atama_bekleyen

Evliliğin kimsenin konuşmadığı tarafı, bazen aynı anda susmayı öğrenmekte bence. Mesela 2021 yazı, Ankara sıcağı, camlar açık, birbirimize hiç bakmadan Netflix ana ekranında hangi diziye tıklayacağımıza on dakika boyunca uzaktan kumanda savaşları verdik. Felsefi kısmı şu: insan bir noktadan sonra kendi özgürlüğüyle baş başa kalıyor, yanındakiyle değil. Sabah mutfakta filtre kahve makinesinin filtresini kim değiştirecek sessizliğiyle karşılaşıyorsun. Bir de bazı hayallerin çamaşır suyu lekesi gibi, çıkmıyor. O noktada “biz” dediğin şey, bazen sadece ortak tatil bütçesi.

Bizim evde yemek masası deyince akla ilk gelen şey, kimin hangi partiye oy verdiği ve neden hâlâ pişman olmadığı. Geçen yıl Ramazan’da iftar masasında, babam bir anda “Bu memleket niye bu halde?” diye sordu, daha çorbalar bitmeden. Ablam hemen ekonomiye girdi. Ben KPSS’den bahsettim, kadro yok dedim. Bir dakika içinde herkes sesini yükseltti, annem “Ben sofrada siyaset istemiyorum” dedi ama lafı dinleyen yok. O anda pilavdan tıkandım, “Sağlık bakanı kimdi ya?” diye saçma bir soru sordum, ortam değişsin diye. O da işe yaramadı, bu sefer dayım devreye girdi, eski seçim sonuçlarını anlatmaya başladı. Sofrada kimse birbirini ikna etmiyor, herkes bildiğini tekrar ediyor. Sonra bir bakmışsın, yemek bitmiş ama tartışma devam ediyor. O gün patlıcan yemeğinin tadını bile alamadım. Masada siyaset konuşulunca, yemek de, sohbet de tatsızlaşıyor.

Geçen ay ailece otururken, annem bir anda “Bizim zamanımızda komşunun çocuğu eve gelince pantolon iliklenirdi” dedi. Benim lise arkadaşım Oğuz, geçen yaz bizde kalmıştı, pijamayla salona inmişti. Annem hâlâ bunu anlatıyor. Benim için evde rahat olmak, onlar için “ayıp” kategorisi. Bir de geçen yıl yazın, TV’de YouTube açınca “Televizyonun kablosu yanar mı?” diye sordu. Ben bazen sadece bir dizi izlemek isterken, onlar “Bunu komşuya anlatma, ayıp olur” diyerek yine 1980’lere bağlanıyor. Bizim evde kuşak çatışması, ev giyimi ve teknolojiyle patlak veriyor.

Pazartesi sabahı alarmı erteleyip erteleyip sonunda yataktan yuvarlanmak... Bunu bir tek ben yapmıyorumdur kesin. Geçen hafta, sabah 7.10 otobüsüne yetişemedim diye Beşiktaş’ta simitçiden kahve aldıktan sonra iş yerine vardım, herkes sanki 3 gündür buradaymış gibi enerjik. Pazartesi enerjisi diye bir şey var diyen varsa, kesin cuma günü izin almıştır. O hafta mesaiye kalınca anladım ki, pazartesiye güzel başlamak tamamen bir şehir efsanesi. Yıl 2024, hâlâ pazartesiden nefret etmek çağımızın ortak dili.

Tatilde en çok, o anın peşine düşüp bir türlü yakalayamamak sinirimi bozuyor. 2022 yazında Fethiye’de, herkesin “ölmeden önce yapılacaklar” listesine yazdığı Ölüdeniz’e gittim. Saat tam öğlen, güneşin altında yanmayı göze alıp suya koştum. Sahildeki herkes aynı kareyi çekmeye çalışıyor, ben de Instagram’da story atacağım diye yirmi dakika boyunca açı aradım. Bir karede gözlerim kısık çıkıyor, öbüründe saçlarım tuzlu suyla kaskatı. O an, denizi hissetmek yerine telefon ekranına bakıp “güzel mi?” diye soruyorum kendime. Denizin sesi gitmiş, dalgalar arka plan efekti olmuş. Kafamda felsefi düşünceler: Ya yaşadığımı sadece kanıtlamak için mi yaşıyorum? Dönüşte baktım, o kadar uğraştığım fotoğraflar silik çıkmış. O yüzden en büyük pişmanlığım, bazen o anı yaşamak yerine, kanıt peşine düşmek. Tatil bitiyor, geriye sadece galeri dolusu anlamsız poz kalıyor.

