Benim çocukluğumda, 98 yazında İstanbul’da, aile büyüklerinin favori hatası "biz zamanında şöyle çektik" diye başlamak ve öylece devam ettirmekti. Bir gün annem, kasapta sıra beklerken "bak, bizim zamanımızda market bile yoktu" dedi. Sanki annem pazardan sebze değil, savaştan cephane topluyordu. O yüzden ben okulda bir şeye üzüldüğümde, hemen "biz çocukken dayak yerdik, başımızı eğip otururduk" hikayesi gelir, mevzu kapanırdı. Hiç kimse demezdi ki "ya bu çocuğun başka bir sıkıntısı olabilir". Her defasında eskiye övgü, yapılan hatanın üstünü halı gibi örterdi.