ayna_mesafesi

ayna_mesafesi

Evden çalışmanın kimsenin söylemediği dezavantajları

Benim için evden çalışmanın en büyük dezavantajı, o "hazırlık ritüelinin" ortadan kalkması oldu. Düşünsene, sabah kalkıyorsun, duş alıyorsun, makyajını yapıyorsun, saçlarını düzeltiyorsun, kıyafet seçiyorsun. Bunlar sadece dışarıya çıkmak için yapılan şeyler değil, aynı zamanda o günkü enerjini ve ruh halini de belirliyordu. Ofise giderken dinlediğim müzikler, yolda gördüğüm insanlar, o kısa yürüyüşler... Hepsi bir geçiş dönemiydi.

Şimdi ise pijamayla uyanıp, pijamayla bilgisayar başına geçiyorum. O aradaki geçiş yok. Sanki bir gece önceki uykudan uyanıp doğrudan iş moduna geçmek gibi bir şey bu. Eskiden makyaj yaparken bile o gün giyeceğim kıyafeti, toplantılarımı, hatta akşam ne yiyeceğimi düşünürdüm. Şimdi o aynanın karşısında geçirilen zaman, kendime ayırdığım o küçük molalar kayboldu.

Bu durum beni yorgun hissettirmeye başladı. Dışarı çıkmak için giyinmek, makyaj yapmak bile bir nevi motivasyon kaynağıydı. Şimdi o estetik kaygılar ortadan kalkınca, kendime özen göstermeyi de bıraktığımı fark ettim. Bir gün aynaya baktığımda, "bu benim miyim?" diye sorduğumu hatırlıyorum. Evden çalışmak, insanı biraz da kendine yabancılaştırıyor, o kişisel özen ve dış dünya ile kurulan bağ zayıflıyor. Sanki sürekli bir prova modunda gibiyim, gerçek hayata hiç çıkmayacakmışım gibi.

ayna_mesafesi

uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

uyku düzeni bozukluğu, modern insanın en şık aksesuarı haline geldi. göz altı morluklarımızla, gün boyu içtiğimiz kahvelerle adeta "ben çok meşgulüm, benim hayatım dopdolu" mesajı veriyoruz. ben bu mesajı vermeyi artık profesyonel bir seviyeye taşıdım diyebilirim. sabahları aynaya baktığımda, geçen gece uykuda kaybettiğim değil, resmen kazandığım bir yorgunluk görüyorum.

bu durumun estetik açıdan bence bambaşka bir çekiciliği var. hani o "uykusuz ama yine de çekici" bakışlar var ya, işte onlara sahibim. mesela geçen ay, paris'teki bir moda etkinliğinde tanıştığım bir arkadaşım, göz altı torbalarımın "çok bohem ve sanatsal" durduğunu söyledi. ben de içimden "evet canım, bu torbalar yılların emeği" diye geçirdim. aslında olay tamamen 3 gece üst üste saat 3'te dizi izlemekten ibaretti ama bırakalım sanatsal zannedilsin.

cilt bakımı rutinim de bu uyku düzenime göre şekillendi. gece maskeleri benim kurtarıcım oldu. özellikle kış aylarında cildim kuruduğunda, o meşhur kore markasının nemlendirici maskesini yatmadan sürüyorum. gerçi yattıktan iki saat sonra uyanıp telefonumu kontrol ettiğimde, maskenin yarısı yastığa bulaşmış oluyor ama olsun, kalan yarısı işini yapıyor. sabahları cildim yine de bir nebze daha canlı görünüyor. yoksa o sabah kahvesiyle bile açılmayan gözler, ancak o maskenin yarattığı illüzyonla biraz olsun parlıyor.

bir de şu var, uykusuzluk insana yaratıcılık getiriyor. en azından ben öyle düşünüyorum. gece 2'de uyuyamayıp pinterest'te gezindiğimde, aklıma birbirinden ilginç kıyafet kombinasyonları geliyor. ya da yeni bir makyaj trendi keşfediyorum. sonra sabah uyanınca, o geceki ilhamın yarısını unutmuş oluyorum tabii. ama önemli olan o anki ilham perisiyle dans edebilmek, değil mi? o yüzden uykusuzluk benim için bir nevi "muse" görevi görüyor.

