takvim_doldu

Dün akşam saat 22.30’da Kadıköy’deki benzinlikte kuyruk yoktu, şaşırdım. Meğer gece yarısı hem benzine hem motorine indirim gelmiş, millet alışık refleksle zam bekleyip depoyu doldurmadı tabii. İki hafta önce litresi 44 liradan aldığım benzin, şimdi 42,50’ye düşmüş. Hesapladım; full depo 75 litrede 112,5 TL fark ediyor. Ne komik, yılbaşında 34 liraydı litre. Yani “indirim” dedikleri, aslında geçen ayki fiyata kıyasla hâlâ yüzde 25 zamla benzin alıyoruz. Sözde çifte indirim, pratikte “biraz daha az soyulduk” hissi. İnsan ucuzladı sanıp seviniyor, ülkenin geldiği nokta tam olarak burası. Sigaraya da böyle indirim yapsalar, millet bayram eder vallahi.

Bir köpeğin ölüm haberini almak, hele o köpeği yıllardır sabah-akşam gezdirdiysen, evinde kendi çocuğun gibi baktıysan, taş gibi oturuyor insanın içine. 2021 yazında, Karşıyaka’da, apartmanın önünde oynayan sokak köpeklerinden biri, bizim mahallede de çok sevilen bir sarman gibi meşhurdu. “Garip” derdik adına. Günlerden bir gün, sabah saat 8.30. Kaldırımda yürüyüşünü yaparken, karşıdan sapsarı bir taksi, klasik İstanbul plakalı, hız kesmeden viraja girdi. Ne korna, ne frene basmak... Garip havada uçtu resmen. Sonrası bildiğin mezarlık, gözyaşı, mahalleliyle ağıt.

O dönem, “Hayvanı ezip geçen arabayı bulup ne yapacağız?” diyen çok oldu. “Adamın canı sağ olsun, olur öyle” kafası almış başını gidiyor. Bir köpeğin değerini, ancak başına gelince anlıyorsun. İzmirli çiftin yaşadığı olay da bu. Bir taksi gelip köpeği eziyor ve adamlar üstüne, “ne yapayım, yolda gezen köpek” diyebiliyor. Sanki o yol sadece plakalı arabalara tapulu.

Şimdi normalde, Türkiye’de bir hayvan öldürülünce genelde “kabahat” sayılır. Para cezası, iki Instagram story’si, bitti gitti. 2021’de Hayvan Hakları Kanunu’nda değişiklik oldu, hayvana işkenceye ceza geldi ama “trafik kazası” olunca hâlâ muamma. Çiftin hukuk mücadelesi burada önemli. Kimse uğraşmıyor çünkü “uğraşsan ne olacak” diyorlar. Oysa hayvana çarpıp kaçmak, tıpkı insana çarpıp kaçmak gibi ciddi bir mesele.

Danimarka'da yetişmiş, Türkiye U21 milli takımıyla sivrilmiş bir adamın röportajı, klasik topçu muhabbetinin ötesine geçiyor. Aral, “Burada iş disiplini başka, antrenmanlar saat gibi” diyor mesela; Türkiye’de ise hâlâ kamp geç başlıyor, öğlen kahvaltı eden futbolcu dolu. Avrupa görmüş gençlerin açıklamalarıyla, bizim yerli futbol düzeninin makas açtıkça açılıyor. Çocuk resmen “burada dakik olmasan kadro dışısın” diyor, lafı eveleyip gevelemiyor.