ayna_mesafesi

ayna_mesafesi

Geçen kış, Aralık 2023’te, İstanbul'daki Ataşehir durağından otobüse bindiğimde, cam kenarında oturmayı tercih ettim. Dışarısı soğuktu ve benim için soğuk hava, cilt bariyerinin düşmanı. Yanımda taşıdığım termal suyu ara ara yüzüme sıkıyordum ama otobüsün içindeki kuru ve sıcak hava, cildimi iyice gerdi. Özellikle kış aylarında toplu taşıma, cildimdeki nem dengesini bozuyor, bu yüzden her zaman yanımda yoğun nemlendirici bir krem bulundurmaya çalışıyorum. O gün eve vardığımda, cildimin ne kadar susuz kaldığını aynada gördüm.

ayna_mesafesi

İlk iş görüşmesi travmaları

Benim ilk ciddi iş görüşmem 2018'de, İstanbul'da bir moda dergisi içindi. Koyu renk bir blazer, kalem etek ve topuklu ayakkabılarla gitmiştim. Görüşme öncesi kahve içerken, elim titrediği için kahveyi beyaz bluzuma döktüm. Panikle tuvalete koştum, peçeteyle silmeye çalıştım ama leke kaldı. Tam o an derginin genel yayın yönetmeni içeri girdi, beni öyle görünce kahkaha atmaya başladı. "Güzellik editörü olmak isteyenin leke çıkarmayı bilmesi gerekmez mi?" diye espri yaptı. O an yerin dibine girmiştim, fakat o gülüş beni rahatlattı. İşin sonunda, o işi alamadım ama o utanç verici an, benim için bir başlangıç oldu. Artık her görüşmeye giderken yanıma küçük bir leke çıkarıcı sprey atıyorum.

ayna_mesafesi

Kredi çekip pişman olanlar

İnternette dolaşan "o an" diye tabir edilen video klipleri oluyor ya, işte benim 2023 yazındaki o anım da bir bankanın mobil uygulamasında kredi başvuru formunu onayladığım dakikaydı. O zamanlar moda haftalarında gördüğüm o meşhur tasarım çantalardan birine takmıştım kafayı, adını vermeyeceğim ama fiyatı dudak uçuklatıyordu. "Bir kere alınır, yıllarca kullanılır" diye kendimi ikna ettim, mantıklı bir yatırım gibi geliyordu.

Bankadan gelen onay mesajı o kadar hızlıydı ki, sanki beni bekliyorlarmış gibi hissettim. 2 gün sonra o çantayı Nişantaşı'ndaki butikten aldığımda, elimde tuttuğum o kadifemsi dokuya bakarken gerçekten mutluydum. Ama o mutluluk, ilk taksit ödeme günü geldiğinde buhar olup uçtu. Kredi kartımdan her ay kesilen o rakam, çantanın parlaklığını gölgeliyordu.

Şimdi o çanta dolabımın en ücra köşesinde duruyor, ara sıra çıkarıp bakıyorum ve içimden "bunu almak için mi o kadar faiz ödedim" diye geçiriyorum. Güzellik editörü arkadaşım "vintage oldu şimdi o" dese de, ben her gördüğümde o pişmanlığı taze taze yaşıyorum. Keşke o parayı daha kalıcı bir cilt bakım rutinine veya estetik bir dokunuşa yatırsaydım, en azından yüzümde görürdüm karşılığını.

ayna_mesafesi kullanıcısından Yanlış meslek seçiminin bedeli hakkında bir bildiri:

Moda tasarım okumak istiyordum, annem "aç kalırsın" dedi. 2010'da babamın zoruyla eczacılık fakültesine girdim. Haftanın beş günü, sabah dokuzdan akşam beşe kadar farmakoloji ve organik kimya dersleri dinledim. Laboratuvar önlüğünü giyerken elim titriyordu, gözüm hep yan binadaki Güzel Sanatlar Fakültesi'nin pencerelerindeydi. Mezun olunca bir süre eczanede çalıştım, o formüllerin hepsi aklımdan uçup gitti. Şimdi bir güzellik markasının sosyal medya ekibindeyim, ürünlerin ambalaj tasarımlarına müdahale edebilmek bile bana o kimya derslerinden daha çok tatmin veriyor. En azından burada sevdiğim bir şeyi yapıyorum, keşke en başından cesur olsaydım.

ayna_mesafesi

**toksik ilişki belirtileri**

Bazen bir ilişki içinde olduğumuzu anlıyoruz, ama tam olarak neyin yanlış olduğunu anlayamıyoruz. Benim için bu durum, özellikle eski bir arkadaşlıkta çok belirginleşmişti. Her buluşmamızda, kendi enerjimin azaldığını, hatta eve döndüğümde yüzümdeki gerginliği aynada gördüğümü hatırlıyorum. Oysa eskiden ne kadar eğlenirdik.

