atama_bekleyen

Sosyal medya bağımlılığından kurtulmak:

Geçen yıl Instagram'ı sildiğimde ilk üç gün hiçbir şey yapmadım. Sadece oturdum, pencereden baktım. Dördüncü gün fark ettim ki saat 15.30'da, kahvaltı masasında otururken telefonu açmak için uzanmadım. Alışkanlık değil, refleks miydi bilmiyorum ama o refleks çıkınca insan boş kalıyor. Gerçekten boş. Eski dizileri izlediğim gibi, 2000'lerde evde oturduğum gibi. Eşim ilk hafta "niye sessiz oldun?" diye sordu. Sessiz değildim, sadece kendi sesimi duyabilir hale gelmiştim. Algoritma seni sürekli konuşturuyor, sen onu dinliyorsun, ikisi de konuştuğunu sanıyor. Şimdi akşamları balkondan şehri izliyorum. Telefon yanımda ama açmıyorum çünkü açmanın bir sebebi yok. Notification'ı hissetmiyor insan, hissettiğini zannediyor. Bir ay sonra WhatsApp'ı da kaldırdım. Görüyorum, insanlar merak ediyor ama kimse ölemedi. Hatta benim de kafamda rahat geldi.

Kadıköy’de Moda’ya doğru yürürken bir simitçiden sıcak simit aldım, yanında da seyyar arabadan taze kaşarlı tost. Tostun peyniri kağıda yapıştı, elimdeki peçeteyle uğraştım, yetişemedim, parmaklar yandı. Fenerbahçe Stadı’nın önünde akşam üstü ıslak hamburger denedim, sosu ekmeğin her yerine bulanmış, üstüm başım leke içinde. Bir de Beşiktaş’ta sabaha karşı kumpir var, içini abartıp her şey koyunca çatal bıçakla baş edemiyorsun, poşetle eve sokmak imkansız.

2005 yılında babamın eski Sony Ericsson K700i'sini aldığımda koruma kılıfı diye bir şey yoktu. Cihaz metal ve plastikten yapılmıştı, ağır geliyordu cebimde. Liseye gidişte çantaya atardım, defterler, kalemler, anahtarlar hepsi aynı yere. Bir gün çantayı ters çevirip boşalttığımda telefon taş döşemeye çakıldı, ekranı direkt cam değildi, plastik bir koruma tabakası vardı. Hiçbir şey olmadı. Dört sene daha kullandım, hatta arkadaşa verdim, o da kullandı.

Şimdi iPhone 13'ü ayakkabıdan kurtarmak için 45 dakika harcıyorum. Ekranı temperli cam, arkası cam, yanları alüminyum. Kılıfsız taşıyamam, koruyucu film yapıştırıyorum, yine de. Geçen ay kameraya hafif bir çizik geldi, tamircide hızlı bir bakışta "ana kart değişecek, 4200 lira" dedi. Eski telefonlarda ekran, tuşlar, ana kart ayrı parçalardı, biri kırılsa diğerleri yaşamaya devam ederdi. Şimdi her şey birbirine yapışmış, bir şey patlayınca cihazın işi bitti demektir. Üretici bu şekilde tasarladığı için değil, seçtiği için böyle.

İstanbul'un sokak lezzetleri diye konu açılınca herkes balık ekmek ve kokoreçten bahsediyor ama ben bunun dışını gördüm. Fatih'te Zeyrek civarında bir teyze var, her sabah saat 7'de tezgahını kuruyor, midye dolması yapıyor. 15 lira verdim, kabuğu kırıp içine doldurulan pirinç ve sos, limon sıkarsın üzerine. Ağzında eriyip gidiyor ama adını soramadım, sadece "teyze" dedim.

Sultanahmet'te kestane satıcısı ile Taksim'deki mısır tezgahını karşılaştırdığımde fark çıktı. Sultanahmet'teki adam kestaneyi ateşte yavaşça kavrultuyor, 60 lira. Taksim'de ise makineyle 5 dakikada bitiyor, 50 liraya satıyor. Tadında da fark var, ilkinde içi yumuşacık, ikincisinde biraz katı kalıyor. Sabah işe giderken Sultanahmet tarafından geçersem mutlaka alırım, o sabırlı işçilik hoşuma gidiyor.

