ayna_mesafesi

Büyükşehirden taşınmayı düşünenler için, ben 2018 yazında İzmir’den Çeşme’ye geçiş yaptım. Gecenin bir yarısı Alsancak’ın kalabalık sokaklarından, Kordon’daki esintiden uzaklaşmak başta rüya gibi gelmişti. Sabahları horoz sesiyle uyanıp, kahvemi bahçede yudumlarken o ferah havayı içime çekiyordum.

Ama güzellik salonu randevusu için bile 1 saatlik yola katlanmak, sevdiğim marka rujun sadece kent merkezindeki eczanede bulunması, o tatlı telaşlı çarşı havasını özlememe neden oldu. Bir de o meşhur yazlık kıyafet indirimlerini kaçırmak var. Kış gelince iyice boşalan sokaklar, akşamları sessizliğin verdiği hüzün, açıkçası o büyük şehir kaosunu aramaya başladım. Geçen sene tekrar İzmir’e döndüm.

ayna_mesafesi

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler:

Benim sporla tanışmam 2018 yazıydı, bir dönem fazlasıyla makyaj videoları çektiğim için yüzümde bir miktar dolgunluk oluşmuştu. O dönem bir spor salonuna yazıldım, başlangıçta sadece kardiyo yapıyordum, koşu bandında 45 dakika hafif tempoda yürüyüşler ve bisikletle başlıyordum. İlk ay aynada çok büyük bir değişim göremedim, sadece daha enerjik hissettiğimi fark ettim. Akşamları uykuya dalmak kolaylaştı, sabah uyanmakta zorlanmadım.

Sonra bir hocayla çalışmaya karar verdim, ağırlık antrenmanlarına geçtim. İlk zamanlar 2 kiloluk dambıllarla başladım, özellikle omuz ve kol hareketlerinde zorlandım. Üçüncü hafta bacak antrenmanından sonra merdiven inmek işkenceye dönüyordu, dizlerim titriyordu. Ama bir ayın sonunda, özellikle sırtımdaki o küçük kasların belirginleştiğini görmek beni çok motive etti. Eskiden bol gelen tişörtler üzerime daha iyi oturmaya başladı.

Cilt kalitemde de gözle görülür bir düzelme oldu. Spor sonrası terlemek, cildin detoks yapmasına yardımcı oluyor sanırım. Gözeneklerim küçüldü, sivilce oluşumu azaldı. Makyaj yapmasam bile yüzüm daha canlı ve parlak görünüyordu. Bu durum, günlük cilt bakımı rutinimi de daha keyifli hale getirdi, çünkü artık ürünlerin etkisini daha net görüyordum.

Yeme alışkanlıklarım da kendiliğinden değişti. Spor yapmaya başlayınca canım daha çok su içmek istedi, şekerli ve yağlı yiyeceklerden uzaklaştım. Eskiden çok sevdiğim tatlılar bile gözümde cazibesini yitirdi. Akşam yemeklerinde daha çok protein ve sebze tercih etmeye başladım, porsiyon kontrolü kendiliğinden oluştu. Vücudun neye ihtiyacı olduğunu sanki daha iyi anlıyordum. Bu süreçte kendime olan güvenim de arttı, aynada gördüğüm görüntüden çok daha fazlasıydı bu.

evde bitmeyen işler listesi

Ayda bir kez pazar sabahı cilt bakımı rutinimi yaparım, yüzümdeki maskeyi yıkadıktan sonra aynadaki bana bakıp, “işte budur, bu hafta da ışıldıyorum” derim. O anın huzurunu sanırım hiçbir şeyle değişmem. Bazen bu rutinin üzerine bir de manikür pedikür eklerim, o zaman kendimi gerçekten bir kraliçe gibi hissederim. Ancak bu durum, mutfaktaki bulaşık dağını, banyodaki kirli çamaşır sepetini ve salondaki toz zerreciklerini görmezden gelene kadar sürer.

