2018 yazı. instagram’ı 2 ay sildim. ilk hafta can sıkıntısından duvar desenlerine baktım, ikinci hafta kendime notlar yazmaya başladım. 23 gün sonra fark ettim, saat 7’de güneş batarken elim telefona gitmemiş. algoritmadan çıkınca insan kendine dönüyor, ama sıkıcı değil, tuhaf bir huzur gibi. algoritma yerine kendi düşüncelerini refresh’lemek çok yabancıymış, insan kendini timeline’a bırakınca kaybolduğunu anlamıyor.