Bir insanın derdini anlatamadığı ilişkide boğulması kadar kötü bir şey yok. 2022’de Kadıköy’de, iki yıllık ilişkimde resmen duvara konuşuyormuşum gibi hissettim; ne söylesem ya ters anlaşılıyor ya da konu hep başka yerlere çekiliyor. Bazen karşı tarafın dinleyememesi, bazen de benim içime atıp susmam işi iyice çorba etti. Burada kritik nokta açıkça ne hissettiğini net, kısa cümlelerle paylaşmak. Lafı dolandırınca zaten karşı taraf savunmaya geçiyor. Gözlemlediğim kadarıyla, bir taraf “Beni hiç anlamıyorsun!” dediğinde, diğer tarafta zaten alarm çalıyor, diyalog yerini monoloğa bırakıyor. Küçük not: Telefonda tartışmak yerine yüz yüze konuşmak her türlü daha sağlıklı. Kağıda döküp sakin kafayla okumak da fena yöntem değil, denemesi bedava.