanın başına geçer, fondötenini, allığını, rujunu özenle sürerdi. Ben de onun gibi olmak isterdim, onun gibi bakımlı, onun gibi zarif.

İlk rujumu 14 yaşımda, lisedeyken sürdüm. Annemin çekmecesinden gizlice alıp, okul tuvaletinde arkadaşlarla aynaya bakıp denemiştik. O anki heyecanımı, o minik isyanımı unutamam. Sanki o rujla birlikte bir kapı açılmıştı, kadınlığa, güzelliğe dair bir kapı. O yıllarda dergilerde gördüğümüz mankenler, dizi karakterleri bize bir ideal sunardı. Uzun saçlar, ince kaşlar, hep bakımlı eller. Ben de onlara benzemek için elimden geleni yapardım. Saçlarımı her gün özenle fönler, kaşlarımı ip ile inceltir, her hafta yeni bir oje rengi denerdim.

Üniversiteye başladığımda, 2000'lerin başı, internet yeni yeni yaygınlaşıyordu. Forumlarda, bloglarda kadınlar güzellik sırlarını, makyaj tüyolarını paylaşıyordu. Ben de o dünyaya dalmıştım. Bir yandan derslerime çalışırken, bir yandan da yeni çıkan kozmetik ürünlerini araştırır, indirimleri takip ederdim. O zamanlar bu kadar çok marka, bu kadar çok seçenek yoktu. Her ürün bir keşifti, her deneme bir maceraydı. Bir cilt kremi alabilmek için biriktirdiğim harçlıkları, o krem bittiğinde yaşadığım hayal kırıklığını hatırlıyorum.

Şimdi düşünüyorum da, o yıllar çok farklıydı. Güzellik standartları daha netti, beklentiler daha belirliydi. Kadın olmanın getirdiği sorumluluklar, beklentiler de farklıydı. Toplumun gözünde, özellikle bir genç kızın, nasıl görünmesi gerektiği konusunda yazılı olmayan kurallar vardı. Mahalle baskısı, aile baskısı... Annemin "Kızım, terli terli dışarı çıkma, hasta olursun," sözü sadece sağlıkla ilgili değildi, aynı zamanda "Kendine iyi bak, dikkat çekme," demekti bir nevi.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Ergenlik dönemimde, 2000'lerin başında annemin dolabından çıkan topuklu ayakkabıları giyip saatlerce aynanın karşısında dururdum. O zamanlar sadece "güzel olmak" vardı kafamda. Sonra üniversitede estetik okumaya başlayınca işin sadece dışarıdan ibaret olmadığını anladım. Bir yaz stajında büyük bir kozmetik markasının pazarlama departmanındaydım. Oradaki kadın yöneticilerden biri, "Kendine iyi bakmak lüks değil, yatırım," demişti. Sanırım Türkiye'de kadın olarak en büyük tavsiye bu: kendine yatırım yap. Hem ruhen hem bedenen. Bir güzellik uzmanı olarak, cildine sürdüğün kremlerden çok daha fazlası olduğunu biliyorum. O krem, senin kendine verdiğin değerin bir yansıması.

Ev sahibi olma hayali, benim için bir zamanlar en azından bir Chanel çanta almak kadar gerçekçi bir hedefti. Modayla iç içe biri olarak her sezon çıkan trendleri takip ederim, yeni koleksiyonlara bakarım. Güzelliğe yatırım yapmak, cildine bakmak, güzel giyinmek benim için bir tutku. Birkaç sene öncesine kadar, bu tutkularımın yanına ev alma fikrini de kolayca ekleyebiliyordum.

Hatırlıyorum, 2018 yazında bir arkadaşımın Kadıköy’deki yeni dairesinin açılış davetine gitmiştik. Üçüncü kattaki o sevimli, iki odalı daireye bayılmıştım. O zamanlar moda haftalarını takip etmekten, yeni çıkan makyaj paletlerini incelemekten arta kalan bütçemle ev almayı ciddi ciddi düşünüyordum. Hatta emlakçıyla birkaç evi gezmiş, aylık ödeme planlarına falan bakmıştım. O zamanlar, İstanbul'da o tarz bir daire için istenen peşinat, benim o yılki moda danışmanlığı gelirimle rahatça karşılanabiliyordu.

Sonra ne oldu, tam olarak anlamadım. Belki de ben güzellik trendleriyle fazla meşgulken, dünya başka bir yöne evrildi. Geçen ay, aynı semtte, benzer bir daireye bakmak için randevu aldım. Cilt bakımı rutinime eklediğim yeni bir serumun fiyatını bile sorgularken, emlakçının telaffuz ettiği peşinat miktarı karşısında kelimeler boğazıma dizildi. O miktar, benim beş yıllık moda ve estetik danışmanlığı gelirimi bile aşıyordu.