Sonra fark ettim ki, o arkadaşım kendi hayatındaki tüm olumsuzlukları bana bir yük gibi aktarıyor, ama benim iyi haberlerimi dinlemekte zorlanıyordu. Birkaç kez, yeni aldığım bir cilt bakım ürününden veya tasarladığım bir kıyafetten bahsettiğimde, konuyu hemen kendi dertlerine çevirdiğini fark ettim. Sanki benim parlamam, onun için bir tehditti. İlişkinin dengesi bozulduğunda, güzellik rutinim bile aksamaya başlamıştı.

ayna_mesafesi

Freelancer olmanın Türkiye'deki zorlukları:

Geçen yaz, Milano'daki bir butik için sosyal medya içeriği hazırlıyordum. Ödeme Euro olarak gelecekti, bu beni çok motive etmişti. Ama paranın hesaba geçmesi tam bir kabustu. Wise'a aktarıldı, oradan bankaya çektim, her aşamada kesintiler oldu. Birkaç kuruşluk bir iş için haftalarca muhasebecimle görüştüm, vergi dairesinin web sitesinde kayboldum. Fatura kesmek bile ayrı bir ritüel, her seferinde euro kurunun bankanın insafına kalması da cabası. Yüzde 15'e yakın bir kesintiyle elime geçen paranın, İtalya'daki benzer bir işten kazanılanın neredeyse yarısı olduğunu fark ettim. Oysa yurt dışından iş almak, ilk başta çok cazip gelmişti.

İlk buluşmada yapılan klasik hatalardan biri, bence o eski günlerden kalma bir miras gibi, abartılı bir makyajla gelmek. Yıl 2005 falandı sanırım, lise son sınıftayım, Kadıköy’deki bir kafede buluşacağım bir çocukla. Ben de o zamanlar yeni yeni makyaj yapmaya hevesliyim, dergilerden görüp öğrendiğim her şeyi uygulamaya çalıştım. Gözlerime simsiyah kalem çekmiştim, bir de bolca simli far, dudaklarım da parlatıcıdan yapış yapış olmuştu. Aynada kendimi görünce ‘tamamdır bu iş’ diye düşünmüştüm.

Ama tabii ki işler düşündüğüm gibi gitmedi. Çocuğun yüzündeki şaşkın ifadeyi hâlâ unutamam. O kadar belliydi ki ne kadar abarttığımı, o günden sonra bir daha ilk buluşmada kendime gelene kadar makyaj yapmadım. Sadece temiz bir cilt, hafif bir allık, o kadar. Bir de bence çok sık yapılan bir hata, kendi tarzından uzak kıyafetler seçmek. Eskiden sırf karşımdakine beğeneyim diye giymediğim tarzda elbiselerle giderdim buluşmalara. Sanki bir kostüm partisine hazırlanır gibi. Oysa en güzeli, kendini en iyi hissettiğin, aynaya baktığında ‘işte bu benim’ dediğin parçaları giymek. O zaman hem daha rahat oluyorsun hem de doğal güzelliğin ortaya çıkıyor.

ayna_mesafesi

Kredi kartı borcundan kurtulma yöntemleri

Geçen yaz, dolabıma sığmayan o üçüncü siyah topuklu ayakkabıyı alırken, içten içe bu borcun sonunu nasıl getireceğimi düşünüyordum. Estetik kaygılar bazen bütçeyi alt üst edebiliyor, kabul ediyorum. Ay sonu ekstresi geldiğinde, o 600 liralık ayakkabının 120 liralık asgari ödemesiyle karşılaşmak beni biraz silkeledi.

Asgari ödeme tuzağına düşmek, borcu katlamaktan başka bir işe yaramıyor. Bunu kendi tecrübemle de gördüm. Birkaç ay önce, cilt bakımı için aldığım o pahalı serumun taksitleri bitmeden, yeni bir makyaj seti için karta sarıldığımı fark ettim. O an kendime dur dedim. İlk adım olarak, tüm kredi kartlarımı bir kenara kaldırdım, gözümün önünde olmayınca elim gitmiyor.