Pazartesi sendromu deyince benim için tek değişen şey, kahve markası oldu. Lisede Nescafe 3’ü 1 arada ile başlıyordum, şimdi işyerinde filtre kahveyle gözlerimi açmaya çalışıyorum. Sene 2016, ilk KPSS’ye hazırlanıyorum. Pazar gecesi uykum kaçıyor, sabaha kadar “bu haftadan çok umutluyum” diye kendimi kandırıyorum. Pazartesi sabahı ise alarm çalınca sanki deprem oluyor, yataktan kalkmak imkansız. Cebimde market fişleri, aklımda atanamama korkusu, pazartesi sendromunu terapiye bağlayıp geçiyorum. Çözümü bulan varsa gelsin, ben hâlâ Google’da “pazartesi nasıl sevilir” yazıyorum.

Küçük bir şehirde büyüdüm, Konya tarafı. İlkokulda saçımı kısacık kestirmiştim, erkek sanıp teneffüste topa sokmuşlardı. Sonra ortaokulda etek boyu tartışmaları başladı, lisede sabah servis beklerken “kız başına ne işin var bu saatte” dendi. Üniversite için İzmir’e gidince kendimi biraz daha rahat hissettim ama akşam 8’den sonra hâlâ sokakta tedirgin yürüyorum. Geçen yıl KPSS kursunda yanımda oturan kız, “Evlenmeden başka şehirde çalışamazsın” diyen annesine kafa tutuyordu. Ben de atanırsam hiç tanımadığım bir şehre gideceğim, kalacak tek kadın yurdunda yer bulabilmek için torpil arayacağım. Kendi paramı kazandığımda bile, o parayı neye harcadım diye sorgulanıyorum evde. Geçtiğimiz hafta bankada hesap açtırırken “aileden izin kağıdı var mı” diye soran oldu. 2024 yılında, hâlâ. Erkeklerin yanında kendimi küçük hissettiğim günlerin sayısını unuttum. Bazen sırf bu yüzden kadın olduğumu unutmak istiyorum.

Tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

Evde hiç kimse olmadığında ilk şok ses değil, sessizliktir. Kapıyı kaparken bekliyorsun ki birisi "git mi?" diye sorsun ama kimse sormaz. Sonra fark ediyorsun ki bu aslında özgürlük değil, sorumluluk. Yemek yapmıyorsan kimse yapmaz, çamaşır yıkamıyorsan giysiler biter. Annem evi idare ederken ben sadece yaşadığımı zannediyordum. Üç ay sonra buzdolabında üç haftalık yoğurt var, tencereler çiçek gibi açmış. Sosyal hayat da değişiyor. Arkadaşları davet etmek için ev temizliyorsun, ama sonra kimse gelmese de temizliği tutturuyor musun? Ben tutturmuyorum. Dört duvar, kendi kuralları, kendi kaosunun sahibi olmak güzel ama o kaos seni de tükütüyor. Para konusu ayrı dert; kira, elektrik, su, internet hepsi senin. Maaş geldikten sonra hesap makinesiyle oturuyorsun, bu ay ayakkabı alabilir miyim diye. Yalnızlık da romantik değil çoğu zaman. Çalıştığın günün sonunda eve geliyorsun, kimse hoşgeldin demez. Yemek yiyorsun, kimse tatlı leziz mi diye sormaz. Sadece sen varsın, dört duvarla.

2018’de İzmir’de, üniversite son sınıfta biriyle beraberdim. Arkadaşlarımla dışarı çıktığımda telefonum 3 dakika sessiz kalsa “benden ne saklıyorsun” muhabbeti başlıyordu. Yaptığım her espriye alınır, sonra “şaka yaptım anlamıyorsun” derdi. Bir keresinde KPSS kursundan geç çıkınca, “bana öncelik vermiyorsun” diye trip attı. Her gün bir şekilde kendini mağdur yapıp konuyu bana yıkardı. O dönem sürekli yorgun uyanıyordum, sanki bir ilişkim değil de ikinci bir işim varmış gibi.

