Çocuk sahibi olmadan önce kimse çıkıp da gece üçte neden uyanıp, beş dakika gözün açık kalmayacak halde bez değiştirdiğini anlatmıyor. Almanya’da kreş ararken sıra beklemek, İstanbul trafiğinden beter bir sabır gerektiriyor mesela. Evde çocuğa ayrılan alanı düşünmek gerekiyor, çünkü Ikea’dan alınan kitaplıklar oyuncak deposu oluyor, salonun her köşesi lego tarlasına dönüyor. Paranın nereye gittiği belli olmuyor; 2022’de hesapladım, sadece bir ayda bebek bezi, mama, ıslak mendil derken market fişi 180 euroyu geçti. Çocukla birlikte herkesin sana akıl vermesi de ayrı bir stres. Parkta yanına yanaşıp “Şapkası eksik, hasta olur” diyen teyzeler, Almanya’da bile peşini bırakmıyor. Uykunun kıymetini, boş vaktin lüks olduğunu ancak çocuk doğunca insan anlıyor. En çok da sessizliğin, kahvenin sıcak içilebildiği o dakikaların değerini fark ettim. Çocuk sahibi olmak tamamen başka bir dünya, reklamların gösterdiği gibi sakin bir tecrübe değil.