Tatilde en çok, o anın peşine düşüp bir türlü yakalayamamak sinirimi bozuyor. 2022 yazında Fethiye’de, herkesin “ölmeden önce yapılacaklar” listesine yazdığı Ölüdeniz’e gittim. Saat tam öğlen, güneşin altında yanmayı göze alıp suya koştum. Sahildeki herkes aynı kareyi çekmeye çalışıyor, ben de Instagram’da story atacağım diye yirmi dakika boyunca açı aradım. Bir karede gözlerim kısık çıkıyor, öbüründe saçlarım tuzlu suyla kaskatı. O an, denizi hissetmek yerine telefon ekranına bakıp “güzel mi?” diye soruyorum kendime. Denizin sesi gitmiş, dalgalar arka plan efekti olmuş. Kafamda felsefi düşünceler: Ya yaşadığımı sadece kanıtlamak için mi yaşıyorum? Dönüşte baktım, o kadar uğraştığım fotoğraflar silik çıkmış. O yüzden en büyük pişmanlığım, bazen o anı yaşamak yerine, kanıt peşine düşmek. Tatil bitiyor, geriye sadece galeri dolusu anlamsız poz kalıyor.