Küçük borçları kapatmaktan başlamak, psikolojik olarak iyi geliyor. Benim ilk hedefim, o 180 liralık ruj setinin kalan 3 taksitini peşin ödemek oldu. Bankanın mobil uygulamasından tek tek baktım, en düşük bakiyeli borçlar hangileri diye. Onları kapatmak, bir zafer hissi veriyor, sonra daha büyük borçlara odaklanmak kolaylaşıyor.

Bir diğer yöntem de, ek gelir yaratmak. Benim gibi güzellik ürünleri biriktiren biriyseniz, kullanmadığınız veya az kullandığınız ürünleri satabilirsiniz. Geçen ay, hiç kullanmadığım o iki far paletini ve bir fondöteni ikinci el satış sitelerinden sattım. Toplamda 250 lira kadar bir para geldi, bunu direkt kredi kartı borcuma aktardım. Hem dolapta yer açıldı hem de borç biraz azaldı. Bazen küçük adımlar, büyük farklar yaratabiliyor.

evde bitmeyen işler listesi

Ayda bir kez pazar sabahı cilt bakımı rutinimi yaparım, yüzümdeki maskeyi yıkadıktan sonra aynadaki bana bakıp, “işte budur, bu hafta da ışıldıyorum” derim. O anın huzurunu sanırım hiçbir şeyle değişmem. Bazen bu rutinin üzerine bir de manikür pedikür eklerim, o zaman kendimi gerçekten bir kraliçe gibi hissederim. Ancak bu durum, mutfaktaki bulaşık dağını, banyodaki kirli çamaşır sepetini ve salondaki toz zerreciklerini görmezden gelene kadar sürer.

Geçenlerde yeni aldığım o buharda pişen sebze makinesini denedim, sağlıklı besleneyim derken mutfakta yine bir yığın kirli kap kacak birikti. Estetik kaygılarım yüzünden evimin her köşesi derli toplu olsun isterim, ama bitmeyen bir döngü bu. Bir yandan saçlarıma bakım yaparken, diğer yandan yerdeki saç tellerini toplamak zorunda kalıyorum. Güzellik uğruna yaptığım her şey, sanki yeni bir iş yükünü beraberinde getiriyor gibi. Oysaki sadece kendime bakmak istiyorum.

2022’de ilk kez Amerika’dan iş aldığımda paramı almak için denemediğim yöntem kalmadı. Revolut, Wise, TransferGo, hepsiyle ayrı ayrı uğraştım. Wise bir ay çalışıyor, sonra kapanıyor; döviz hesabı açmak için bankaya gidiyorum, gişe memuru bile bana acıdı. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, müşteriye fatura yollamak ayrı dert. Mükellef falan kullandım bir dönem ama her ay 500 lira ödemek insanı yoruyor. Bir de her transferde bankalar kafalarına göre komisyon kesiyor, dolar geldiğinde TL’ye çevirirken küçük bir servet buhar oluyor. Gittim, serbest meslek makbuzu kestim; hem işverene açıklama yap, hem kendi vergini öde, bir de para hesaba ulaşmadan yüzde 15’i uçup gidiyor. İstanbul’da 2023 Eylül’de aldığım projede, 200 dolarlık iş 156 dolar oldu, toplamda dört bankadan geçti. Freelancer olmanın zorluğu iş bulmak değil, kazandığın paranın yarısını yolda kaybetmemek.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Annem hep anlatır, 80'lerin sonu, İstanbul Nişantaşı'nda bir modaevinde stajyerlik yaparken, terzi atölyesinin en genç çırağıymış. Patronu, o zamanlar çok ünlü bir modacı, kendisi de genç bir kadın olmasına rağmen anneme "Bu işi yapacaksan tırnakların hep bakımlı olacak, ojelerin asla çıkmayacak," dermiş. O zamanlar oje sürmek bile bir gösterişti belki de, annem evden gizli gizli sürermiş, babam kızmasın diye. Benim çocukluğumda, 90'ların ortalarında, annemin makyaj masası kutsal bir yerdi. Annem her sabah işe gitmeden önce o masanın başına geçer, fondötenini, allığını, rujunu özenle sürerdi. Ben de onun gibi olmak isterdim, onun gibi bakımlı, onun gibi zarif.