Benim kardeş kıskançlığım 2002’de Konya’da, babamın kırtasiyeden tek bir Faber Castell silgiyle dönmesiyle başladı. Silgiyi kimin alacağı her akşam kavga konusu olurdu. Sonra üniversiteye geldim, asistanlık kadrosuna başvurduk, kardeşim benden bir dönem önce girdi diye iki ay trip attım. Kendi evimi kurunca çatal-bıçak takımını bile bölüşürken, yıllar önceki silgi kavgası aklıma geldi. Yetişkinlikte ne zaman birini kayırılmış hissetsem, içimde hâlâ o ilkokuldan kalma haksızlık duygusu kabarıyor. Kardeşlikte paylaşılamayanlar, hayatta da kolay kolay kapanmıyor.

2000'lerin başında internet kafede saatlik 1 lira verip Dreamweaver'da site yapmaya çalışıyordum. O zamanlar freelancer falan yoktu, “Evde iş imkanı” diye gazete ilanı vardı, yüzde 99’u dolandırıcı. Şimdi bakınca dövizle iş almak var ama her iş sonrası para gelince “Acaba bu sefer banka açıklamadan dolayı hesabı mı donduracak?” diye bir gerginlik. Paypal 2016’da kapandıktan sonra ilk parayı Skrill’den yolladım, 8 lirayı komisyona gömdüm, maille dekont istedim, 4 günde cevap geldi. Şimdiki gençler Upwork’te iş alıyor ama bir ödeme almak için hâlâ üç farklı uygulama açıyoruz, sanki şifreli kasa açıyoruz. 2010’da dolar 1,5 liraydı, şimdi ödeme almak hâlâ sürprizlerle dolu.

Sosyal medya bağımlılığından kurtulmak:

Geçen yıl Instagram'ı sildiğimde ilk üç gün hiçbir şey yapmadım. Sadece oturdum, pencereden baktım. Dördüncü gün fark ettim ki saat 15.30'da, kahvaltı masasında otururken telefonu açmak için uzanmadım. Alışkanlık değil, refleks miydi bilmiyorum ama o refleks çıkınca insan boş kalıyor. Gerçekten boş. Eski dizileri izlediğim gibi, 2000'lerde evde oturduğum gibi. Eşim ilk hafta "niye sessiz oldun?" diye sordu. Sessiz değildim, sadece kendi sesimi duyabilir hale gelmiştim. Algoritma seni sürekli konuşturuyor, sen onu dinliyorsun, ikisi de konuştuğunu sanıyor. Şimdi akşamları balkondan şehri izliyorum. Telefon yanımda ama açmıyorum çünkü açmanın bir sebebi yok. Notification'ı hissetmiyor insan, hissettiğini zannediyor. Bir ay sonra WhatsApp'ı da kaldırdım. Görüyorum, insanlar merak ediyor ama kimse ölemedi. Hatta benim de kafamda rahat geldi.

Kadıköy’de Moda’ya doğru yürürken bir simitçiden sıcak simit aldım, yanında da seyyar arabadan taze kaşarlı tost. Tostun peyniri kağıda yapıştı, elimdeki peçeteyle uğraştım, yetişemedim, parmaklar yandı. Fenerbahçe Stadı’nın önünde akşam üstü ıslak hamburger denedim, sosu ekmeğin her yerine bulanmış, üstüm başım leke içinde. Bir de Beşiktaş’ta sabaha karşı kumpir var, içini abartıp her şey koyunca çatal bıçakla baş edemiyorsun, poşetle eve sokmak imkansız.

İstanbul'un sokak lezzetleri diye konu açılınca herkes balık ekmek ve kokoreçten bahsediyor ama ben bunun dışını gördüm. Fatih'te Zeyrek civarında bir teyze var, her sabah saat 7'de tezgahını kuruyor, midye dolması yapıyor. 15 lira verdim, kabuğu kırıp içine doldurulan pirinç ve sos, limon sıkarsın üzerine. Ağzında eriyip gidiyor ama adını soramadım, sadece "teyze" dedim.

Sultanahmet'te kestane satıcısı ile Taksim'deki mısır tezgahını karşılaştırdığımde fark çıktı. Sultanahmet'teki adam kestaneyi ateşte yavaşça kavrultuyor, 60 lira. Taksim'de ise makineyle 5 dakikada bitiyor, 50 liraya satıyor. Tadında da fark var, ilkinde içi yumuşacık, ikincisinde biraz katı kalıyor. Sabah işe giderken Sultanahmet tarafından geçersem mutlaka alırım, o sabırlı işçilik hoşuma gidiyor.