Beyazıt medresesinin arkasında bir adam var, patatesli borek yapıyor. Tava yağında kızartıyor, bir tarafa ketchup koymak isteyince "buna gerek yok" diyor. Haklı, 25 lira verdim, yağ ağır gelmedi hiç. Sokak lezzeti diye düşündüğümde artık bunları hatırlıyorum, mekanı bildiğim, yüzü tanıdığım insanları.

Babamdan öğrendiğim en kalıcı şey sorumluluk almak. 2007 yazı, Ankara’da ev tadilatı vardı. Sabahın köründe kalkıp çimento karıştırdık, tuğla taşıdık, ben on iki yaşındayım, belim ağrıyor, babam “yarım bırakılmaz” deyip öğle sıcağında duvar örmeye devam. O gün sırtımdaki tozun kokusunu hâlâ unutmam. Annemden ise sessizce sabretmeyi öğrendim. 2013’te lise sınavına hazırlanırken komşuların inşaatı yüzünden gece bile gürültü oluyordu. Annem bana limonlu kek yapıp “kulağına pamuk tıkarsın, alışırsın” dedi. O pamuklar sınav döneminin kurtarıcısıydı. Şimdi KPSS çalışırken de aynı ritüel: kek, pamuk, odak. Çocukken öğrendiğim bu minik numaralar hâlâ işime yarıyor.

Felsefesi şurada yatıyor bence: İstanbul’un sokak lezzeti dediğin şey, tamamen an ve açlıkla ilgili. Mesela Kadıköy’de gece 1’de, hala açık bir dürümcü bulmak mutluluk gibi geliyor. 2022 yazında Moda’da kavrulmuş mısır alırken satıcının “şekerli mi, sütlü mü?” diye sorması hayatın bütün anlam arayışını sorgulatıyor bana. O anda tek önceliğim o köz kokusu, elimdeki yanık mısır izleriyle yürürken kendimi bayağı varlıksal bir noktada buluyorum. McDonalds’a girmekle simitçinin önünde durmak arasında seçim yapmak Marketteki vegan reyonundan daha zor. Açlık, varoluş ve sokak bu şehirde hep yan yana.

2022’de Ankara’da ev ararken, bir ev sahibiyle telefonda konuşuyorum. Daha evi görmeden, “Sigara içiyorsan bir kira fazla alırım, çünkü duvar temizletmek pahalı” dedi. Annemle kalacağım, annem astım hastası, adamı ikna edemiyorum. Eve çıktım, koltuklarda naylon kılıf var. Ev sahibi salona girdiğinde “Bunları çıkartma, misafir gelirse örtü serersin” dedi. 21. yüzyılda naylon koltuğa oturdum, terlemişim, onu da kiraya ekler mi bilmem.

Bir de klasik “kira günü gelince mesaj atmıyorum, kendin hatırlayacaksın” muhabbeti var. 2023’te, Maltepe’de, WhatsApp’tan sakince hatırlattı, beş dakika geçince “İcra başlatıyorum” diye tehdit mesajı attı. Daireyi teslim etmeye geldiğimde, duvardaki çiviye “bu iz için 500 lira düşelim” pazarlığı yaptı. Yine de anahtarı verdim, çıkarken elektrikleri de üzerine aldırmayı unuttum, bir ay kaçak elektrik kullanılmışım, onu da ben ödedim.

2022 yazında Ankara'da eve çıkarken hem emlakçıdan hem ev sahibinden ayrı ayrı komisyon istendiğini gördüm. Biri pazarlık yapınca diğeri kızıyor, “ben zaten geçenki kiracıdan paramı alamadım, bana güvenmiyorsan hiç girme eve” diyor. Evi tutmak istiyorsun, anahtarı vermiyor, “senin gibi gençlere güven olmuyor, önce kapıcıya sorayım” diyerek işi yokuşa sürüyor. Bir defa da depozito yerine altın isteyen ev sahibiyle karşılaştım, “TL eriyor, altına yazık olmaz” dedi. Sözleşmede “balık beslemek yasaktır” gibi maddeler vardı, ne yaşandıysa önceki kiracıyla. Apartmana taşındıktan sonra komşu teyze “siz Anadolu’dan mısınız, ev sahibi bir şey olursa bana gelir” dedi. Ankara’da memur şehri diye düşünüyordum, ev sahibi-kiracı ilişkisi bambaşka bir macera çıktı.