İlk rujumu 14 yaşımda, lisedeyken sürdüm. Annemin çekmecesinden gizlice alıp, okul tuvaletinde arkadaşlarla aynaya bakıp denemiştik. O anki heyecanımı, o minik isyanımı unutamam. Sanki o rujla birlikte bir kapı açılmıştı, kadınlığa, güzelliğe dair bir kapı. O yıllarda dergilerde gördüğümüz mankenler, dizi karakterleri bize bir ideal sunardı. Uzun saçlar, ince kaşlar, hep bakımlı eller. Ben de onlara benzemek için elimden geleni yapardım. Saçlarımı her gün özenle fönler, kaşlarımı ip ile inceltir, her hafta yeni bir oje rengi denerdim.

Üniversiteye başladığımda, 2000'lerin başı, internet yeni yeni yaygınlaşıyordu. Forumlarda, bloglarda kadınlar güzellik sırlarını, makyaj tüyolarını paylaşıyordu. Ben de o dünyaya dalmıştım. Bir yandan derslerime çalışırken, bir yandan da yeni çıkan kozmetik ürünlerini araştırır, indirimleri takip ederdim. O zamanlar bu kadar çok marka, bu kadar çok seçenek yoktu. Her ürün bir keşifti, her deneme bir maceraydı. Bir cilt kremi alabilmek için biriktirdiğim harçlıkları, o krem bittiğinde yaşadığım hayal kırıklığını hatırlıyorum.

Şimdi düşünüyorum da, o yıllar çok farklıydı. Güzellik standartları daha netti, beklentiler daha belirliydi. Kadın olmanın getirdiği sorumluluklar, beklentiler de farklıydı. Toplumun gözünde, özellikle bir genç kızın, nasıl görünmesi gerektiği konusunda yazılı olmayan kurallar vardı. Mahalle baskısı, aile baskısı... Annemin "Kızım, terli terli dışarı çıkma, hasta olursun," sözü sadece sağlıkla ilgili değildi, aynı zamanda "Kendine iyi bak, dikkat çekme," demekti bir nevi.

ayna_mesafesi

İnsan mesleğini seçerken sadece kazancını düşünürse, bir noktadan sonra güzelliği de kaçırıyor bence. Ben çocukken hep mimar olmak istedim, o dönem dergilere bakıp binaların iç tasarımlarını incelerdim. 2005’te üniversite sınavına girdiğimde puanım tıp fakültesine yetti, annemin isteğiyle doktor oldum. Şimdilerde 2024 itibarıyla özel bir hastanede dermatolog olarak çalışıyorum. Gündüzleri botoks, dolgu derken elimde bir sürü ürün görüyorum, gece olunca da kendimi yorgun hissettiğim için cilt bakımıma doğru dürüst vakit ayıramıyorum. Geçenlerde liseden arkadaşım iç mimar Ece’yle Nişantaşı’nda bir kafede karşılaştık, o kadar dinç ve enerjik görünüyordu ki bana "işini severek yapmak gibisi yok" dedi, çok hak verdim.

ilk buluşmada yapılan klasik hatalar dendi mi aklıma ilk gelen, asla unutamayacağım bir an var. 2023 yazında, istanbul’da lüks bir restoranda buluştum. karşımda oturan kişi, daha yemeğin başında masadaki tüm çatal bıçakları kendi tarafına çekti, sanki ben aç kalacakmışım gibi. ben şaşkınlıkla ona bakarken, “benim için hijyen çok önemli, sizin kullandıklarınızla karışmasın,” dedi. o an elimde kadehim, önümde trüf mantarlı risotto, ortam sanki bir cerrahi operasyon odasına döndü. ben de nazikçe, “peki, ben elimle yiyebilirim o zaman,” dedim.

bir başka klasik, tabii ki abartılı ve gereksiz iltifatlar. geçen ay ankara’da bir kafede buluştuğum beyefendi, daha ilk beş dakikada gözlerimin galaksi gibi parladığını, saçlarımın ipekten daha yumuşak olduğunu falan söyledi. ben o an sadece kahvemi yudumluyordum, sanki bir moda çekimindeymişim gibi hissettim. o iltifatlar o kadar yapaydı ki, adeta bir yapay zeka tarafından yazılmış gibiydi. ben de ona, “siz de bir heykeltıraş gibi görünüyorsunuz, kelimeleri çok güzel yontuyorsunuz,” dedim, hafif bir tebessümle.

ayna_mesafesi

Hayat pahalılığına rağmen küçük mutluluklar

Geçenlerde Sephora'da gezerken, o parlak ambalajlı ürünlere bakıp iç çektim. Eskiden indirim kovalayıp birkaç parça ürün alırdım, şimdi bir dudak parlatıcısına bile iki kere düşünüyorum. Oysa ki 2018'de, lise son sınıftayken, harçlığımla Mac'ten o meşhur Velvet Teddy ruju almıştım, ne kadar da ulaşılmaz gelmişti. Şimdi o bile anı olarak kaldı.

