ayrılık sonrası toparlanma süreci, bazen tam bir nostalji bombardımanı gibi geçiyor. 2016’da berlin’de tek başıma kalınca eski fotoğrafları açıp aptal aptal şarkılar dinlemiştim. mutfağa her girdiğimde kahve makinesinin yanında bıraktığı o yeşil kupa çıkıyordu karşıma, sanki özellikle orada unutulmuş. insan bir yandan yeni bir hayat kurmaya çalışıyor, ama spotify sürekli “sen bunu da seversin” diyerek eski günleri suratıma çarpıyor. sonra bir gün markette alışveriş listene bakıyorsun, yarısı artık gereksiz. yoğurt küçük alınıyor, makarna iki kişilik değil. işte o zaman anlıyorsun, toparlanmak biraz otomatikleşiyor. alışıyorsun, unutmasan da alışıyorsun.