2021’in yazında Kadıköy’de bir klinikte saç ekimi macerası yaşadım. Kafada traş iziyle gezmek, toplu taşımada “Acaba herkes bana mı bakıyor?” paranoyasıyla birleştiğinde, insan kendini Game of Thrones setinde figürasyon gibi hissediyor. Üç gün boyunca yastığa yan yatmak yasak, sırt üstü mumya gibi uyku çekiyorsun. Sözde doğal çıkacak dediler, üç ay geçince aynadaki adamı tanıyamadım; önler genç, tepe hâlâ bunalım. Benim için saç ekiminde en kalıcı şey, WhatsApp’ta hâlâ duran “kontrol fotoğrafları” oldu.

Ben 30 yaşıma geldiğimde hâlâ KYK borcunu bitirememiş, biriktirdiğim parayı da KPSS kitaplarına ve deneme sınavlarına gömmüş biri olarak para biriktirme işini çoğunlukla erteledim. 2021’de İstanbul’da öğretmenlik yaparken aldığım maaş 4.500 TL’ydi. Kira 2.000 TL, ulaşım ve yemek derken ay sonu banka bakiyesi 300 TL. O da çoğu zaman markette indirimli makarna kovalamaya gidiyordu. Sadece bir kez, yaz tatilinin başında, maaşı topluca çekip 1.000 TL’yi kenara koymuştum. Eylül gelince o da bayram harçlığı gibi eriyip gitti. Çevremde de 30’una girip “50 bin TL biriktirdim” diyen pek görmedim zaten, istisnalar hariç.

Benim ev sahibi olma macerası 2017’de, İstanbul’un bir köşesinde 1+1 için banka kredisi faizi araştırmakla başladı. O zamanlar 240 bin liralık ev için 120 bin peşinat isteniyordu; ben de 8 yıldır biriktirdiğim 27 bin liraya bakıyordum. Geri kalan kısmı için banka bana 0,99 faizle kredi verelim dediğinde, hesap makinesinde çıkan toplam borca bayağı uzun süre baktım. Üç yıl sonra aynı evi istesem, bu kez peşinatı bırakıp sadece kapora için birikimim yetiyor. Hep birileri “bugün alsan 10 yıl sonra keşke derdin” diyor ama on yıl beklediğinde zaten o evi hayal bile edemiyorsun. Liste uzuyor, döviz yükseliyor, kira piyasası başka bir gezegene gidiyor. Hesap defteri açıp kaçıncı kez kapattığımı bilmiyorum.

2022’de Ankara’da ev ararken ilanlarda “bekar erkek olmaz”, “çocukla gelinirse kira iki katı” gibi notlara denk geldim. Herkesin kafasında evde yaşama senaryosu apayrı. İstanbul’da Kadıköy’de oturduğum dairede, ev sahibi her ay “geleyim de kombiye bakayım” diye arardı, bir gün bakkaldan yeni çıkmışken kapıda yakaladı. Almanya’da ise kira sözleşmesine “balkonda çiçek yetiştirmek yasak” maddesi eklemişlerdi, pencereden sarkıtırsan problem yok, ama saksı yasak. Türkiye’de kontrat dışında “pencere açma, perdeyi değiştirirsen haber ver” gibi efsane kurallar sayan ev sahipleri gördüm. Avrupa’da kontratları ciddi, burada ev sahibi psikolojisine göre güncellenen kural listesi var.

iPhone’a 2015’te iPhone 6 ile bulaştım, o zamanlar KPSS’ye hazırlanıyorum. Notlarımı bile iCloud’a yedekliyordum, PDF’leri açarken hızına hayran kalmıştım. Ama bi’ süre sonra herkesin kullandığı WhatsApp sticker’ları bende gözükmüyordu, Apple kendi aleminde takılıyor resmen. Sonra 2021’de KPSS’den sonra ödül gibi Xiaomi Redmi Note 10 aldım, sabah akşam PUBG girdim, şarjı akşama kadar yetiyordu. Ama Android’de her uygulamanın arka planda bir şeyler çekiştirmesi, gereksiz RAM kullanımı, arada garip reklamlar sinir etti. Apple’da kafam rahat, Android’de özgürlük hissi var; ama ikisinin de kendine has bir uyuzluğu var bence.

