Son 15 yılda Türkiye'de evlilik yaşı erkeklerde 28'den 31'e, kadınlarda 25'ten 28'e çıktı. Bu artış sadece istatistik değil, toplumun ekonomik ve sosyal yapısının değişimini gösteriyor.

Yüksek öğrenim oranı ilk etken. Üniversite mezunu kadın sayısı 2010'dan beri ikiye katlandı; evlenmeden önce kariyer kurmak isteyenler daha uzun bekliyor. Erkeklerin ise yüksek eğitim almadan iyi gelir elde etmesi gittikçe zorlaştı. Ev sahibi olmadan evlenme fikri son 20 yılda çöktü.

Ekonomik baskı da kırıcı. Evlilik masrafları (düğün, ev, araç) enflasyonla beraber arttı ama orta sınıf geliri sabit kaldı. Gençler artık evlenebilmek için finansal olarak hazır oluncaya kadar bekliyor. 2000'lerde bu baskı çok daha az vardı.

Aile yapısının gevşemesi de rol oynadı. Boşanma oranı arttı, evlilik zorunluluğu azaldı. Özellikle şehirlerde bekar yaşam sosyal olarak daha kabul gördü. Bir de şu var: evlenmeyen insanlar daha mutsuz değil, bu da beklemek için cesaretlendirilmiş oluyor.

Demografik veriler gösteriyor ki bu eğilim devam edecek. Yüksek eğitim oranı artmaya, ekonomik belirsizlik de.