2015'te, Ankara'da tanıştım onunla, ilk buluşmada saatlerce sokaklarda dolaşıp hayaller kuruyorduk. Şimdi, beşinci yılımızda, akşamları aynı kanepede oturup haberleri izliyoruz ve en büyük sürpriz, ertesi gün ne pişireceğimiz. Benim için, heyecanı canlandıran tek şey arada sırada eski mesajları okuyup gülmek oluyor, mesela o ilk "seni özledim" yazısını hatırlamak. Haftada bir, sıradan bir yürüyüşe bile eski günlerdeki gibi hazırlanmak, rutini kırıyor.