Pazartesi sendromu benim için 2014’te KPSS’ye hazırlanırken zirve yaptı. Pazar akşamı saat 18 gibi bir sıkıntı, iç daralması başlıyor. Hangi kitaptan test çözeceğim, ertesi gün hangi hocanın dersine gideceğim belli ama içimde o isyan duygusu. Her yerde “yeni hafta, yeni umutlar” diyen motivasyon postları, bana sadece “yine mi başlıyoruz” dedirtiyor. Atama beklerken de değişmedi bu. Mezun olurken “artık rahatım” dedim, ertesi pazartesi işsizim, yine aynı ruh hali.

Bir de o iş yeri WhatsApp grubu var, hafta sonu sessiz ama pazar akşamı “yarın toplantı var” mesajı düşüyor. O an içimden bir parça kopuyor. İstanbul’da sabah metrobüs kuyruğunda beklerken, milletin yüzüne bakınca herkesin o sendromu yaşadığını anlıyorum zaten. Kimse pazartesiyi sevmiyor, bana da kimse sevdiremedi. Bu sendromun çözümü pazartesi günlerini tatil ilan etmek ama onu da kimse yapmaz.

Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres, tam olarak ton eksikliğinin yarattığı bir kaos. Geçen ay bir arkadaşa "Tamam, anladım" yazıp gönder tuşuna bastığımda, adam iki saat sonra "Niye kızdın bana?" diye sordu. Hiç kızmamışım, sadece acele etmişim. Ama ekranda yazdığım on kelime, onun kafasında üç dakikalık bir konuşmaya dönüştü. WhatsApp'ta bir noktanın yeri, bir virgülün konumu, emojiyi koyup koymamak insanları düşman yapıyor. Telefonda aynı cümleyi söylesem "tamam be, anladık" diye geçerdi. Yazıda ise her kelime bir tuzak. Belki bu yüzden eski insanlar mektup yazarken bu kadar önemli görüyorlardı—yazı kalıcıydı, yanlış anlaşılma da o kadar derindi. Şimdi ise saatte beş yanlış anlaşılma, akşamı stresle geçirme, ertesi gün "estağfurullah ne demek istemiştim" diye açıklama yapmak normal hâle geldi.

Benim için pazartesi sendromu, alarmın çalmasından 5 dakika önce uyanmakla başlıyor. Yani saat daha altı bile olmadan gözüm açık, tavanı izliyorum. 2022’de bir devlet okulunda staj yaparken cuma akşamı “bu hafta bitti” diye sevinirdim ama pazar öğleden sonra içimde düğüm başlardı. KPSS’ye hazırlanırken de değişmedi. Ne kadar plan yaparsam yapayım, pazartesi sabahı masaya oturduğumda beynim çalışmayı reddediyor. Kahve makinesini açıp, mutfağın camından karşı apartmana bakıyorum, kimseyi göremiyorum, herkes uykuda. O an diyorum ki; bu toplu bir kader, sadece benim başıma gelmiyor.

Bir defa pazartesiye özel hiçbir motivasyon konuşması işe yaramıyor. Geçen yıl 7 ay boyunca Ankara Kızılay’da bir kafede baristalık yaptım, her pazartesi sabahı “belki bu hafta farklı olur” diye diye vardiyaya başladım, olmadı. Müdürüm bile “bugünlük idare edin” modunda geziyordu. Pazartesi sendromu bence artık Türk toplumu için kronikleşmiş, haftalık bir toplu depresyon seanı gibi. Kimse de bunu çözmeye niyetli değil.

2022'nin sonuna doğru, KPSS çalışırken kalan son 1000 lirayı ne yapsam diye düşündüm. Annem “altın al, altın bozulmaz” dedi, babam “döviz al, her gün haberlerde yükseliyor” diye tutturdu. Ben de inat ettim gittim gram altın aldım. Bankadaki memur, “dövize geçsen daha çok kazanırsın” diye üsteledi. Onun dediğini yapsam şimdi euroyu 20’den almış olacaktım, sene başı 34’e çıkınca bozdurup krallar gibi tost ekmeği alırdım. Altında ise kazanç yavaş, ama en azından aile toplantısında “paran pul oldu” diye dalga geçen kimse çıkmadı. Bence ekonomi haberleriyle tribün coşkusu yaşamak isteyen döviz alsın, ben çeyrek altın koleksiyonuma devam.

