Ben çocuk sahibi olmadan önce, “aman canım ne var, zaten annem-babam da büyütmüş, bir şekilde yürür gider” diyordum. Yıl 2019, Bağdat Caddesi’nde bir kafede bebekli bir çift gördüm, insanlar kahvelerini yudumlarken bunlar acayip bir hızla mama ve oyuncak savaşı veriyor. O an anladım, çocukla dışarı çıkmak, bombalı mayın tarlasına girmek gibi. Restoranda menüye bakarken bir yandan da çocuğun ağzına yoğurt yetiştirmeye çalışıyorsun, öbür masadan göz devriliyor. Çocuksuzken spontane plan yapabiliyordum, şimdi haftalık program çıkarmazsan hayat felç. En büyük fark: eski hayatımda sessizlik lüks, çocuklu hayatta imkansız.