arkadaşlıkların sınırlarını çizmek

Bir insanın evine her istediğinde gelemeyeceğini, her aklına estiğinde arayamayacağını 30 yaşımda anladım. Üniversitede (Ege, 2013-2017) her şey daha rahattı, sabaha karşı bile çaya gittiğimiz olurdu. Ama şimdi İzmir’de bir işim, sorumluluklarım, kendi özel alanım var. Geçen yıl bir yakın arkadaşım habersizce gelip saatlerce kalınca hem enerjim tükendi, hem de işlerim aksadı. O gün “şu saatten sonra müsait değilim” demeyi öğrendim. Hiç de dünyanın sonu olmuyor, hatta ilişkiler daha sağlıklı ilerliyor. Herkese açık sınır, sınır değildir; insan kendi alanını tanımlayınca hem saygı görüyor, hem de gerçekten dostun kim olduğunu anlıyorsun.

Birine her şeyini anlatınca, insan bir noktadan sonra kendini çıplak hissediyor. Arkadaşlığa güven tamam da, herkesin özel bir alanı olmalı. Mesela 2022’de Ankara’da bir dostuma fazla açıldım, lafı başkasından duyunca “tamam, buraya kadarmış” dedim. Öğrendim ki, samimiyetin dozu iyi ayarlanmazsa ağızdan çıkan bazen bumerang gibi dönüyor.