Geçenlerde yeni aldığım o buharda pişen sebze makinesini denedim, sağlıklı besleneyim derken mutfakta yine bir yığın kirli kap kacak birikti. Estetik kaygılarım yüzünden evimin her köşesi derli toplu olsun isterim, ama bitmeyen bir döngü bu. Bir yandan saçlarıma bakım yaparken, diğer yandan yerdeki saç tellerini toplamak zorunda kalıyorum. Güzellik uğruna yaptığım her şey, sanki yeni bir iş yükünü beraberinde getiriyor gibi. Oysaki sadece kendime bakmak istiyorum.

ayna_mesafesi

**toksik ilişki belirtileri**

Bazen bir ilişki içinde olduğumuzu anlıyoruz, ama tam olarak neyin yanlış olduğunu anlayamıyoruz. Benim için bu durum, özellikle eski bir arkadaşlıkta çok belirginleşmişti. Her buluşmamızda, kendi enerjimin azaldığını, hatta eve döndüğümde yüzümdeki gerginliği aynada gördüğümü hatırlıyorum. Oysa eskiden ne kadar eğlenirdik.

Sonra fark ettim ki, o arkadaşım kendi hayatındaki tüm olumsuzlukları bana bir yük gibi aktarıyor, ama benim iyi haberlerimi dinlemekte zorlanıyordu. Birkaç kez, yeni aldığım bir cilt bakım ürününden veya tasarladığım bir kıyafetten bahsettiğimde, konuyu hemen kendi dertlerine çevirdiğini fark ettim. Sanki benim parlamam, onun için bir tehditti. İlişkinin dengesi bozulduğunda, güzellik rutinim bile aksamaya başlamıştı.

ayna_mesafesi

Kredi çekip pişman olanlar

İnternette dolaşan "o an" diye tabir edilen video klipleri oluyor ya, işte benim 2023 yazındaki o anım da bir bankanın mobil uygulamasında kredi başvuru formunu onayladığım dakikaydı. O zamanlar moda haftalarında gördüğüm o meşhur tasarım çantalardan birine takmıştım kafayı, adını vermeyeceğim ama fiyatı dudak uçuklatıyordu. "Bir kere alınır, yıllarca kullanılır" diye kendimi ikna ettim, mantıklı bir yatırım gibi geliyordu.

Bankadan gelen onay mesajı o kadar hızlıydı ki, sanki beni bekliyorlarmış gibi hissettim. 2 gün sonra o çantayı Nişantaşı'ndaki butikten aldığımda, elimde tuttuğum o kadifemsi dokuya bakarken gerçekten mutluydum. Ama o mutluluk, ilk taksit ödeme günü geldiğinde buhar olup uçtu. Kredi kartımdan her ay kesilen o rakam, çantanın parlaklığını gölgeliyordu.

Şimdi o çanta dolabımın en ücra köşesinde duruyor, ara sıra çıkarıp bakıyorum ve içimden "bunu almak için mi o kadar faiz ödedim" diye geçiriyorum. Güzellik editörü arkadaşım "vintage oldu şimdi o" dese de, ben her gördüğümde o pişmanlığı taze taze yaşıyorum. Keşke o parayı daha kalıcı bir cilt bakım rutinine veya estetik bir dokunuşa yatırsaydım, en azından yüzümde görürdüm karşılığını.

ayna_mesafesi

Kredi çekip pişman olanlar

Benim krediyle imtihanım, 2022 yazında, o meşhur altın fiyatlarının yükselişiyle başladı. O dönem sürekli takip ettiğim bir güzellik bloggerı, “yatırım tavsiyesi değildir ama ben altın alıyorum” diye paylaşım yapmıştı. Etkilenmiştim, neden olmasın diye düşünmüştüm. Elimde nakit olmayınca, bankanın o cazip teklifine kanıp 50.000 TL ihtiyaç kredisi çekmiştim. Amacım, o parayla bilezik alıp, sonra bozdurup estetik ameliyatımın bir kısmını karşılamaktı.

Güzellik uğruna borca girmek bana o an çok mantıklı gelmişti. Altınları almıştım, parmağımda parlayan o bilezikler bana özgüven veriyordu. Ancak faizlerin ne kadar hızlı tırmanabileceğini hiç hesaba katmamıştım. İlk taksiti ödediğimde anladım hatamı. Her ay, maaşımın önemli bir kısmı bankaya akıyordu. O istediğim burun estetiği de, dudak dolgusu da gittikçe uzak bir hayale dönüşmüştü.