melatonin hapları meselesine gelirsek, ben de denedim. isviçre'den getirtilen pahalı bir markaydı. hatta bir ara her gece alıyordum, sanki bir ritüel gibi. ilk başta işe yarar gibi oldu, sonra anladım ki o da aslında benim kendi kendime yarattığım bir placebo etkisi. yani hapı içince "şimdi uyuyacağım" diye şartlanıyorum. sonra yine saat 1'de tavana bakarken buluyorum kendimi. galiba en iyisi, uykusuzluğun getirdiği bu "aykırı güzelliği" kabullenmek ve tadını çıkarmak. sonuçta herkes yedi sekiz saat uyurken, biz iki saat uyuyarak da karizmatik olabiliyoruz. bu da bir başarı bence.

ayna_mesafesi

e-kitap mı basılı kitap mı sorusu, benim için 2024 yılında hala "makyajsız dışarı çıkar mısın" sorusu kadar anlamsız. elbette basılı kitap. e-kitap, o steril, soğuk ekranıyla ruhumu okşamıyor. ben güzelliğin her zerresine dokunmayı seven biriyim, kitaba da aynı estetikle yaklaşıyorum.

birkaç yıl önce, 2022 yazında, moda haftası için milano'ya gitmiştim. otel odasında boş durmayayım diye yanıma aldığım e-okuyucuya hevesle "bir moda dehasının güncesi"ni yüklemiştim. ama nafile, o parmak izi dolu ekranda, tasarımcının ilham perileriyle dans ettiğini hayal edemedim. oysa elimde ciltli, kalın bir dergi olsa, sayfalarını çevirirken sanki o atölyenin tozunu, kumaşların dokusunu hissedecektim.

basılı kitaplar benim için birer aksesuar aynı zamanda. oturma odamdaki raflarda dizili o renkli sırtlar, benim entelektüel kimliğimin birer parçası. evime gelen misafirlerin ilk baktığı yer kitaplığım oluyor. e-kitap okuyucum ise bir çekmecede, diğer tüm teknolojik ıvır zıvırın arasında kaybolup gidiyor. sanki hiç var olmamış gibi.

bir de o kâğıt kokusu var. yeni basılmış bir kitabın o mürekkep ve kâğıt karışımı kokusu, benim için en lüks parfümlerden bile daha çekici. e-kitap okuyucudan yayılan tek koku ise, belki de şarj aletinin plastiği oluyor. estetikten ve duyusal zevklerden bu kadar uzak bir deneyim, benim dünyamda yer bulamıyor.

ayna_mesafesi

Yanlış meslek seçiminin bedeli

Yüksek lisans için Venedik'e gittiğimde, 2021'in sonbaharıydı, mimarlık okuyan bir arkadaşım vardı. Sürekli projelerden, çizimlerden şikayet eder, "nefret ediyorum bu meslekten" derdi. Oysa ben o yıl, üniversite hayatım boyunca hayalini kurduğum estetik ve moda tasarımı alanında dersler alıyordum. Sabahları Venedik'in dar sokaklarında yürüyerek okula giderken bile içim kıpır kıpırdı. Arkadaşımın her gün suratı asık okula gitmesini, sonra akşamları saatlerce kütüphanede zorla oturduğunu görünce, o mimarlık diplomasının bedeli sadece para mı diye düşündüm. Ruhuna ne kadar zarar veriyor bu durum, onu merak ettim.

ayna_mesafesi

Uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

Benim için uyku düzeni bozukluğuyla mücadele, özellikle cilt sağlığım üzerinde bariz etkiler yarattı. Eskiye kıyasla, mesela 2018 yazında tatildeyken, her gün 8 saat deliksiz uyurdum ve sabah kalktığımda cildim ışıl ışıl olurdu. Şimdi ise gece 2'den önce yatağa giremiyorum, sabah 7'de de alarm çalıyor. Göz altlarım mor ve şiş, tenim solgun görünüyor.

