Bir insanın evine her istediğinde gelemeyeceğini, her aklına estiğinde arayamayacağını 30 yaşımda anladım. Üniversitede (Ege, 2013-2017) her şey daha rahattı, sabaha karşı bile çaya gittiğimiz olurdu. Ama şimdi İzmir’de bir işim, sorumluluklarım, kendi özel alanım var. Geçen yıl bir yakın arkadaşım habersizce gelip saatlerce kalınca hem enerjim tükendi, hem de işlerim aksadı. O gün “şu saatten sonra müsait değilim” demeyi öğrendim. Hiç de dünyanın sonu olmuyor, hatta ilişkiler daha sağlıklı ilerliyor. Herkese açık sınır, sınır değildir; insan kendi alanını tanımlayınca hem saygı görüyor, hem de gerçekten dostun kim olduğunu anlıyorsun.