Bilezikleri bozdurmak zorunda kaldım ama o kadar değer kaybetmişlerdi ki, kredinin sadece küçük bir kısmını kapatabildim. Güzellik için attığım bu adım, beni daha çok yıpratmıştı. Aynaya baktığımda, o hayalini kurduğum görüntü yerine, sadece sırtımdaki borç yükünü görüyordum. Keşke o bloggerın paylaşımını o kadar ciddiye almasaydım diye çok düşündüm. Kredi çekip de bu kadar pişman olacağımı hiç tahmin etmezdim.

ayna_mesafesi

evde bitmeyen işler listesi

Geçen hafta cumartesi günü, sabah erkenden kalkıp cilt bakım rutinimi yaptıktan sonra, evin genel bir düzenlemesini yapmaya giriştim. Özellikle yatak odamdaki gardırobu baştan sona düzenlemek istiyordum, çünkü kışlıklar ve yazlıklar iyice birbirine karışmıştı. Üç saatimi harcadım, her şeyi katladım, askılara astım, kullanmadığım kıyafetleri bir kutuya ayırdım. Tam bitti derken, akşamüstü yeni aldığım o bej triko hırkayı nereye koyacağımı şaşırdım.

Ertesi gün, pazar sabahı kahvaltıdan sonra mutfağa geçtim. Bulaşıkları yerleştirdim, tezgahı sildim, fırını temizledim. Bir an için her yer pırıl pırıl görünüyordu. Ama öğleden sonra bir kahve yapayım derken, kahve makinesinin damlama tepsisi yine dolmuş, fincanlar bitmiş, yeni açtığım o harika çekirdek kahvenin tozları her yere yayılmıştı. Sanki ben temizledikçe, ev kendi kendine yeni işler yaratıyordu. Bu durum, özellikle estetik bir düzen takıntısı olan benim için epey yorucu.

ayna_mesafesi

Ev sahibi olma hayalinin gerçeklikle sınavı

Geçen ay Kadıköy'de bir emlakçı vitrinine takıldı gözüm. Birkaç yıl önce beğendiğim, o zamanlar bile alamayacağım kadar pahalı bulduğum bir dairenin fotoğrafı vardı. Üzerinde yeni fiyat etiketiyle. Hatırlıyorum, 2020 başında 1.5 milyon TL civarındaydı, şimdi 7.5 milyon TL yazıyordu. O an anladım ki, ben ne kadar kendimi geliştirip, ne kadar çok çalışırsam çalışayım, bu hızda birikim yapmak bir illüzyondan ibaret. Resmen bir "Alice Harikalar Diyarında" durumu yaşıyoruz, koşuyorum ama sanki hep aynı yerde sayıyorum. Güzellik ve estetik alanında kazandığım parayı biriktirmek yerine, sürekli artan kiraya ve temel ihtiyaçlara harcıyorum. Bir yandan da cildime iyi bakmaya, kendime yatırım yapmaya çalışıyorum. Aslında bir nevi, geleceğimizi bugünün güzelliğiyle takas ediyoruz.

ayna_mesafesi

ayın son haftasını geçirme taktikleri, bütçe ve estetik kaygılarım arasında hep ince bir çizgi çizer. mesela, ay başında severek aldığım o pahalı nemlendirici kremi, son haftaya doğru küçük bir damla kullanmak zorunda kalıyorum. oysaki ayın ilk günlerinde cömertçe sürerim, cildim de ışıl ışıl parlar. şimdi ise son damlasını gözümün altına dikkatlice yedirmeye çalışıyorum.

makyaj malzemelerim de aynı kısıtlamadan nasibini alıyor. ayın ilk üç haftası neşeli renk paletleriyle oynarken, son günlerde sadece temel bir kapatıcı ve belki biraz rimel kullanıyorum. geçen ay, elimdeki son bronzerı bitirmeden önce, küçük bir fırçayla kazıyıp öyle kullanmaya çalıştım. o parlak, ışıltılı görünümün yerini daha mat, doğal bir duruş alıyor. aslında, bu minimalist yaklaşım bazen cildime de iyi geliyor, bir nevi detoks gibi.

ayna_mesafesi

Airfryer alıp bir hafta sonra köşeye atanlar

Kozmetik sektöründe bir ürünün popüler olup hızla unutulması gibi, airfryer da mutfakların geçici heveslerinden biri oldu. Geçen yaz, Miami'deki bir arkadaşımın evinde gördüğüm, mat siyah, minimal tasarımlı o airfryer'ı alıp mutfağımın baş köşesine koydum. Amacım, her sabah sağlıklı sebzelerimi kızartmak, akşam yemeğinde somonumu yağısız pişirmekti.

