İstanbul’da bir masada, tartışmanın tam ortasında gözyaşı akmaya başlarsa, o tartışma bitmiyor, daha da büyüyor. İnsan öfkeliyken sarf ettiği cümlelerin izahı olmuyor sonra; “sinirliydim” demek yetmiyor. Sevgililiğin ilk üç ayında duygulara teslim olmak tatlı ama iş ciddileştikçe fren tutmazsa kopuyor zincir. Bir keresinde sinirle telefonu duvara fırlatmıştım, ertesi sabah kırık ekrana bakınca anladım: Bir anlık patlama, üç aylık güveni götürmüş. Duygular anlık ama laf kalıcı. Hatta bazen özür yetmiyor, çünkü karşı taraf “acaba yine mi?” diye bakmaya başlıyor. Sakin kalabileni, önce nefes alıp sonra konuşabileni kolay kolay bırakmıyor kimse; güvenin reçetesi bu bence.