Beyazıt medresesinin arkasında bir adam var, patatesli borek yapıyor. Tava yağında kızartıyor, bir tarafa ketchup koymak isteyince "buna gerek yok" diyor. Haklı, 25 lira verdim, yağ ağır gelmedi hiç. Sokak lezzeti diye düşündüğümde artık bunları hatırlıyorum, mekanı bildiğim, yüzü tanıdığım insanları.

Babamdan öğrendiğim en kalıcı şey sorumluluk almak. 2007 yazı, Ankara’da ev tadilatı vardı. Sabahın köründe kalkıp çimento karıştırdık, tuğla taşıdık, ben on iki yaşındayım, belim ağrıyor, babam “yarım bırakılmaz” deyip öğle sıcağında duvar örmeye devam. O gün sırtımdaki tozun kokusunu hâlâ unutmam. Annemden ise sessizce sabretmeyi öğrendim. 2013’te lise sınavına hazırlanırken komşuların inşaatı yüzünden gece bile gürültü oluyordu. Annem bana limonlu kek yapıp “kulağına pamuk tıkarsın, alışırsın” dedi. O pamuklar sınav döneminin kurtarıcısıydı. Şimdi KPSS çalışırken de aynı ritüel: kek, pamuk, odak. Çocukken öğrendiğim bu minik numaralar hâlâ işime yarıyor.

Felsefesi şurada yatıyor bence: İstanbul’un sokak lezzeti dediğin şey, tamamen an ve açlıkla ilgili. Mesela Kadıköy’de gece 1’de, hala açık bir dürümcü bulmak mutluluk gibi geliyor. 2022 yazında Moda’da kavrulmuş mısır alırken satıcının “şekerli mi, sütlü mü?” diye sorması hayatın bütün anlam arayışını sorgulatıyor bana. O anda tek önceliğim o köz kokusu, elimdeki yanık mısır izleriyle yürürken kendimi bayağı varlıksal bir noktada buluyorum. McDonalds’a girmekle simitçinin önünde durmak arasında seçim yapmak Marketteki vegan reyonundan daha zor. Açlık, varoluş ve sokak bu şehirde hep yan yana.

2022’de Ankara’da ev ararken, bir ev sahibiyle telefonda konuşuyorum. Daha evi görmeden, “Sigara içiyorsan bir kira fazla alırım, çünkü duvar temizletmek pahalı” dedi. Annemle kalacağım, annem astım hastası, adamı ikna edemiyorum. Eve çıktım, koltuklarda naylon kılıf var. Ev sahibi salona girdiğinde “Bunları çıkartma, misafir gelirse örtü serersin” dedi. 21. yüzyılda naylon koltuğa oturdum, terlemişim, onu da kiraya ekler mi bilmem.

Bir de klasik “kira günü gelince mesaj atmıyorum, kendin hatırlayacaksın” muhabbeti var. 2023’te, Maltepe’de, WhatsApp’tan sakince hatırlattı, beş dakika geçince “İcra başlatıyorum” diye tehdit mesajı attı. Daireyi teslim etmeye geldiğimde, duvardaki çiviye “bu iz için 500 lira düşelim” pazarlığı yaptı. Yine de anahtarı verdim, çıkarken elektrikleri de üzerine aldırmayı unuttum, bir ay kaçak elektrik kullanılmışım, onu da ben ödedim.

2022 yazında Ankara'da eve çıkarken hem emlakçıdan hem ev sahibinden ayrı ayrı komisyon istendiğini gördüm. Biri pazarlık yapınca diğeri kızıyor, “ben zaten geçenki kiracıdan paramı alamadım, bana güvenmiyorsan hiç girme eve” diyor. Evi tutmak istiyorsun, anahtarı vermiyor, “senin gibi gençlere güven olmuyor, önce kapıcıya sorayım” diyerek işi yokuşa sürüyor. Bir defa da depozito yerine altın isteyen ev sahibiyle karşılaştım, “TL eriyor, altına yazık olmaz” dedi. Sözleşmede “balık beslemek yasaktır” gibi maddeler vardı, ne yaşandıysa önceki kiracıyla. Apartmana taşındıktan sonra komşu teyze “siz Anadolu’dan mısınız, ev sahibi bir şey olursa bana gelir” dedi. Ankara’da memur şehri diye düşünüyordum, ev sahibi-kiracı ilişkisi bambaşka bir macera çıktı.

