Geçen Kurban Bayramı'nda Keçiören'deki evin bahçesinde otuz kişi toplanırdı. Abiler, teyze, dayılar, kuzenler, onların çocukları. Şimdi aynı bayramda ben WhatsApp grubunda "Bayramınız kutlu olsun" yazıyorum, kardeşim yanıt veriyor iki gün sonra. Babam hala "gel de bayramı birlikte geçirelim" diye telefon ediyor ama ikimiz de biliyoruz ki o artık mümkün değil. Benim İzmir'de işim, kardeşimin İstanbul'da, en küçük abim Almanya'da. Anneme sordum bir ara, "Eskiden hep gelmiyorlar mıydı yani?" dedim. Geliyorlardı ama o zaman gelmek başka bir şeydi. Uçak bileti değil, otobüs yolculuğuydu. Benzin parasını babam veriyordu. Tatil günü yoktu, herkes çıkıp geliyordu. Şimdi tatil günü bile yok, kimse gitmeye değer mi hesap ediyor. Dün amcamı gördüm, sekiz ay sonra. Kapıda beş dakika konuştuk, sonra "çok yoğunuz herhalde" dedi. Haklıydı. İkimiz de yoğunuz.