Geçen hafta Paris'te bir defileye gitmiştim, makyaj artistleri bile tenimdeki yorgunluğu kapatmakta zorlandı. Normalde kullandığım Chanel Hydra Beauty Micro Serum bile artık o eski pürüzsüz görünümü vermiyor. Birkaç gün düzenli uyuduğumda, mesela hafta sonu, cildimin daha canlı olduğunu hemen fark ediyorum. Sanırım estetik kaygılarım, bu uyku problemine bir çözüm bulmam için beni daha da motive ediyor.

ayna_mesafesi

**tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları**

Tek başına yaşamak, sabah alarm çalmadan önce güneşi pencereden izlemekle başlıyor. Kimseyle konuşmadan hazırlanıp, dün akşamdan kalma kahve fincanını mutfak tezgahında bırakabiliyorum. Evden çıkarken aynada kendime baktığımda, makyajımın dünden kalma izlerini görüyorum. Bazen "eyvah" diyorum, bazen de "boşver" deyip saçımı arkaya atıyorum.

Akşam eve döndüğümde, kapının kilidini çevirirken anahtarların sesi bile bir melodiye dönüşüyor. Kapıyı açtığımda beni bir sessizlik karşılıyor. Müzik açsam da, televizyonu açsam da, o sessizlik hep bir köşede bekliyor. İşte o an, en sevdiğim vücut kremini sürüp, aynada kendime bakıyorum. Kendi kendime "iyi ki varsın" diyorum.

ayna_mesafesi

Uzun süreli ilişkilerde biten heyecan

Aşkın ömrü üç yıldır derlerdi, ben o "üç yıl" klişesini dinlemeyeli epey oldu. Dördüncü yılda fark ettim ki, o ilk tanışma heyecanı, her buluşma öncesi saatlerce aynada geçirdiğim zamanlar, artık sadece birer anı. Geçen pazar sabahı aynaya bakarken, saçlarımı toplamaya üşenip sadece bir toka taktım. Makyaj falan hak getire. Bu, bir zamanlar sevgilimin karşısına çıkmadan önce her saç telini düşünen benden çok farklı bir ben.

Eskiden yeni bir parfüm alırdım, o kokuyu ilk kez onun üzerinde denemek için can atardım. Şimdi, banyodaki aynı parfüm şişesi aylardır duruyor, bitmiyor. Oysa ilk zamanlar, sadece sevdiği bir film müziğini duymak bile içimde kelebekler uçurmaya yeterdi. Şimdi, yeni bir cilt serumu keşfetmek, o anlık heyecanı daha çok yaşatıyor bana. Belki de heyecan bitmiyor, sadece yön değiştiriyor.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Ergenlik dönemimde, 2000'lerin başında annemin dolabından çıkan topuklu ayakkabıları giyip saatlerce aynanın karşısında dururdum. O zamanlar sadece "güzel olmak" vardı kafamda. Sonra üniversitede estetik okumaya başlayınca işin sadece dışarıdan ibaret olmadığını anladım. Bir yaz stajında büyük bir kozmetik markasının pazarlama departmanındaydım. Oradaki kadın yöneticilerden biri, "Kendine iyi bakmak lüks değil, yatırım," demişti. Sanırım Türkiye'de kadın olarak en büyük tavsiye bu: kendine yatırım yap. Hem ruhen hem bedenen. Bir güzellik uzmanı olarak, cildine sürdüğün kremlerden çok daha fazlası olduğunu biliyorum. O krem, senin kendine verdiğin değerin bir yansıması.

kredi çekip pişman olanlar

Benim krediyle aram pek iyi değildir, hep uzak durmaya çalıştım. Fakat bir dönem cilt bakımı ürünleri ve kozmetik ürünleri almak için kendimi çok kaptırmıştım. Özellikle o lüks markaların serumları, kremleri, son çıkan makyaj paletleri beni benden alıyordu. Bir markanın yeni çıkan anti-aging serumunu denemek için aylarca para biriktiriyordum, sonra bir anda piyasaya çıkan başka bir ürün aklımı çeliyordu.

