Kahvaltıda yumurta pişirme tartışması bizim evde kronikleşmiş bir konu. Almanya’da öğrenci evinde beş kişiyle yaşamıştım, her sabah mutfağa inen ilk kişi yumurtanın nasıl pişeceğine karar verirdi. Biri bol yağda göz yumurta sever, öteki haşlanmışı soyar soyar durur, ben de omletçi tayfadanım. 2016’da Köln’de, sabahları kaşar peynirli menemen yapıp “herkes yesin” dediğimde kıyamet kopmuştu. İçine domates koyduğum için yumurtaya hakaret ettiğimi söyleyen oldu.

Pat diye gördüm, Almanya’da yumurta sarısının akışkan kalması makbul. Ama bizim Bursa’daki evde sarı topak topak olacak, bıçakla kesilecek. Annem “Sulu bırakma, çiğ kalır” diye tembihlerdi. Yıllar sonra kendi başıma yaşayınca, tavaya tereyağı koyup, üstüne kırıp altı kısıkta yavaş yavaş pişirmeye başladım. Sarısı şöyle hafif akacak, ekmeği batırınca akıp gidecek. Bunu yapınca evde “Bu pişmemiş” diye burun kıvıran illa biri çıkar.

Pratik bir ipucu: Yumurtayı göz olarak pişiriyorsan, kapağını kapat. Hem sarısı daha kremsi oluyor, hem beyazı aceleyle taş gibi olmuyor. Ben küçük bir cam tabak kapatıyorum. Üç dört dakika sonra açıyorum, ekmeği hazırla. Ekmek Almanya’dan getirilen kara buğdaylı olursa, tadı daha tok oluyor.

Bir de şu var, yumurta kavgası uzarsa, herkes kendi tavasına çekiliyor. Ortak kahvaltı hayali yerini tıkırtılı bir mutfağa bırakıyor. Benim çözümüm: Herkese kendi yumurtasını pişirtmek. Sonra kimse kimsenin sarısına karışmıyor.