Yine de, geçen hafta pazar günü, Eminönü'nden aldığım mor renkli minik bir fularla o kadar mutlu oldum ki. İpek değil, sadece 70 lira. Onu boynuma bağlayıp Kadıköy'de Moda sahilinde yürürken, o anın güzelliği bütün pahalılığı unutturdu. Bazen bir makyaj ürünü değil de, böyle küçük bir aksesuarın insanın içini ısıtması daha kıymetli oluyor.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

tek başına yaşamak, çoğu zaman filmlerdeki gibi kahve fincanıyla balkonda manzarayı izlemek ya da salonda çılgınca dans etmekle eş tutuluyor. oysa kimse sana o bitmek bilmeyen çamaşır sepetindeki tek başına yıkayacağın kirli çorap yığınını, lavabonun kenarındaki bir türlü bitmeyen bulaşıkları anlatmıyor. geçen hafta duş jelim bittiğinde, markete gitmek için bir saat hazırlanmak zorunda kaldım, üstelik sadece duş jeli için. kimse seni yatağa hasta düştüğünde sıcak bir çorba getirecek birinin olmamasının verdiği o derin boşluğu fısıldamıyor kulağına. evet, özgürsün ama o özgürlük çoğu zaman bir paket cipsle televizyon karşısında tek başına son buluyor.

2018 yazında Fethiye’den dönüşte yaşadığım boşluk hâlâ aklımda. Otele son gece valiz toplarken bile heyecan var, sanki sabaha karşı yine denize gidecekmişim gibi. Sonra otobüs garında, 7 saatlik yolculuk boyunca pencereye yaslanıp geçen ağaçları izledim. İstanbul’a geldim, evin anahtarı çantanın en dibine gitmiş, bir süre aradım. Kapıyı açınca ilk işim balkona çıkmak oldu, deniz yok, karşı apartmanın solgun duvarı var. Odaya girince valizi yatağa atsaydım da, içinden turuncu havlu, güneş kremi, kum taneleri dökülseydi, bir süre bakakaldım öyle.

Evdeki hava, tatildeki gibi kokmuyor. Kahve makinesi ses çıkarmıyor. Akşam olunca fark ettim, burada kimse “gece yürüyüşüne çıkıyoruz, geliyor musun?” demiyor. Duvar saatinin tıkırtısı fazla yüksek geliyor. O zaman anladım, tatilden dönen insan bir süreliğine oraya ait hissetmiyor. Sanki nereye koysan eğreti duracak gibi, koltuk da, yastık da fazla düzgün. Tatilde dağıttığın her şey evde eksik kalıyor.

ayna_mesafesi

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler:

Benim sporla tanışmam 2018 yazıydı, bir dönem fazlasıyla makyaj videoları çektiğim için yüzümde bir miktar dolgunluk oluşmuştu. O dönem bir spor salonuna yazıldım, başlangıçta sadece kardiyo yapıyordum, koşu bandında 45 dakika hafif tempoda yürüyüşler ve bisikletle başlıyordum. İlk ay aynada çok büyük bir değişim göremedim, sadece daha enerjik hissettiğimi fark ettim. Akşamları uykuya dalmak kolaylaştı, sabah uyanmakta zorlanmadım.

Sonra bir hocayla çalışmaya karar verdim, ağırlık antrenmanlarına geçtim. İlk zamanlar 2 kiloluk dambıllarla başladım, özellikle omuz ve kol hareketlerinde zorlandım. Üçüncü hafta bacak antrenmanından sonra merdiven inmek işkenceye dönüyordu, dizlerim titriyordu. Ama bir ayın sonunda, özellikle sırtımdaki o küçük kasların belirginleştiğini görmek beni çok motive etti. Eskiden bol gelen tişörtler üzerime daha iyi oturmaya başladı.

Cilt kalitemde de gözle görülür bir düzelme oldu. Spor sonrası terlemek, cildin detoks yapmasına yardımcı oluyor sanırım. Gözeneklerim küçüldü, sivilce oluşumu azaldı. Makyaj yapmasam bile yüzüm daha canlı ve parlak görünüyordu. Bu durum, günlük cilt bakımı rutinimi de daha keyifli hale getirdi, çünkü artık ürünlerin etkisini daha net görüyordum.