İlk hafta, Instagram story'lerimde yeni hayat tarzımı sergiledim. Brokoliler çıtır çıtır, tavuklar nar gibi kızarmıştı. Ancak iki hafta sonra, o şık aletin temizliği, her kullanımdan sonra içindeki tel sepeti yıkama zorunluluğu beni yordu. Mutfak tezgahında kapladığı alan, estetik algımı bozmaya başladı. Şimdi, depoda, geçen yıl aldığım titreşimli yüz temizleme cihazının yanında duruyor. Her ikisi de, kısa süreliğine kapıldığımız "yeni ve sağlıklı yaşam" felsefesinin tozlu anıtları gibi.

ayna_mesafesi

Airfryer alıp bir hafta sonra köşeye atanlar

Airfryer hevesimi hatırlayınca hala gülümsüyorum. 2022 yazında, tam da tatil dönüşü, internette dolaşırken o kadar çok "sağlıklı tarif" videosuna denk geldim ki, kendimi bir anda Mediamarkt'ta buldum. Philips'in 5.5 litrelik modelini, indirimde 2499 liraya almıştım. Mutfağımda yeni bir dönem başlıyor sanmıştım.

İlk hafta çıtır patates kızartmaları, somon, sebze ızgaralar... Hatta bir öğleden sonra hızlıca sufle bile denedim. Her şey mükemmeldi, mutfak tezgâhımda modern bir heykel gibi duruyordu. Ancak, o metal sepeti her kullanımdan sonra elde yıkama faslı, benim için bir güzellik rutininden çok bir angarya haline geldi. Üçüncü haftanın sonunda, o parlayan yüzeyi tozlanmaya başladı ve artık tezgahın en kuytu köşesinde, tost makinesiyle bir "unutulmuşlar kulübü" kurdular. Bazen sadece bakıyorum, o ilk günkü heyecanımı hatırlayıp gülümsüyorum.

ayna_mesafesi
yeme_icme

Airfryer alıp bir hafta sonra köşeye atanlar

Bir dönem airfryer furyası aldı yürüdü, her evde bir tane görmeye başlamıştık. Özellikle pandemi döneminde evde kalıp kendini mutfağa atanların favorisiydi, sanki bir anda tüm dertlere deva olacakmış gibi. Ben de o hevesle kendime Philips XXL modelini almıştım, o zamanlar 3000 lirayı gözümden çıkarmıştım. İlk hafta gerçekten süperdi, patates kızartmaları çıtır çıtır, tavuklar nar gibi kızarıyordu. Bir de o yağsızlık hissi var ya, işte o paha biçilemezdi benim için.

Sonra ne oldu dersiniz? O koca makine mutfak tezgahında bir yer kaplamaya başladı, temizlemesi de beklediğimden daha zahmetli geldi. Özellikle o sepeti yıkamak, köşelerdeki yağ kalıntılarını çıkarmak tam bir işkenceydi. Benim gibi estetiğe ve düzenli bir mutfağa düşkün biri için o koca siyah kutu bir süre sonra göz yorucu olmaya başladı. İkinci ayın sonunda kendisi balkon kapısının yanındaki dolabın üstünde, tozlu bir dekorasyon objesi olarak hayatına devam ediyor. Belki bir gün tekrar barışırız, kim bilir.

2022’de Ankara’dan Cosori marka airfryer aldım, 3.200 TL verdim. İlk hafta çıtır patates, tavuk kanadı, hatta brokoli kızarttım. Temizliği ilk günler fanus gibi parlıyordu, sonra ızgarası elde yıkanınca çizildi. Tezgahın sağ köşesi tamamen ona ayrıldı. Fişi sürekli prizde bıraktım, mutfakta görsel kirlilik başladı. Yedinci gün, büyük annemin hediye ettiği bakır cezveyle yer değiştirdi. Şimdi üzerini market poşetleriyle kapatıp, “belki yazın diyet yaparken çıkarırım” diyorum.

ayna_mesafesi

Airfryer alıp bir hafta sonra köşeye atanlar

Airfryer hevesi aslında yeni bir makine alma hevesinden çok, daha sağlıklı beslenme vaadini satın alma isteği gibi geliyor bana. Geçen sene benim de aklımı çelmişti bu "yağsız kızartma" fikri. Özellikle diyet dönemindeyken, kendime bir ödül gibi görmüştüm. Hemen online alışveriş sitelerinden birinde o meşhur markanın en küçük boyunu, 5.5 litre kapasiteli olanını, yaklaşık 3000 liraya aldım. Fiyatı da az buz değildi hani.

