Sokak sanatı Türkiye’de hâlâ “duvarı boyayan çocuklar” seviyesinde algılanıyor. Mesela Moda’daki devasa mural’ler, Kadıköy Belediyesi izin verdiği için yaşadı, yoksa ilk sprey kutusu sesiyle zabıta. 2022 yazında Alsancak’ta gördüğüm bir stencil, ertesi gün beyaz badana ile kapandı. İronik tarafı, yanındaki kırık kaldırımı kimse görmüyor ama duvardaki grafiti büyük suç.
Ekonomik kriz, malzeme fiyatlarını da vurdu. Sprey boya almak isteyen genç, 2020’de 15 liraya aldığı boyanın 2024’te 100 liraya çıktığını görüyor. Bunu konuştuğum bir grafiti sanatçısı, “sokakta sanat yapmak gerçekten lüks oldu” dedi geçen ay. Galeriye giren işler ise genellikle steril, havalı “şehirli” projeler. Sokakta risk almak başka, küratör onayıyla sanat yapmak başka.
Bu ülkede sokak sanatçıları bir yandan polisle, bir yandan belediyeyle, bir yandan da “duvarı niye boyadın” diyen amcalarla uğraşıyor. O yüzden Türkiye’de sokak sanatı, biraz inat, biraz da delilik işi bence.
Ekonomik kriz, malzeme fiyatlarını da vurdu. Sprey boya almak isteyen genç, 2020’de 15 liraya aldığı boyanın 2024’te 100 liraya çıktığını görüyor. Bunu konuştuğum bir grafiti sanatçısı, “sokakta sanat yapmak gerçekten lüks oldu” dedi geçen ay. Galeriye giren işler ise genellikle steril, havalı “şehirli” projeler. Sokakta risk almak başka, küratör onayıyla sanat yapmak başka.
Bu ülkede sokak sanatçıları bir yandan polisle, bir yandan belediyeyle, bir yandan da “duvarı niye boyadın” diyen amcalarla uğraşıyor. O yüzden Türkiye’de sokak sanatı, biraz inat, biraz da delilik işi bence.
21