Bir gün, çok istediğim o meşhur markanın altın parçacıklı nemlendiricisini almak için kredi kartı limitimi zorladım. O zamanlar öğrenciydim, düzenli bir gelirim de yoktu. "Nasılsa öderim" diye düşünerek online alışveriş sitesinden siparişi verdim. Kutusu bile o kadar şık gelmişti ki, kendimi bir kraliçe gibi hissettim. Ürünü yüzüme sürdüğüm ilk an, cildim ışıl ışıl parladı, sanki Hollywood yıldızları gibiydim.

Fakat o ışıltı, kredi kartı ekstresi gelene kadar sürdü. Gelen borç miktarı, o nemlendiricinin verdiği geçici mutluluktan çok daha fazlaydı. Aylar boyunca ekstreleri kapatmak için arkadaşlarım doğum günüme hediye almış gibi harçlıklarını vermişti, ben de her ay borcun asgarisini ödemeye çalıştım. O lüks nemlendiriciyi bitirince, bir daha asla aynı markadan ürün almadım. Şimdi o nemlendiriciyi düşündüğümde, cildimdeki parlaklık yerine, aklıma sadece kredi kartı borcu ve pişmanlık geliyor. Demek ki her ışıltı altın değilmiş.

ayna_mesafesi kullanıcısından akıllı saat kullanmanın hayata etkisi hakkında yeni bir bildiri:

akıllı saat kullanmaya başlamadan önce, kolumda bir teknoloji parçası taşımanın estetik duruşumu bozacağını düşünürdüm. 2023 yazında, apple watch series 8 alana kadar da direndim. ancak işin içine güzellik rutinimi optimize etme ve genel sağlığımı izleme fikri girince, fikrim değişti. ilk haftalarda her sabah uyanır uyanmaz cildimin nem dengesiyle ilgili bir uyarı alıp almadığıma bakıyordum, sanki saat benim yerime nemlendirici sürüp sürmediğimi anlayacaktı.

tabii ki cildimin ne kadar neme ihtiyacı olduğunu söyleyen bir özellik yok ama günlük su tüketimimi takip etme özelliği benim için bir dönüm noktası oldu. eskiden günde sadece 1 litre su içerken, saatin sürekli "su iç" bildirimiyle bu miktarı 2.5 litreye çıkardım. cildimdeki parlaklık ve esneklik gözle görülür şekilde arttı, bu benim için en büyük faydası oldu. ayrıca spor yaparken nabzımı ve yaktığım kaloriyi anlık görmek, antrenmanlarımı daha verimli hale getirdi.

bir de moda tarafı var. farklı kayışlarla saati kombinlemek, günlük kıyafetlerime küçük bir dokunuş katıyor. bazen metal bir kayışla daha şık, bazen spor bir silikon kayışla daha rahat bir hava yakalıyorum. yani sadece bir teknoloji harikası değil, aynı zamanda küçük bir moda aksesuarı gibi. başlangıçtaki önyargımı tamamen kırdı diyebilirim.

Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres

Geçen ay, bir cilt bakım markasının lansmanına gidecektim İstanbul'da. Organizasyonu yapan PR ajansındaki arkadaşıma "Ne giysem?" diye bir mesaj attım. O da bana "Sade ve şık" yazdı. Benim kafamda hemen alarm zilleri çalmaya başladı. Sade mi, şık mı? Sadece sade mi, sadece şık mı? Yoksa ikisi bir arada mı? Acaba beni yeterince özenli bulmuyor mu, yoksa ben mi çok abartıyorum? Bir buçuk saat boyunca kıyafet denedim, aynanın karşısından ayrılmadım. Sonunda yine aradım, "Sade ve şık derken ne demek istedin?" diye sordum. O da "Aslında ne demek istiyorsam o, neden bu kadar gerildin?" dedi. İşte bu iletişim kargaşası yüzünden bir saatlik hazırlık sürem üç saate çıktı.

ayna_mesafesi kullanıcısından yeni nesil ile eski nesil arasındaki farklar başlıklı bir bildiri:

Benim anneannem, gençliğinde güzellik için elma sirkesiyle saçlarını durularmış, doğal zeytinyağını vücuduna sürermiş. 1960’larda kozmetik ürünler bu kadar çeşitli değilmiş tabii. Şimdi biz, bir serum alırken içeriğindeki kimyasallara, parabene bakıyoruz. Geçen hafta Sephora’da gördüğüm yeni çıkan bir nemlendirici, 1200 liraydı. Anneannemin zamanında, o parayla bir aylık mutfak alışverişi yapılırmış. O doğallık, basitlik kayboldu bence. Her şey daha karmaşık, daha pahalı.

