Türk sineması son on yılda teknoloji ve dağıtım kanalları açısından değişti ama anlatı derinliği açısından çöktü. Netflix, Amazon Prime gibi platformlar Türk yapımlarına para pompalıyor, yönetmenlerin özgürlüğü teoride artmış görünüyor—ama gerçekte algoritma ve izleyici istatistikleri senaryoyu kontrol ediyor. Nuri Bilge Ceylan, Ferzan Özpetek gibi isimler yurt dışında saygı görürken, yerli sinemanın gövdesi oyuncu popülaritesi ve hızlı yapım döngüsüne bağımlı kaldı.

Geleceğin iyimser: Eğer genç yönetmenler Hollywood formülüne direnmesini bilirse, yapımcılar uzun vadeli projelere cesaret ederse, belki tekrar bir altın çağ yaşanır. Karamsar ise daha muhtemel: Kısa form içerik akışında boğulup, özgün ses kaybedilecek. Türk sinemasının yazılı sözleşmesi değişti—artık para ayakta değil, algoritma ayakta.