ChatGPT’ye “KPSS’den kaç netle atanırım?” diye bir soru soran gördüm geçenlerde. Sanki yapay zeka mülakat komisyonunda oturuyor da, “Sen Osmaniye’ye, sen Ağrı’ya, sen de sıralamada yedek” diye karar veriyor. 2024 KPSS puanıyla şehri tahmin ediyor, bir de üstüne “şansın yüksek” diyor. Ben üç yıldır başvuru ekranı açılacak diye sabah akşam sayfa yeniliyorum, ChatGPT’ye sormak aklıma bile gelmedi.

Bir de şu klasik “sevgilim bana küstü, ne yazayım?” tayfası var. Arkadaşım, kızın niyetini çözecek yapay zeka henüz icat edilmedi, sen hâlâ makineye trip analiz ettiriyorsun. Geçen ay Kızılay’da bir kafede otururken telefonla denedim, “İletişim kurmak güzeldir, dürüst ol” yazdı. Bunu bana annem de diyor zaten, yapay zekada neyin havası?

En bombası, “Yarın hava güzel olacak mı?” diye soran dayı. Adam sanki ChatGPT’yi meteoroloji müdürlüğüne bağladı. Benim mahallede 29 Nisan’da fırtına çıktı, yapay zeka hâlâ geçen yılki verilerle “bugün güneşli” diyor. Şemsiye almadım, gömleği kurutmaya çalışıyorum, sinirden gülüyorum.

Banka hesabımda 57 lira var, “Bitcoin alayım mı?” diye denedim bir gece. ChatGPT riski anlatıyor, yatırım tavsiyesi vermiyor. O kadar nötr ki, insan yanındaymış gibi borsa sohbetine bile giremiyorsun. Bari bana “Doları unut, KPSS çalış” deseydi, daha inandırıcı olurdu.

Sosyal medyadaki linç kültürünün boyutlarını 2022 KPSS döneminde iyice hissettim. Sınav iptal edildiğinde Twitter’da #kpssmağduru etiketiyle yazdığım bir mesaj, bir anda binlerce kişi tarafından paylaşılmaya başladı. Sonra arada lafı başka yere çekip devlet memurlarını yaftalayanlar gördüm, normal bir eleştiriden iş arayanlara hakarete döndü. Bu iş, bir gün makarna markasına laf atıp ertesi gün bir öğretmeni “torpilci” diye topa tutmaya kadar uzuyor. Yani bir bakıyorsun, sabah başka bir meslek grubu, akşam başka bir ünlü sırada. Herkesin hedef olma ihtimali var, kalabalık bir kere yüklenince kurtulmak zor.

Partner ailesini ilk ziyaret anıları, insanın kendisini yeniden tanımasının tuhaf bir yoludur. Ben 2016'da partnerimin Bursa'daki evine gittiğimde, kapıdan içeri adım atarken sanki bir sınav salonuna giriyordum. Annesi mutfakta, babası bahçede, kardeşi odasında, herkes kendi dünyasında yaşıyordu. Beni tanımıyorlardı, ama partnerim beni tanıyordu, o da onları tanıyordu, ben ise kimseyi tanımıyordum.

O gün fark ettim ki aile, insanın yaşadığı yerdir, ama partner ailesini ziyaret etmek başka bir şeydir. Orada konuk olursun, ama konuk değilsin aynı zamanda. Annesi bana çay verirken gözlerinde bir soru vardı, ben de o çayı içerken cevap aramaya başladım. Babası bahçesindeki domates bitkilerini gösterdi, ben de dikkatle dinledim, sanki bahçenin sırlarını öğreniyordum. Akşam yemeğinde herkes konuştu, ben çoğu zaman sessiz kaldım, ama o sessizlik rahatlatıcıydı.

Partner ailesini ilk ziyaret etmek, aslında o insanın nereden geldiğini, neden bu şekilde olduğunu anlamaya başlamaktır. Kapıdan çıkışımda partnerim sordu "Nasıldı?" Ben de biliyordum ki bu soru sadece o gün için değildi, bundan sonraki her ziyaret için sorulacaktı. Her defasında biraz daha anlayacaktım, biraz daha yakınlaşacaktım. O ilk gün çok şey söylenmedi, ama çok şey anlaşıldı.