Benim ev sahibi olma macerası 2017’de, İstanbul’un bir köşesinde 1+1 için banka kredisi faizi araştırmakla başladı. O zamanlar 240 bin liralık ev için 120 bin peşinat isteniyordu; ben de 8 yıldır biriktirdiğim 27 bin liraya bakıyordum. Geri kalan kısmı için banka bana 0,99 faizle kredi verelim dediğinde, hesap makinesinde çıkan toplam borca bayağı uzun süre baktım. Üç yıl sonra aynı evi istesem, bu kez peşinatı bırakıp sadece kapora için birikimim yetiyor. Hep birileri “bugün alsan 10 yıl sonra keşke derdin” diyor ama on yıl beklediğinde zaten o evi hayal bile edemiyorsun. Liste uzuyor, döviz yükseliyor, kira piyasası başka bir gezegene gidiyor. Hesap defteri açıp kaçıncı kez kapattığımı bilmiyorum.

2022’de Ankara’da ev ararken ilanlarda “bekar erkek olmaz”, “çocukla gelinirse kira iki katı” gibi notlara denk geldim. Herkesin kafasında evde yaşama senaryosu apayrı. İstanbul’da Kadıköy’de oturduğum dairede, ev sahibi her ay “geleyim de kombiye bakayım” diye arardı, bir gün bakkaldan yeni çıkmışken kapıda yakaladı. Almanya’da ise kira sözleşmesine “balkonda çiçek yetiştirmek yasak” maddesi eklemişlerdi, pencereden sarkıtırsan problem yok, ama saksı yasak. Türkiye’de kontrat dışında “pencere açma, perdeyi değiştirirsen haber ver” gibi efsane kurallar sayan ev sahipleri gördüm. Avrupa’da kontratları ciddi, burada ev sahibi psikolojisine göre güncellenen kural listesi var.

Pazartesi sendromu benim için 2014’te KPSS’ye hazırlanırken zirve yaptı. Pazar akşamı saat 18 gibi bir sıkıntı, iç daralması başlıyor. Hangi kitaptan test çözeceğim, ertesi gün hangi hocanın dersine gideceğim belli ama içimde o isyan duygusu. Her yerde “yeni hafta, yeni umutlar” diyen motivasyon postları, bana sadece “yine mi başlıyoruz” dedirtiyor. Atama beklerken de değişmedi bu. Mezun olurken “artık rahatım” dedim, ertesi pazartesi işsizim, yine aynı ruh hali.

Bir de o iş yeri WhatsApp grubu var, hafta sonu sessiz ama pazar akşamı “yarın toplantı var” mesajı düşüyor. O an içimden bir parça kopuyor. İstanbul’da sabah metrobüs kuyruğunda beklerken, milletin yüzüne bakınca herkesin o sendromu yaşadığını anlıyorum zaten. Kimse pazartesiyi sevmiyor, bana da kimse sevdiremedi. Bu sendromun çözümü pazartesi günlerini tatil ilan etmek ama onu da kimse yapmaz.

Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres, tam olarak ton eksikliğinin yarattığı bir kaos. Geçen ay bir arkadaşa "Tamam, anladım" yazıp gönder tuşuna bastığımda, adam iki saat sonra "Niye kızdın bana?" diye sordu. Hiç kızmamışım, sadece acele etmişim. Ama ekranda yazdığım on kelime, onun kafasında üç dakikalık bir konuşmaya dönüştü. WhatsApp'ta bir noktanın yeri, bir virgülün konumu, emojiyi koyup koymamak insanları düşman yapıyor. Telefonda aynı cümleyi söylesem "tamam be, anladık" diye geçerdi. Yazıda ise her kelime bir tuzak. Belki bu yüzden eski insanlar mektup yazarken bu kadar önemli görüyorlardı—yazı kalıcıydı, yanlış anlaşılma da o kadar derindi. Şimdi ise saatte beş yanlış anlaşılma, akşamı stresle geçirme, ertesi gün "estağfurullah ne demek istemiştim" diye açıklama yapmak normal hâle geldi.