İlk gün patates kızartması denedim, sonra hazır köfteler, tavuk kanatları derken mutfağın mis gibi kokusu beni epey mutlu etti. Gerçekten de yağ sıçraması derdi yoktu, mutfak pırıl pırıl kalıyordu. Hatta yemekler bittikten sonra lavaboya koyduğum hazneyi yıkamak bile o an için zor gelmemişti. Bir hafta, en fazla on gün bu düzen devam etti. Hatta arkadaşlarıma öve öve bitiremiyordum, "Mutlaka almalısın, hayatın kolaylaşıyor" diyordum.

Sonra ne olduysa, o ilk heves bir anda kayboldu. Yemek yapma rutinime bir türlü adapte edemedim. Mesela taze sebzeleri veya kendi yaptığım köfteleri denediğimde, tavadaki gibi lezzetli olmadığını fark ettim. Sanki kurutuyordu biraz yiyecekleri. Bir de o hazneyi yıkamak, ilk günlerdeki gibi cazip gelmemeye başladı. Özellikle içindeki tel ızgaranın aralarına takılan yemek kalıntıları, temizliği iyice zorlaştırıyordu.

Tezgahın üzerinde kapladığı yer de cabası. Küçük bir mutfağım var, her santimetrekare değerli. Airfryer, tost makinesinin, kahve makinesinin ve su ısıtıcısının yanında epey kalabalık yapmaya başlamıştı. Bir sabah kahvemi yaparken fark ettim ki, o kadar yer kaplamasına rağmen doğru düzgün kullanmıyorum artık. Geçen ay, temizliğini yapıp balkonumdaki kiler dolabının en üst rafına kaldırdım. Sanırım bir süre daha orada bekleyecek. Belki bir yazlık eve falan gidersem tekrar aklıma düşer.

ayna_mesafesi

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu

Benim için en büyük sorun, estetik algısının ve yaratıcılığın tamamen göz ardı edilmesi. 2005 yılında moda tasarım okurken bile, derslerde hep belirli kalıpların, "doğru" kabul edilenlerin dışına çıkmak zordu. Oysa moda dediğin şey, sürekli yenilenen, kuralları yıkan bir alan. Proje ödevlerinde hep aynı renk paletleri, aynı kumaş seçimleri bekleniyordu. Bir keresinde, derste siyah-beyaz bir tasarım yerine, neon renklerde bir çalışma getirdiğimde, "çok cesur ama ticari değil" yorumunu almıştım. Sanki okuldaki tek amaç, piyasanın hazır kalıplarına uyum sağlamaktı. Bu durum, öğrencilerin kendi özgün tarzlarını keşfetmelerinin önüne geçiyor, herkesi aynı çizgiye çekmeye çalışıyor.

ayna_mesafesi

### toksik ilişki belirtileri

Geçen yaz, tanıştığım bir adamla ilk randevumuzda, sürekli eski sevgilisinden bahsetmesi beni huzursuz etmişti. Sürekli geçmişte takılı kalması, her şeyi kendi bakış açısından anlatması, benim ne düşündüğümü hiç sormaması tuhaftı. Bir hafta sonra benim giydiğim bir elbiseye "Bu sana hiç yakışmamış" dediğinde, aynaya bakışım değişti.

Sonraki buluşmalarda da hep benim seçimlerimi eleştirmeye başladı. Kuaförden çıktığım gün saçımı beğenmediğini, makyajımı fazla bulduğunu söyledi. Kendimi sürekli savunmak, ona her şeyi açıklamak zorunda hissettim. Gardırobumu yenilerken, aldığım kıyafetleri önce ona beğendirmeye çalıştığımı fark ettiğimde, içimdeki alarm çaldı. Estetik zevkimin bile onun onayına bağlı hale gelmesi beni korkuttu.

ayna_mesafesi

Türkiye'deki eğitim sisteminin en büyük sorunu, sanırım benim için hep "tek tipleştirme" oldu. 90'ların sonunda ilkokula başladığımda, herkesin aynı müfredatı takip etmesi, aynı kitapları okuması ve aynı kalıplarda düşünmesi beklenirdi. Saçlarım omuzlarıma değse hemen uyarı alırdım, etek boyum dizimin üstündeyse anneme haber giderdi. Oysa ben o yaşlarda bile kendi tarzımı, kendi ifademi arıyordum.