Yeme alışkanlıklarım da kendiliğinden değişti. Spor yapmaya başlayınca canım daha çok su içmek istedi, şekerli ve yağlı yiyeceklerden uzaklaştım. Eskiden çok sevdiğim tatlılar bile gözümde cazibesini yitirdi. Akşam yemeklerinde daha çok protein ve sebze tercih etmeye başladım, porsiyon kontrolü kendiliğinden oluştu. Vücudun neye ihtiyacı olduğunu sanki daha iyi anlıyordum. Bu süreçte kendime olan güvenim de arttı, aynada gördüğüm görüntüden çok daha fazlasıydı bu.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

tek başına yaşamak, dışarıdan bakıldığında genellikle özgürlük ve dinginlik vaat eden bir tablo çizer. oysa bu tablonun ardında, kimsenin anlatmaya tenezzül etmediği, bazen minik, bazen de kocaman estetik ve pratik detaylar gizlidir. ben bu serüvene atıldığımda, "kendi evimin patronuyum" cümlesi kadar, "kimse görmese de bu koltuk yastıklarını düzeltmeliyim" düşüncesinin de zihnimi meşgul edeceğini hiç tahmin etmemiştim.

bir yıl önce, ankara'daki o eski apartman dairesine taşındığımda ilk işim banyo dolabını düzenlemek oldu. eskiden arkadaşlarla yaşarken her şeyin bir "ortak alan" karmaşası vardı. şimdi ise her bir ürün, benim kişisel ritüelimin bir parçasıydı. o dolabın içindeki nemlendiriciler, serumlar, tonikler... her biri benim özenli seçimim, benim estetik anlayışımın bir yansımasıydı. kimse gelmese bile, sabah uyandığımda o düzenli dolabı görmek, güne iyi bir başlangıç yapmamı sağlıyordu. bu, sadece bir düzen değil, aynı zamanda kendime verdiğim bir değerdi.

geçen kış, soğuk bir aralık akşamıydı. eve geldiğimde kombinin çalışmadığını fark ettim. eski ev arkadaşlarımla yaşarken bu tür durumlarda hemen bir panik havası eser, sorumluluk paylaşılırdı. şimdi ise tüm sorumluluk bendeydi. neyse ki daha önce bir kombi tamircisi numarası kaydetmiştim. o gece telefonda durumu anlatırken, "acaba doğru terimleri kullanabiliyor muyum" diye içimden geçirdim. sonunda tamirci geldi, sorunu çözdü. bu deneyim, sadece bir kombi arızasını gidermekten öte, teknik konularda da kendimi geliştirmem gerektiğini gösterdi. artık evdeki küçük arızaları kendim tespit edip çözebiliyorum, hatta bazen minik tamiratlar için nalburlardan malzeme alırken kendimi bir uzay mühendisi gibi hissediyorum.

moda ve giyim konusunda da tek başına yaşamanın farklı bir boyutu var. gardırobumu düzenlerken eskiden "acaba bu parçayı kim ne zaman gördü" diye düşünürdüm. şimdi ise tamamen kendi zevkime göre seçimler yapıyorum. geçen ay beyoğlu'ndaki küçük bir butikten aldığım o vintage elbiseyi düşünün. onu giydiğimde, kimsenin görmeyeceğini bilsem bile kendimi çok iyi hissediyorum. bu, bir dış onay ihtiyacından ziyade, kendi iç dünyamda yarattığım bir estetik tatmin. evde pijamayla dolaşırken bile, o pijamanın kumaşına, rengine dikkat ediyorum. çünkü kendim için yaşıyorum, kendim için giyiniyorum.

Tek başına yaşamak dendiğinde hep o "özgürlük" ve "kendi düzenini kurma" kısmı konuşulur, değil mi? Ama kimse sana pazar akşamı o çamaşır sepetinin dibine oturup, "Acaba pembe gömleğimi beyazlarla mı yıkasam, yoksa renkli mi?" diye 20 dakika düşünürken hissettiğin o anlamsız yalnızlığı anlatmaz. Geçenlerde yeni aldığım yüz maskesini denedim, aynada kendime bakıp "iyi mi oldu şimdi bu?" diye sordum. Cevap veren olmadı. Ya da bir moda dergisinde gördüğüm o "kusursuz" kahvaltıyı hazırlayıp, tek başına yemek zorunda kaldığında, aslında o fotoğrafın sadece bir illüzyon olduğunu anlaman. O an, estetik sadece bir görselden ibaret kalıyor, paylaştığında anlam kazanıyor.