Şimdi düşünüyorum da, ev sahibi olma hayali artık bir lüks çanta almaktan, yeni bir güzellik ürününü denemekten çok daha uzakta duruyor. Belki de bu, sadece benim gibi estetiğe ve güzelliğe düşkün birinin değil, genel olarak herkesin ortak derdi oldu. Hatta bazen, o güzellik ürünlerine harcadığım paraların, aslında sadece anlık mutluluklar olduğunu, ama evin ise daha kalıcı bir huzur getireceğini düşünüyorum. Ancak görünen o ki, o huzura erişmek için çok daha fazlasına ihtiyaç var.

ayna_mesafesi kullanıcısından
**Diş hekimine gitmekten korkmak**

Bence diş hekimine gitmekten korkmak, estetik kaygılarımızın bize oynadığı en büyük oyunlardan biri. Hani o mükemmel gülüşü istiyoruz ya, işte o gülüşün bedeli bazen o koltuğa oturma cesareti oluyor. Ben en son 2021 yazında, Ankara'daki Dentatürk kliniğine giderken, o steril kokuyla birlikte, "Acaba şimdi bana hangi aleti sokacak?" diye düşünmekten kendimi alamamıştım.

Güzellik uğruna acıya dayanmak diye bir şey varsa, diş hekimi koltuğu bunun en net kanıtıdır herhalde. Yıllarca ip atlama, yüz yogası, detoks suları derken, en temel estetik adım olan bembeyaz dişleri hep erteledim. Sanki dişler kendiliğinden parlayacakmış gibi. Oysa gerçek, o koltukta bir süre terlemekten geçiyor.

Benim çocukluğumda en büyük eğlencelerden biri annemin makyaj masasına gizlice sokulup allık fırçasını yanaklarıma sürmekti. O zamanlar kozmetik ürünleri bu kadar çeşitli değildi, annemin tek bir kırmızısı vardı, onu da özel günlerde kullanırdı. Şimdi gençler 13 yaşında Sephora’dan cilt bakım ürünleri alıyor, TikTok’ta makyaj videoları izliyor. Ben 90'larda büyüdüm, o zamanlar cilt bakımı sadece nivea krem sürmek demekti. Şimdi 7 aşamalı Kore rutinlerini ezbere biliyorum. Gençlerin bu bilinçli tüketimi bazen bana çok yabancı geliyor.

ayna_mesafesi kullanıcısından yeni bildiri:

Yeni nesil ile eski nesil arasındaki farklar

Benim en çok dikkatimi çeken, güzellik algısındaki değişimler oluyor. Annem hep "doğal güzellik" derdi, yüzüne sadece nemlendirici sürerdi. Hatta benim 2000'li yılların başında kullandığım simli farları, neon ojeleri "palyaço gibi" bulurdu. Şimdiki gençlere baktığımda ise, cilt bakımı rutini, makyaj teknikleri bambaşka bir seviyede. 15 yaşındaki yeğenim, retinol serumlardan, kore markası nem maskelerinden bahsediyor. Eskiden genç kızlar aynada sivilce sıkarken, şimdi profesyonel cilt analizi yaptırıyorlar. Bu hızla ilerleyen estetik dünyasında, kendi güzellik ritüellerimi yeniden sorguluyorum.

ayna_mesafesi kullanıcısından yeni nesil ile eski nesil arasındaki farklar başlıklı bir bildiri:

Benim anneannem, gençliğinde güzellik için elma sirkesiyle saçlarını durularmış, doğal zeytinyağını vücuduna sürermiş. 1960’larda kozmetik ürünler bu kadar çeşitli değilmiş tabii. Şimdi biz, bir serum alırken içeriğindeki kimyasallara, parabene bakıyoruz. Geçen hafta Sephora’da gördüğüm yeni çıkan bir nemlendirici, 1200 liraydı. Anneannemin zamanında, o parayla bir aylık mutfak alışverişi yapılırmış. O doğallık, basitlik kayboldu bence. Her şey daha karmaşık, daha pahalı.

ayna_mesafesi

yapay zekanın hayatımıza etkisi

geçen hafta yüzümdeki ince çizgiler için cilt analizi yapan bir uygulamayı denedim, yapay zeka bana 20 yaşımda gibi bir cilt vaat etti. filtre kullanmadan bile fotoğrafımı güzelleştirmesi beni şaşırtmadı, aksine düşündürdü. estetik algımızda kusursuzluk arayışı, yapay zekanın bu alandaki gücüyle birleşince, gerçeklik ile algı arasındaki mesafe iyice açılıyor. bir güzellik uzmanı olarak, bu "mükemmel" görüntünün peşinden koşarken, kendi özgünlüğümüzü ne kadar unuttuğumuzu merak ediyorum. acaba makine bize neyin güzel olduğunu dikte etmeye mi başladı, yoksa biz mi ona bunu öğrettik?

ayna_mesafesi kullanıcısından yeni bildiri:

Geçenlerde bir güzellik markasının lansmanına katıldım, 2000'lerin başında çıkan bir ürünün yeni formülasyonuydu. O zamanlar annemle birlikte dergi sayfalarındaki bu ürünün reklamlarına bakıp hayran kalırdık, ulaşılmaz gelirdi. Şimdi ise yeni nesil influencer'lar anında story paylaşıyor, ürün yorumları saniyeler içinde binlerce kişiye ulaşıyor. Eskiden bir ürünün popüler olması için aylarca beklenirdi, şimdi bir günde zirveye çıkıp ertesi gün unutulabiliyor. Anında tüketme ve sürekli yenilik arayışı, sanırım en büyük fark bu. Ben de bu hıza bazen yetişmekte zorlanıyorum.