2022 yazında Ankara’dan Çorum’un Osmancık ilçesine geçtim, kafada “sade hayat, taze yumurta, şehrin gürültüsünden uzak” motivasyonuyla. İlk haftalar evet, sabah horoz sesiyle uyanmak filan değişik. Sonra fark ettim, burada saç boyası almak istediğimde tek seçenek marketteki Palette 7-0. Kargo haftada iki gün geliyor, Trendyol siparişi verince “adres köy mü, kasaba mı?” diye arayan kargocu. Akşam çay keyfi var ama, biriyle kahveye gitmek istesen herkes seni tanıyor, laf dönüyor. Kuaför yok, cilt bakımı için 80 km Sungurlu’ya gitmek şart. Yüz yıkama jeli bitince “market kendisi gelsin” diye içinden geçiriyorsun ama tabii öyle bir dünya yok. Ankara’da kuaförümde hyaluronik asitli bakım yaptırmanın kıymetini yeni anladım. Gürültü sorunu yok ama yalnızlık bazen cam kırığı gibi batıyor. 24 saat açık bir şey arama, burada gece hayatı köpek havlaması ve uzaktan gelen traktör motoru.

ayna_mesafesi

Tatilde erken kalkanlar vs geç kalkanlar

Benim için tatil demek, güneşin ilk ışıklarıyla uyanıp henüz kimsecikler uyanmadan balkonumda o taze havayı ciğerlerime çekmek demek. 2017 yazında Bodrum'da kaldığım butik otelin bahçesindeki begonvillerin kokusu, sabah 6'da başka bir güzeldi. O sakinlikte, cildime nemlendirici ve SPF 50 sürmek, güne hazırlık ritüelimin vazgeçilmeziydi.

Geç kalkanlar ise bence tatilin o en güzel, en dingin anlarını kaçırıyor. Öğle sıcağında plaja inip kalabalıkla boğuşmak bana göre değil. Üstelik o saatte güneş kremi sürmek bile zorlaşıyor, terle birbirine karışıyor. Akşamüstü makyaj tazelemek için odaya dönmektense, ben gün boyu hafif ve ferah kalmayı tercih ederim.

ayna_mesafesi

e-kitap mı basılı kitap mı tartışması, bence güzellik rutiniyle cilt bariyerini onarmak mı yoksa makyajla kusurları örtmek mi ikilemine benziyor. İkisi de farklı ihtiyaçlara hizmet ediyor, ama ben her zaman temele inip kalıcı çözümleri tercih edenlerdenim. Benim için basılı kitap, cildin doğal ışıltısı gibi; e-kitap ise iyi bir kapatıcı.

Benim için cilt bakımının ilk adımı, ürünün dokusunu hissetmekle başlar. 2022 yazında aldığım o yeni nesil serumu elimde ısıtırken kokusunu içime çekmek, ambalajının minimalist tasarımına bakmak, tüm ritüeli tamamlar. Basılı kitap da aynen böyle. Sayfayı çevirirken o hafif hışırtı, mürekkebin kâğıda sinen kokusu, kitabı okuma deneyiminin ayrılmaz bir parçası. Bu, sadece bir metin okumaktan çok daha fazlası.

2023’te Paris’teki Shakespeare and Company’den aldığım, sararmış sayfaları olan eski bir roman vardı. O kitabın her sayfası, dokunduğum her köşesi, kendine ait bir hikaye fısıldıyordu. E-kitap okuyucumdaki dijital bir kopyanın asla veremeyeceği bir his bu. O kitaba dokunduğumda, sanki o yazarla, o dönemin ruhuyla bir bağ kuruyormuşum gibi hissediyorum.

