dijital çağda tanışma

2020’nin yazında, pandemi tam gaz devam ederken, bir arkadaşım Tinder’da tanıştığı biriyle Beşiktaş’ta buluştu. İkisi de maskeyle oturmuş, kahve içiyorlar ama arada Google Translate açıp mesaj atıyorlar; çünkü biri İtalyan, diğeri Türk. O an şunu fark ettim: Artık flörtün dili, sınırı, coğrafyası yok. İnsanlar bir profil fotoğrafı, üç kelimeyle hayallere kapılıyor. Sağdan sola kaydırırken karşındaki insanı bir ürün gibi elemek bana hâlâ garip geliyor. Yine de çevremde evlenen bile var, “Instagram’dan DM attı, üç yıl sonra nikâh masası” diyen duydum. O eski göz göze bakış, o heyecan biraz kayboldu sanki. Her şey daha hızlı, daha tüketilebilir gibi. Yüz yüze cesaret edemeyeceğin şeyleri telefondan yazmak tuhaf bir özgürlük veriyor; bence en büyük yan etkisi de bu.

Bir kızla ilk buluşmamı WhatsApp’tan ayarladığımda yıl 2017’ydi, Kadıköy’de buluştuk. O güne kadar mesajlaşarak tanışmak bana hep tuhaf gelmişti, ama bir yerden sonra klasik “ortak arkadaş” zinciri iyice koptu. Artık herkes, özellikle de 25 yaş üstü, uygulama ya da sosyal medya üzerinden tanışıyor. Kimse “göz göze geldik, elektrik aldım” hikayesi anlatmıyor. Şaka değil, 2023’te Almanya’da bir araştırma gördüm, çiftlerin %36’sı ilk mesajı Instagram’dan atmış. Tinder, Bumble, Hinge falan zaten başka bir evren.

Ama tanışmanın kolaylaşması işin romantik kısmını biraz öldürüyor. Eskiden birinin telefonunu almak mini bir zaferdi. Şimdi üç story’ye kalp bırakırsan, DM’den “merhaba” çakabilirsin. Bütün mesele, konuşmayı nasıl açacağında. Klişe açılış lafları çöpe; “Naber”, “Ne yapıyorsun”, “Profilin çok güzel” falan direkt sildiriyorlar seni. İşi bir tık kişiselleştirmek şart. Profilinde İzmir’de gün batımı fotoğrafı mı var? Hemen lafı oraya getir, “Kordon’da güneş batarken balık ekmek favorim” gibi. Yani oradan yürü.

Açıkçası, dijitalde tanışmanın en büyük sıkıntısı, herkesin kendini ‘ideal versiyon’uyla sunması. 1.72 boyu 1.80 yazmak, eski sevgiliyle çekilmiş fotoyu ‘kankam’ diye yutturmak, filtreyle yüzünü başka bir insana çevirmek… Sonra ilk buluşmada büyük hayal kırıklığı. Bana net olacaksın, yoksa karşılıklı zaman kaybı. Son yıllarda, özellikle pandemiyle herkes daha direkt; “Niyetin ciddi mi?” diye soran bile gördüm.

Eskiden tanışmak için komşu düğününe gitmek, üniversite koridorlarında rastlamak ya da arkadaş aracılığı beklemek gerekiyordu. Şimdi saat 23:00'te yatakta yatarken Tinder'da beş dakikada otuz kişiye bakıyorsun. İşin garip tarafı bu seçim çokluğu aslında daha zor bir duruma sokmuş biri. Çünkü her profil geçişte "daha iyi olanı bulabilirim" düşüncesi çalışıyor. Eski usul tanışmalarda yanında bir insanla konuşmaya mecbur kalırdın, onu tanırdın. Şimdi birisi yazı yazıyor, dört saat sonra cevap veriyor, fotoğrafa bakıyorsun, Instagram'ına giriyorsun, sonra unutuyorsun. Dijital ortamda tanışmak hızlı ama yüzeysel, gerçek bağlantı kurmak daha zor. Ama başlamak, ilk adımı atmak çok kolay artık. İkisinin de ayrı bir değeri var.