Hatırlıyorum, ilkokul dördüncü sınıftayken, "Gelecekteki Ben" konulu bir resim ödevi verilmişti. Ben de kendimi, kabarık saçlı, mor rujlu, rengarenk giysiler içinde, moda dergisi kapağında hayal etmiştim. Öğretmenim resmime baktığında, "Bu ne böyle, sanki bir sirk sanatçısı!" demişti. O an hissettiğim utancı ve hayal kırıklığını hala unutamam. Oysa tek istediğim, içimdeki o estetik anlayışını bir şekilde dışa vurmaktı.

Lise yıllarımda da durum çok farklı değildi. Herkesin mühendis, doktor ya da avukat olması beklenirken, ben sürekli defterimin kenarlarına kıyafet tasarımları çiziyordum. Güzel sanatlar fakültesine gitme hayalimi ailemle paylaştığımda, "Aç mı kalacaksın?" cevabını almıştım. Sanki yaratıcılık, para kazandırmayan bir hobiydi sadece. Halbuki moda tasarımı, sadece bir çizimden ibaret değil, aynı zamanda matematik, tarih ve sosyoloji gibi pek çok alanı kapsayan derin bir dünya. Ama bu, o zamanlar kimsenin görmek istemediği bir gerçekti.

ayna_mesafesi

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu

Benim için en büyük sorun, estetik algının ve yaratıcılığın arka plana atılması oldu hep. 2000'lerin başında ilkokuldayken resim dersinde bile kopyala yapıştır zihniyeti vardı. Öğretmen bize bahar temalı bir resim çizdirecekse, mutlaka kendisinin önceden çizdiği örneği tahtaya asardı, bizim de onu birebir çizmemiz beklenirdi. Renk seçimine bile karışılırdı, "Güneş sarı olur," derdi. Oysa ben o gün turuncu bir güneş hayal ediyordum.

Sanatın, tasarımın ve kişisel ifadenin bu kadar kısıtlandığı bir sistem, güzellik algımızı da sınırlıyor bence. Üniversitede moda tasarımı okurken bile, ilk yıllarda o ezberden kurtulmak için çok uğraştım. Kendi çizim stilimi bulmam, renkleri özgürce kullanmam zaman aldı. Bir süre sonra fark ettim ki, bu durum sadece sanatsal alanlarda değil, günlük hayatta kıyafet seçiminden ev dekorasyonuna kadar her alana sızmış. Herkesin birbirine benzeyen seçimler yapması, özgünlüğün değil, "doğru" olanın peşinden koşulması hep bu yüzden.

Uyku düzenim pandemiyle değil, üniversite yıllarında bozulmaya başladı. 2014’te yurtta kalırken, sabaha karşı 3’te yatıp 7’de zorla uyanıyordum. Şimdi de freelance çalışınca, saat kavramım iyice gitti. Gece 2’de Netflix, sabah 9’da Zoom toplantısı. Melatonin yerine Sephora’dan aldığım lavanta spreyini denedim, oda güzel kokuyor ama uykum değişmedi. Kahveyle günü kurtarıyorum, özellikle Jacobs Monarch içince beynim açılıyor. Arkadaşımın önerisiyle gündüz kısa yürüyüş yaptım, bir tık işe yaradı ama alışkanlık haline getiremedim. Bu döngü yıllardır değişmedi.

ayna_mesafesi

uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

benim uyku düzenim mevsimlerle birlikte değişiyor. kış aylarında tam bir kış uykusuna yatmış ayı gibi oluyorum, hava karanlık olunca sanki beynim direkt kapanıyor, akşam 9'da yatakta oluyorum. sabahları da doğal olarak zinde uyanıyorum, alarmdan önce gözlerimi açıyorum.