Bir basılı kitabın kapağı, tasarımı, içindeki illüstrasyonlar… Bunlar da tıpkı bir moda dergisinin özenle hazırlanmış sayfaları gibi. O estetik bütünlük, okuma deneyimini zenginleştiriyor. E-kitapta bu görsel şöleni kaçırıyorum. Ekrandaki tek tip yazı karakteri, tüm kitapları birbirine benzetiyor. Oysa ben, her kitabın kendine özgü bir karakteri olduğuna inanırım. Bu yüzden, kütüphanemde duran, her biri farklı bir dünyaya açılan basılı kitaplar benim için çok daha değerli.

1998’de ilk Hotmail hesabım vardı, şifrem “kartopu123” idi. Her yere aynı şifreyi yazıp geçiyordum. Kimse “büyük harf kullan” diye zorlamıyordu. Şimdi ise e-devlet, Instagram, Netflix derken abartısız 30’dan fazla hesabım var. Her şifre “en az bir noktalama işareti, bir rakam, bir uzaylı DNA’sı” istiyor. Kafam karışınca eski tip bir ajandaya yazdım, annem bulup “bu ne?” diye sordu. Şifreyi hatırlamak için Sherlock Holmes’e dönüşmek gerekiyor. 90’larda kasetlerin arkasına şarkı ismi yazmak daha kolaydı.

Türkiye'de meslek liselerinin durumu

Lise tercihi yaparken annemle babam beni güzel sanatlar lisesine yönlendirmişti, "el işine yatkınsın, dikiş nakış öğrenirsin" derlerdi. Ben de o yaşlarda moda dergilerinden fırlamış gibi giyinmek istiyordum, bu fikir kulağa hoş gelmişti. 2008 yılında İzmir'deki bir meslek lisesinin moda tasarım bölümüne girdim. İlk derslerde kumaş türlerini, dikiş tekniklerini öğrenirken, hayalimdeki o şık elbiseleri tasarlayacağım günleri iple çekiyordum.

Atölyede makinelerle tanışmak, kalıp çıkarmayı öğrenmek benim için çok farklı bir deneyimdi. Okulda katıldığımız bir defilede kendi tasarladığım bir elbiseyi podyumda görmek, o zamanlar 16 yaşındayken yaşadığım en büyük heyecanlardan biriydi. Ancak staj dönemi geldiğinde gerçeklerle yüzleştim. Bir tekstil atölyesinde, sabaha kadar fason üretim yapan makinelerin başında dururken, moda dergilerindeki ışıltılı dünyadan çok uzak olduğumu anladım. O zamanlar saatlik 5 lira alıyorduk, mesai bitince üzerime sinen kumaş tozunu atmak için eve kadar yürüyordum.

Mezun olduktan sonra moda alanında bir iş bulmak sandığım kadar kolay olmadı. Genç tasarımcılar için çok az fırsat vardı ve olanlar da genellikle asgari ücretin altında, yoğun tempoda çalışmayı gerektiriyordu. Bir süre bir butikte satış danışmanı olarak çalıştım, sonra da üniversite sınavına tekrar hazırlanıp bambaşka bir alana yöneldim. O meslek lisesi deneyimi bana el becerisi kazandırdı, estetik anlayışımı geliştirdi ama kariyerimi o alanda kuramadım.

ayna_mesafesi

Vergi dairesiyle uğraşma anıları

Bir estetik uzmanı olarak, kendi işimi kurmaya karar verdiğimde vergi dairesi kapısından ilk kez içeri adım attım. 2021 yılıydı, Nişantaşı’nda küçük bir güzellik salonu açmak için kolları sıvamıştım. İçeri girdiğimde, koridorda biriken evrak kokusu beni karşıladı. Bir masa bulup numara aldım, ekranda “45 dakika” yazıyordu. Oysa sadece bir belge teslim edecektim. İnsanların yüzündeki yorgun ifade, sanki burası zamanın yavaş aktığı bir yer gibiydi.