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler

Geçtiğimiz kış, bir salı akşamı pilates dersine başladığımda, aslında sadece kronik sırt ağrılarımdan kurtulmak istiyordum. İstanbul'da soğuk ve gri bir hava vardı, Maslak'taki stüdyoya yürürken bile omuzlarım kasılmıştı. İlk derste, eğitmen Aslı Hoca'nın yönlendirmeleriyle doğru nefes alıp vermeyi öğrenmek bile başlı başına bir meydan okumaydı. Aynada kendime bakarken fark ettim ki, duruşum ne kadar kötüymüş.

İlk bir ay boyunca her sabah belimde hafif bir sızıyla uyandım, esneme hareketleri o kadar zordu ki, bacaklarımı düz tutmak imkansız geliyordu. Ama bir yandan da o kasların çalıştığını hissetmek hoşuma gidiyordu. Özellikle omuzlarımın geriye doğru açıldığını, boynumun uzadığını hissettikçe kendime yatırım yaptığımı anladım. Üçüncü haftanın sonunda, ofiste bilgisayar başında otururken bile sırtımı daha dik tuttuğumu fark ettim.

Aynada gördüğüm en belirgin değişim ise bacaklarımda oldu. Özellikle diz üstündeki kasların belirginleşmesi, kalçamın toparlanmaya başlaması beni çok şaşırttı. Daha önce fark etmediğim bir incelik ve sıkılık oluşmuştu. Geçen ay Nişantaşı'nda bir butikte denediğim dar kesim jean pantolonun üzerime tam oturması, sporun sadece ağrılarımı dindirmekle kalmadığını, aynı zamanda estetik olarak da fark yarattığını gösterdi. Artık yürüyüşlerim daha enerjik, kendime olan güvenim de biraz daha artmış durumda.

Geçen yıl Nisan ayında spor salonuna yazıldım, İstanbul Kadıköy’de, evden çıkıp yürüyerek gidiyorum. İlk başta ağırlıklar 2 kiloyu geçmiyordu, 15 dakikada nefes nefese kalıyordum. İkinci haftada eski kot pantolonumun bacak kısmı biraz bol gelmeye başladı, aynada karın bölgemde hafif bir çizgi belirdi. Yüzümde hafif bir pembelik, cildim daha canlı görünüyor, sivilcelerim azalmıştı. Eskiden geceleri zor uyurdum, şimdi yastığa kafayı koyunca direkt uyuyorum. En çok da yağlı yiyeceklere olan aşırı isteğim azaldı, salata ve tavuk göğsüyle barıştım.

Büyükşehirden taşınmayı düşünenler için, ben 2018 yazında İzmir’den Çeşme’ye geçiş yaptım. Gecenin bir yarısı Alsancak’ın kalabalık sokaklarından, Kordon’daki esintiden uzaklaşmak başta rüya gibi gelmişti. Sabahları horoz sesiyle uyanıp, kahvemi bahçede yudumlarken o ferah havayı içime çekiyordum.

Ama güzellik salonu randevusu için bile 1 saatlik yola katlanmak, sevdiğim marka rujun sadece kent merkezindeki eczanede bulunması, o tatlı telaşlı çarşı havasını özlememe neden oldu. Bir de o meşhur yazlık kıyafet indirimlerini kaçırmak var. Kış gelince iyice boşalan sokaklar, akşamları sessizliğin verdiği hüzün, açıkçası o büyük şehir kaosunu aramaya başladım. Geçen sene tekrar İzmir’e döndüm.

ayna_mesafesi

İstanbul'da yaşamanın en zor tarafı bana göre, o sürekli değişen, asla sabit kalmayan estetik algısı. Her sezon yeni bir trend, yeni bir "mutlaka sahip olunması gereken" parça çıkıyor ve şehir bununla nefes alıp veriyor gibi. Geçen ay Nişantaşı'nda herkesin elinde gördüğüm o minimalist, zincir detaylı çanta, bir anda demode olabiliyor. Yerine daha gösterişli, belki de tüylü bir model geliyor. Buna ayak uydurmak, hem zihinsel hem de bütçesel olarak yorucu.

