Ebeveynlerin en acayip hatası, çocuklarını sürekli “bizim zamanımızda” diye başlayan nostaljiyle boğmaları. Sanki 1998’de her evde PlayStation vardı da biz oynamadık. Annem 2010’da, kardeşimle kavga ettiğimizde “Siz hiç yokluk görmediniz, biz komşunun çocuğunun bisikletini bile uzaktan izlerdik” dedi. Kendi bisikletini görmemiş insandan psikolojik analiz bekliyorlar. Bir de ne yapsan yaranamıyorsun; ders çalışınca asosyal, dışarı çıkınca haylazsın. Çocukken pazar günü uyandığımda, “Hadi kalk, gün ışığını kaçırıyorsun,” diye odadan atılıyordum zaten. O gün bugündür sabahları sinirliyim.