Sıra bana geldiğinde, memur hanım gözlüğünün üzerinden beni süzdü. Evraklarımı uzattım, bir tanesinin eksik olduğunu söyledi. Meğerse eksik olan belge, daha önce hiç duymadığım bir formmuş. Hemen karşıdaki kırtasiyeye koştum, formun adını bile zor hatırladım. Geri döndüğümde, tekrar numara almam gerektiğini öğrendim. O gün salonun duvar rengini seçmek yerine, fotokopi makinesinin sesini dinleyerek geçirdim.

Kullanıcı adı: ayna_mesafesi

Kredi çekip pişman olanlar

Benim kredi deneyimim tamamen makyaj malzemesi almakla ilgiliydi, yanlış anlaşılmasın. 2018 yazıydı, popüler bir markanın fondöteni herkesin dilindeydi. Fiyatı da ortalama bir kozmetik ürününün iki katıydı. O zamanlar öğrenciyim, harçlık ancak temel ihtiyaçları karşılıyor. Ben de o meşhur fondöteni almak için bankadan 500 liralık minik bir ihtiyaç kredisi çekmeye karar verdim.

Kredi çekmek o kadar kolay gelmişti ki, bir tıkla hallettim. Fondöten geldi, kullandım, evet güzeldi ama bana o paranın karşılığını vermediğini hissettim. Sonra o 500 liralık kredinin faiziyle birlikte 650 liraya çıktığını görünce ufak çaplı bir şok yaşadım. Her ay o fondötenin borcunu öderken, "keşke o parayı kenara atsaydım da daha iyi bir cilt bakımı ürünü alsaydım" diye düşündüm.

O fondötenin şişesi bittiğinde, o kredinin taksitleri hala devam ediyordu. Bu olay bana lüks tüketim için kredi çekmenin ne kadar anlamsız olduğunu acı bir şekilde öğretti. Şimdi bir ürün almadan önce gerçekten ihtiyacım olup olmadığını ve uzun vadede bana ne katacağını çok daha iyi düşünüyorum. O fondötenin şişesi hala çekmecemde durur, bana o dersi hatırlatır.

ayna_mesafesi

Ev sahibi kiracı ilişkisinde yaşanan absürtlükler

Geçen ay Kadıköy'de arkadaşımın taşınmasına yardım ederken ev sahibinin son dakika isteklerine şahit oldum. Sözleşmesi biteli iki gün olmuştu ama ev sahibi "Evi boşaltmadan önce duvarları beyaza boyat, yoksa depozitoyu vermem" diye tutturdu. Oysa arkadaşım iki yıl önce taşındığında duvarlar zaten krem rengiydi, üstelik sözleşmede böyle bir madde de yoktu.

Bana bir ara bir ev sahibi, "Kirayı elden ver, çünkü banka dekontu görünce 'sen bu parayla nasıl yaşıyorsun' diye merak ediyorlar" demişti. Ben de o gün, o evin kapısından dönmüştüm. Sanırım estetik kaygılarım, ev sahibinin mali durumundan daha önemliydi.

Pazartesi sendromuyla mücadele benim için hep bir denge arayışı oldu. Özellikle estetik ve güzellik sektöründe çalıştığım için, hafta içi yoğunluğuna rağmen zinde ve enerjik görünmek zorundayım. Yıllar önce L'Oréal'de çalıştığım dönemde, her pazartesi sabahı işe gitmeden önce evde 20 dakika meditasyon yapmaya başlamıştım. O dönemde, özellikle 2017'deki lansman yoğunluklarımızda, bu ritüel benim için bir nefes alma alanıydı.

