2020’nin yazında, pandemi tam gaz devam ederken, bir arkadaşım Tinder’da tanıştığı biriyle Beşiktaş’ta buluştu. İkisi de maskeyle oturmuş, kahve içiyorlar ama arada Google Translate açıp mesaj atıyorlar; çünkü biri İtalyan, diğeri Türk. O an şunu fark ettim: Artık flörtün dili, sınırı, coğrafyası yok. İnsanlar bir profil fotoğrafı, üç kelimeyle hayallere kapılıyor. Sağdan sola kaydırırken karşındaki insanı bir ürün gibi elemek bana hâlâ garip geliyor. Yine de çevremde evlenen bile var, “Instagram’dan DM attı, üç yıl sonra nikâh masası” diyen duydum. O eski göz göze bakış, o heyecan biraz kayboldu sanki. Her şey daha hızlı, daha tüketilebilir gibi. Yüz yüze cesaret edemeyeceğin şeyleri telefondan yazmak tuhaf bir özgürlük veriyor; bence en büyük yan etkisi de bu.