1990’larda bir ev alım-satımı için noterde saatlerce sıra beklediğimi hatırlıyorum. Elinde dosya, herkes tükenmez kalem derdinde, tek bir yanlışta iş başa dönüyor. Şimdi e-Devlet ve sistemler biraz rahatlattı ama hâlâ noter deyince içimde bir sıkıntı beliriyor. Geçen yıl Kadıköy’de bir araç satışında, randevulu sisteme rağmen iki saati gömdüm. Çoğu işlem artık bilgisayardan giriliyor, eski yazı makinesi sesi yok ama bürokrasiye doymuş dosya kokusu baki. Ücretler ise her yıl katlanıyor; 2024’te bir vekaletnameye 800 liradan fazla ödedim. Eskisi gibi “imza attım bitti” devri kapandı; yok kimlik doğrulama, yok belge kontrolü. Hızlandık ama insan yine de cebindeki paraya, zamanına acıyor.