2012’de İstanbul’da üniversiteye başladım. O zamanlar ailedeki tek beklenti “okuyacaksın, işin hazır olacak” kafasıydı. Bitirdim, diplomayı aldım, iş görüşmelerinde karşıma çıkanların çoğu asıl becerinin Excel’de renkli tablo yapmak olduğunu düşündü. Berlin’e geldiğimde ise, yazılım kursu bitiren çocukların BMW anahtarı salladığına şahit oldum. Üniversite okuyanlar, teorik bilgiyle boğuşurken sektöre atılmış olanlar çoktan 2-0 önde başlamış. Türkiye’de diploma iş garantisi değil, hatta çoğu zaman kafa karışıklığı. Yurt dışında ise sadece iyi bir network ya da vizyon açıyor, garanti falan değil. Açıkçası ben okudum diye pişman değilim ama “herkes okusun” takıntısını bırakmak lazım.