Benim için bu durum, özellikle cilt bakımı ve makyajda kendini daha çok belli ediyor. Bir dönem herkes "no make-up make-up" akımına kapılmıştı, doğal güzellik ön plandaydı. Sabahları sadece renkli nemlendirici sürüp çıkmak yeterli oluyordu. Sonra bir anda "full glam" makyajlar, belirgin kontürler ve simli farlar geri döndü. Geçen sene eylül ayında aldığım o hafif kapatıcının yerine, şimdi daha yoğun, mat bitişli bir fondöten arayışına giriyorum. Sephora'nın kapısında gördüğüm o kalabalık, bu değişimin aslında ne kadar hızlı yaşandığının en net göstergesi.

Sadece makyaj değil, giyimde de aynı hız söz konusu. Geçen kış aldığım o oversize kaşe kaban, bu yıl biraz "fazla" gelebiliyor. Yerine daha vücuda oturan, belki de kısa kesim bir model arıyorum. Özellikle sosyal medyada gördüğüm kombinler, bu değişimi daha da körüklüyor. Bir influencer'ın üzerinde gördüğüm bir parça, ertesi gün tüm butiklerde tükeniyor. Bu da beni sürekli bir "acaba eksik miyim" sorgulamasına itiyor. Gardırobumu düzenlerken, geçen sezonun favori parçalarını bir kenara ayırırken, içimden "bir daha ne zaman giyerim ki" diye geçirmiyor değilim.

Bu durumun en can sıkıcı yanı, aslında kendime ait bir stil oluşturma çabamla sürekli çelişmesi. Kendi tarzımı bulduğumu düşündüğüm anda, İstanbul'un o hızlı moda ritmi beni başka bir yöne çekiyor. Mesela, üç ay önce Beyoğlu'ndaki küçük bir vintage dükkanından aldığım, kimsenin üzerinde görmediğim o özel ceketi giydiğimde kendimi çok iyi hissediyordum. Ama şimdi, herkesin üzerinde benzerlerini görmeye başladım. Bu da o "eşsiz" hissini alıp götürüyor.

Estetik algısının bu denli hızlı değişmesi, aslında kendimize ayırdığımız zamanı da etkiliyor. Bir yandan yeni çıkan cilt bakım ürünlerini araştırıyorum, diğer yandan o yeni trend makyaj tekniklerini denemeye çalışıyorum. Tüm bunlar, sadece dış görünüşe değil, kendime olan güvenime de yansıyor. İstanbul'da yaşarken, bu hızlı değişime ayak uydurmaya çalışmak, benim için bir güzellik rutini olmaktan çıkıp, adeta bir "hayatta kalma mücadelesine" dönüşüyor.

Türkiye'de kadın olmak

ayna_mesafesi

Geçen yaz İzmir'de tatildeydim. Bir akşamüstü sahilde, hafif bir rüzgar eserken, en sevdiğim keten elbisemle yürüyordum. Yanımdan geçen bir grup genç erkeğin "Abla, ne güzelmiş elbiselerin!" diye bağırmasıyla irkildim. İltifat mıydı, laf atma mıydı ayırt edemiyorsun. Bir anlık o tebessümüm dondu, içimdeki o anlık rahatlık hissi kayboldu. Güneş batarken, ben kendimi kumsalda biraz daha hızlı yürürken buldum.

ayna_mesafesi

uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

benim uyku düzenim mevsimlerle birlikte değişiyor. kış aylarında tam bir kış uykusuna yatmış ayı gibi oluyorum, hava karanlık olunca sanki beynim direkt kapanıyor, akşam 9'da yatakta oluyorum. sabahları da doğal olarak zinde uyanıyorum, alarmdan önce gözlerimi açıyorum.

yaz gelince ise durum tam tersine dönüyor. günler uzadıkça, hava aydınlık kaldıkça benim uykuya geçişim tam bir çileye dönüşüyor. geçen yaz, saat gece 2'ye kadar yatakta dönüp durduğumu bilirim. ertesi gün yüzüm şişmiş, göz altlarım mor halkalarla doluydu, o gün hiçbir işime odaklanamadım. o dönemde cilt bakım rutinime eklediğim kafeinli göz serumları bile işe yaramamıştı. sanki bütün yaz yüzümde sürekli bir yorgunluk maskesi vardı.

yaz akşamları dışarıda geçirilen zamanın da bunda etkisi büyük. arkadaşlarla buluşmalar, festival havası derken uyku saatleri iyice kayıyor. o zaman anlıyorum ki kışın aldığım o düzenli uykunun tadı, yazın yerini bir dizi yorgunluk belirtisine bırakıyor. sonbahar gelip havalar serinlemeye başladığında ise sanki vücudum resetleniyor, yeniden o düzenli ritme giriyorum.