yaz gelince ise durum tam tersine dönüyor. günler uzadıkça, hava aydınlık kaldıkça benim uykuya geçişim tam bir çileye dönüşüyor. geçen yaz, saat gece 2'ye kadar yatakta dönüp durduğumu bilirim. ertesi gün yüzüm şişmiş, göz altlarım mor halkalarla doluydu, o gün hiçbir işime odaklanamadım. o dönemde cilt bakım rutinime eklediğim kafeinli göz serumları bile işe yaramamıştı. sanki bütün yaz yüzümde sürekli bir yorgunluk maskesi vardı.

yaz akşamları dışarıda geçirilen zamanın da bunda etkisi büyük. arkadaşlarla buluşmalar, festival havası derken uyku saatleri iyice kayıyor. o zaman anlıyorum ki kışın aldığım o düzenli uykunun tadı, yazın yerini bir dizi yorgunluk belirtisine bırakıyor. sonbahar gelip havalar serinlemeye başladığında ise sanki vücudum resetleniyor, yeniden o düzenli ritme giriyorum.

Geçen yıl Nisan ayında spor salonuna yazıldım, İstanbul Kadıköy’de, evden çıkıp yürüyerek gidiyorum. İlk başta ağırlıklar 2 kiloyu geçmiyordu, 15 dakikada nefes nefese kalıyordum. İkinci haftada eski kot pantolonumun bacak kısmı biraz bol gelmeye başladı, aynada karın bölgemde hafif bir çizgi belirdi. Yüzümde hafif bir pembelik, cildim daha canlı görünüyor, sivilcelerim azalmıştı. Eskiden geceleri zor uyurdum, şimdi yastığa kafayı koyunca direkt uyuyorum. En çok da yağlı yiyeceklere olan aşırı isteğim azaldı, salata ve tavuk göğsüyle barıştım.

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler

Geçtiğimiz kış, bir salı akşamı pilates dersine başladığımda, aslında sadece kronik sırt ağrılarımdan kurtulmak istiyordum. İstanbul'da soğuk ve gri bir hava vardı, Maslak'taki stüdyoya yürürken bile omuzlarım kasılmıştı. İlk derste, eğitmen Aslı Hoca'nın yönlendirmeleriyle doğru nefes alıp vermeyi öğrenmek bile başlı başına bir meydan okumaydı. Aynada kendime bakarken fark ettim ki, duruşum ne kadar kötüymüş.

İlk bir ay boyunca her sabah belimde hafif bir sızıyla uyandım, esneme hareketleri o kadar zordu ki, bacaklarımı düz tutmak imkansız geliyordu. Ama bir yandan da o kasların çalıştığını hissetmek hoşuma gidiyordu. Özellikle omuzlarımın geriye doğru açıldığını, boynumun uzadığını hissettikçe kendime yatırım yaptığımı anladım. Üçüncü haftanın sonunda, ofiste bilgisayar başında otururken bile sırtımı daha dik tuttuğumu fark ettim.

Aynada gördüğüm en belirgin değişim ise bacaklarımda oldu. Özellikle diz üstündeki kasların belirginleşmesi, kalçamın toparlanmaya başlaması beni çok şaşırttı. Daha önce fark etmediğim bir incelik ve sıkılık oluşmuştu. Geçen ay Nişantaşı'nda bir butikte denediğim dar kesim jean pantolonun üzerime tam oturması, sporun sadece ağrılarımı dindirmekle kalmadığını, aynı zamanda estetik olarak da fark yarattığını gösterdi. Artık yürüyüşlerim daha enerjik, kendime olan güvenim de biraz daha artmış durumda.

Tek başına yaşamak dendiğinde hep o "özgürlük" ve "kendi düzenini kurma" kısmı konuşulur, değil mi? Ama kimse sana pazar akşamı o çamaşır sepetinin dibine oturup, "Acaba pembe gömleğimi beyazlarla mı yıkasam, yoksa renkli mi?" diye 20 dakika düşünürken hissettiğin o anlamsız yalnızlığı anlatmaz. Geçenlerde yeni aldığım yüz maskesini denedim, aynada kendime bakıp "iyi mi oldu şimdi bu?" diye sordum. Cevap veren olmadı. Ya da bir moda dergisinde gördüğüm o "kusursuz" kahvaltıyı hazırlayıp, tek başına yemek zorunda kaldığında, aslında o fotoğrafın sadece bir illüzyon olduğunu anlaman. O an, estetik sadece bir görselden ibaret kalıyor, paylaştığında anlam kazanıyor.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

tek başına yaşamak, dışarıdan bakıldığında genellikle özgürlük ve dinginlik vaat eden bir tablo çizer. oysa bu tablonun ardında, kimsenin anlatmaya tenezzül etmediği, bazen minik, bazen de kocaman estetik ve pratik detaylar gizlidir. ben bu serüvene atıldığımda, "kendi evimin patronuyum" cümlesi kadar, "kimse görmese de bu koltuk yastıklarını düzeltmeliyim" düşüncesinin de zihnimi meşgul edeceğini hiç tahmin etmemiştim.