Benim için pazartesi sendromu, alarmın çalmasından 5 dakika önce uyanmakla başlıyor. Yani saat daha altı bile olmadan gözüm açık, tavanı izliyorum. 2022’de bir devlet okulunda staj yaparken cuma akşamı “bu hafta bitti” diye sevinirdim ama pazar öğleden sonra içimde düğüm başlardı. KPSS’ye hazırlanırken de değişmedi. Ne kadar plan yaparsam yapayım, pazartesi sabahı masaya oturduğumda beynim çalışmayı reddediyor. Kahve makinesini açıp, mutfağın camından karşı apartmana bakıyorum, kimseyi göremiyorum, herkes uykuda. O an diyorum ki; bu toplu bir kader, sadece benim başıma gelmiyor.

Bir defa pazartesiye özel hiçbir motivasyon konuşması işe yaramıyor. Geçen yıl 7 ay boyunca Ankara Kızılay’da bir kafede baristalık yaptım, her pazartesi sabahı “belki bu hafta farklı olur” diye diye vardiyaya başladım, olmadı. Müdürüm bile “bugünlük idare edin” modunda geziyordu. Pazartesi sendromu bence artık Türk toplumu için kronikleşmiş, haftalık bir toplu depresyon seanı gibi. Kimse de bunu çözmeye niyetli değil.

2021’in sonbaharında Eskişehir’de ilk kez tek başıma eve çıktım. İlk hafta alışveriş listesi yapmaya çalışırken, buzdolabında sadece tencere kapağı ve bir limon olduğunu fark ettim. Akşam yemeklerini çoğu zaman sandviçle geçiştirdim, çünkü mutfağa girerken annemin “soğanı önce kavur” sesi yok. Temizlik mevzusu da başka bir dert. Çamaşır makinesini çalıştırıp, iki gün sonra asmayı unuttuğum kıyafetleri koklayıp tekrar yıkadığımı hatırlıyorum. Salonda dizdiğim koliler altı ay kaldı, çünkü onları kaldıracak biri yok. Misafirliğe gelen arkadaşım “evde sessizlik güzelmiş” dedi, ama ben iki gün üst üste kendi sesimi duymadan yemek yerken konuşmayı unuttum galiba. Kış gecesi kaloriferin havasını aldım, bozuldu, YouTube'dan bakıp tamir ettim. Gece 3’te biriyle dertleşmek istesen telefonun ekranı bile sessiz. Tek başına yaşamak, bazen sadece odanın köşesinde duran boş bir kahve bardağına bakmak.

Benim için tek başına yaşamak ilk gün sırf mutfağa yeni kupa dizmekle geçti. O kupaları bir daha kimsenin kullanmadığını fark edince hafif içim burkuldu. Kahvaltı sofrası kurup “kimse gelmeyecek” gerçeğini tokat gibi yiyorsun. Sucuklu yumurta yapıyorsun, 3 lokma sonra tavanın ucuna bakıyorsun, kalanını ısıtıp ısıtıp yiyorsun, çünkü “atmaya kıyamam” dönemi başlıyor.

Bir de evi süpürme konsunu büyüklere sormak istiyorsun, ama kendi kendine “halı kenarına mı dip köşeye mi önce?” tartışması başlıyor. Çamaşır asmak, çamaşır toplamaktan daha kolay. Çünkü toplanan çamaşırlar bir haftayı orada geçiriyor. Kuruyan çorabı yataktan almak için kalkmıyorsun, o da seni terk etmiyor.

Bir kere gece 3’te kombi arızası yaşadım. Kombinin kapağını açtım, YouTube’da “kombi reset” arattım. Ekranda Hollandalı bir adam var, Türkçesi benden iyi. Kombi yine çalışmadı, ben de battaniye altında sinema gecesi yaptım, sabaha kadar üşüdüm. O gün anladım, evin patronu sensin ama aynı zamanda bekçisi, ustası, temizlikçisi de sensin.

Evde yalnızken hastalanmak, grip olup limonlu çay yapmak; keyifli falan değil, bayağı eziyet. Sonra marketten tek başına alışverişe gidiyorsun, “iki kişilik yoğurt” alıp eve dönüyorsun, bitiremeden bozuluyor.

Kimse anlatmıyor ama yalnız yaşamak, çoğu zaman market poşetini tek tek taşımak, patates soğanı girişte yere bırakıp “az sonra toplarım” diyerek 3 gün orada unutmak demek. Annemin “sen tek başına aç kalırsın” lafı, her akşam makarna haşlarken aklıma geliyor. Ama o makarnanın tuzunu fazla kaçırınca da, kimseyle kavga edemiyorsun.