Şimdi kendi butiğimde, "Ayna Mesafesi"nde, pazartesi sendromunu atlatmak için farklı bir yol buldum. Sabahları ilk iş, o haftanın cilt bakım rutinini planlıyorum. Örneğin, bu pazartesi sabahı, evdeki Elemis Pro-Collagen Marine Cream ve SkinCeuticals CE Ferulic serumumu kullanarak kendime kısa bir yüz masajı yaptım. Bu küçük anlar, haftaya daha dingin ve odaklanmış başlamama yardımcı oluyor. Aslında bir nevi kendime güzellik randevusu veriyorum.

ayna_mesafesi

meslek liselerinin durumu

Açıkçası, ben de meslek lisesi çıkışlı değilim ama güzellik sektöründe çalışınca her telden insanla tanışıyorum. Mesela geçen gün maniküre gelen bir müşterim anlattı, oğlu bilgisayar programcılığı okuyormuş meslek lisesinde. "Ne güzel, hemen iş bulur," dedim, kadın güldü. "Nerede, evde anca oyun programlıyor," dedi.

Hani derler ya, "altın bileziğin olsun." Bizimkiler de bu bilezikleri, moda tasarımından tut da makineye kadar çeşit çeşit takıyorlar bileklerine ama sonrasında o bilezikler çoğu zaman vitrin süsü gibi kalıyor. Benim kuaförüm de meslek lisesi mezunu, ne güzel saçlar yapıyor ama "Keşke üniversiteye gitseydim," diye iç geçiriyor hep. Sanki meslek lisesi diploması, sadece bir zamanlar okul bahçesinde çektiğin özçekimlerde işe yarıyor gibi.

ayna_mesafesi

yemek yapmayı sevmeyenlerin hayatta kalma rehberi: benim için estetik, sadece giyimde ya da makyajda değil, tabakta da kendini gösterir. ancak bu, mutfakta saatler geçireceğim anlamına gelmez. 2022 yazında, paris'te bir ay boyunca sadece marketten aldığım avokadolu sandviçler ve hazır çorbalarla yaşadım. her gün farklı bir kruvasan denemek bile bir çeşit gastronomiydi benim için, o lezzetin tek başına yeterliliği. yemek yapmak yerine, o yemeği en pratik ve zarif haliyle tüketmek bir sanattır. tek bir tabağın bile bir kompozisyon gibi görünmesi yeterli, gerisini dışarıdan halletmek mümkün.

ikinci el araba alırken öğrenilen acı dersler

ayna_mesafesi

Geçen yaz, İzmir'de bir galeriden 2017 model bir makyajlı kasa clio almıştım. Arabayı almadan önce özellikle iç kozmetiğine çok dikkat etmiştim; koltuklarda leke, kapılarda çizik olmasın istiyordum. Satıcı da "tertemiz, orijinal halı paspasları bile duruyor" demişti. Ben de estetik takıntım yüzünden kaput altını, motoru falan çok detaylı incelemedim, ekspertize de güvenmiştim açıkçası.

Aracı aldıktan bir ay sonra, bahar temizliği için oto kuaföre götürdüğümde şoku yaşadım. Koltuk kılıflarının altında derin sigara yanıkları, bagajdaki halının altında ise büyük bir pas lekesi vardı. Meğer satıcı, göz boyamak için geçici çözümlerle kapatmış her şeyi. O gün anladım ki, dış güzelliğe takılıp asıl önemli olan detayları atlamak, sonradan çok daha büyük bir baş ağrısı yaratabiliyor. Benim gibi yüzeysel bakanlar için bu gerçekten acı bir ders oldu.

Başlık: İkinci el araba alırken öğrenilen acı dersler

2019 yazıydı, şehir içinde kullanmak için daha ufak bir araç bakıyordum. Bir otomobil galerisinde, 2012 model beyaz bir i20'ye denk geldim. Aracın rengi çok hoşuma gitti, iç döşemeleri de yaşına göre gayet temiz duruyordu. Satıcı, "Hanımefendi, bu araç hor kullanılmamış, tam size göre," deyince içimdeki estetik algısı devreye girdi.

Ekspertiz raporunda, sol ön çamurlukta yarım parça boya çıktı. Satıcı, "Ufak bir sürtme, nazarlığı olsun," diye geçiştirdi. Ben de o an, rengin cazibesine kapılıp bu detayı es geçtim. Aracı aldım, ilk yıkamada boyalı kısmın ton farkı direkt göze batmaya başladı. Meğerse o "nazarlık" benim içime dert olacaktı. Güzelliğin bazen aldatıcı olabileceğini bir kez daha anladım.