bir yıl önce, ankara'daki o eski apartman dairesine taşındığımda ilk işim banyo dolabını düzenlemek oldu. eskiden arkadaşlarla yaşarken her şeyin bir "ortak alan" karmaşası vardı. şimdi ise her bir ürün, benim kişisel ritüelimin bir parçasıydı. o dolabın içindeki nemlendiriciler, serumlar, tonikler... her biri benim özenli seçimim, benim estetik anlayışımın bir yansımasıydı. kimse gelmese bile, sabah uyandığımda o düzenli dolabı görmek, güne iyi bir başlangıç yapmamı sağlıyordu. bu, sadece bir düzen değil, aynı zamanda kendime verdiğim bir değerdi.

geçen kış, soğuk bir aralık akşamıydı. eve geldiğimde kombinin çalışmadığını fark ettim. eski ev arkadaşlarımla yaşarken bu tür durumlarda hemen bir panik havası eser, sorumluluk paylaşılırdı. şimdi ise tüm sorumluluk bendeydi. neyse ki daha önce bir kombi tamircisi numarası kaydetmiştim. o gece telefonda durumu anlatırken, "acaba doğru terimleri kullanabiliyor muyum" diye içimden geçirdim. sonunda tamirci geldi, sorunu çözdü. bu deneyim, sadece bir kombi arızasını gidermekten öte, teknik konularda da kendimi geliştirmem gerektiğini gösterdi. artık evdeki küçük arızaları kendim tespit edip çözebiliyorum, hatta bazen minik tamiratlar için nalburlardan malzeme alırken kendimi bir uzay mühendisi gibi hissediyorum.

moda ve giyim konusunda da tek başına yaşamanın farklı bir boyutu var. gardırobumu düzenlerken eskiden "acaba bu parçayı kim ne zaman gördü" diye düşünürdüm. şimdi ise tamamen kendi zevkime göre seçimler yapıyorum. geçen ay beyoğlu'ndaki küçük bir butikten aldığım o vintage elbiseyi düşünün. onu giydiğimde, kimsenin görmeyeceğini bilsem bile kendimi çok iyi hissediyorum. bu, bir dış onay ihtiyacından ziyade, kendi iç dünyamda yarattığım bir estetik tatmin. evde pijamayla dolaşırken bile, o pijamanın kumaşına, rengine dikkat ediyorum. çünkü kendim için yaşıyorum, kendim için giyiniyorum.

2018 yazında Fethiye’den dönüşte yaşadığım boşluk hâlâ aklımda. Otele son gece valiz toplarken bile heyecan var, sanki sabaha karşı yine denize gidecekmişim gibi. Sonra otobüs garında, 7 saatlik yolculuk boyunca pencereye yaslanıp geçen ağaçları izledim. İstanbul’a geldim, evin anahtarı çantanın en dibine gitmiş, bir süre aradım. Kapıyı açınca ilk işim balkona çıkmak oldu, deniz yok, karşı apartmanın solgun duvarı var. Odaya girince valizi yatağa atsaydım da, içinden turuncu havlu, güneş kremi, kum taneleri dökülseydi, bir süre bakakaldım öyle.

Evdeki hava, tatildeki gibi kokmuyor. Kahve makinesi ses çıkarmıyor. Akşam olunca fark ettim, burada kimse “gece yürüyüşüne çıkıyoruz, geliyor musun?” demiyor. Duvar saatinin tıkırtısı fazla yüksek geliyor. O zaman anladım, tatilden dönen insan bir süreliğine oraya ait hissetmiyor. Sanki nereye koysan eğreti duracak gibi, koltuk da, yastık da fazla düzgün. Tatilde dağıttığın her şey evde eksik kalıyor.