KPSS çalışırken denemeleri okutacak kimse bulamıyordum. Geçen ay ChatGPT’ye bütün yanlışlarımı yazdırdım, üstüne bir de konuyu özetlemesini istedim. Normalde 40 sorunun analizine 1 saat gidiyordu, şimdi 10 dakikada çıkıyorum işin içinden. Annem bile “bunu sen mi yazdın” diye şaşırdı. Hatta fırından hangi ekmeği alayım diye sordum, bana “tam buğday sağlıklı” diye öneri verdi. Ben teknolojiyi hep uzak görürdüm, meğerse evdeki sessiz kahraman olmuş. Şimdi evde “yapay zekadan bakayım mı” deyince babam göz deviriyor.

Sessizlik cezası, ilişkide kullanılan en zehirli silahlardan biri. Söze gelmek yerine susmak, karşıdaki kişiyi yavaş yavaş boşaltıyor. Ben bunu 2018'de Bursa'daki bir dairede yaşadım. Sevgilim, benim işe geç kaldığım için kızıp üç gün boyunca bana hiç konuşmadı. Sabah kahvaltıda oturuyorduk ama masada sadece kaşık sesleri vardı. O sessizlik, adeta bir ağırlık gibiydi göğüsümde. Çalışırken bile onun sessizliğini düşünüyordum, işe konsantre olamıyordum.

Sessizlik cezası farklı, sıradan bir tartışmadan. Çünkü konuşmak, hatta kavga etmek bile iletişim demektir. Ama sessizlik? Sessizlik, "seni görmüyorum" demektir. Onun yanında oturup telefona bakıyordum, çünkü en azından telefon bana cevap veriyordu. Dördüncü gün sabahı, ben kahvaltıda bile konuşamadığım için, sofrada oturmaktan vazgeçip balkona çıktım. Dışarıdaki gürültü, evdeki sessizlikten daha rahatlatıcı geliyordu.

O dönemde anladım ki, sessizlik cezası ilişkiye zarar veriyor çünkü çözüm sunmuyor, sadece sorunu büyütüyor. Aradan geçen yıllar, bana gösterdi ki iyi bir tartışma, kötü bir sessizlikten bin kat daha iyidir.

Gaming laptop dedin mi, aklıma ilk gelen şey prize bağımlı bir çorba tenceresi oluyor. Geçen sene Dell G15 aldım, 25 bin lira. Dışarı çıkıp çimlerde oyun hayali kuruyordum, batarya 1 saat dayandı, açılış ekranından öteye gidemedim. Evde de durum farklı değil, masanın üstü kablo mezarlığı. Oyun açmadan önce Steam günceller, Windows günceller, bir de oyunun kendi güncellemesi var; sanırsın oyun değil, uzay mekiği indireceğim. Konsolda bunların hiçbiri yok, açıyorsun, tak fişi, kolu eline al, başla. Playstation 5’te Gran Turismo açtığım ilk gün, loading ekranında uzun süre kalınca refleksle mouse aradım, sonra kolun titreşimiyle gerçek dünyaya döndüm. Laptop gamer’ı olmak ayrı bir emek; koltukta yayılıp bir round FIFA atmak ise tembel bir lüks. İtiraf edeyim, ikisi var ama koltuğu seçiyorum.

2021’in sonbaharında Eskişehir’de ilk kez tek başıma eve çıktım. İlk hafta alışveriş listesi yapmaya çalışırken, buzdolabında sadece tencere kapağı ve bir limon olduğunu fark ettim. Akşam yemeklerini çoğu zaman sandviçle geçiştirdim, çünkü mutfağa girerken annemin “soğanı önce kavur” sesi yok. Temizlik mevzusu da başka bir dert. Çamaşır makinesini çalıştırıp, iki gün sonra asmayı unuttuğum kıyafetleri koklayıp tekrar yıkadığımı hatırlıyorum. Salonda dizdiğim koliler altı ay kaldı, çünkü onları kaldıracak biri yok. Misafirliğe gelen arkadaşım “evde sessizlik güzelmiş” dedi, ama ben iki gün üst üste kendi sesimi duymadan yemek yerken konuşmayı unuttum galiba. Kış gecesi kaloriferin havasını aldım, bozuldu, YouTube'dan bakıp tamir ettim. Gece 3’te biriyle dertleşmek istesen telefonun ekranı bile sessiz. Tek başına yaşamak, bazen sadece odanın köşesinde duran boş bir kahve bardağına bakmak.

Benim için tek başına yaşamak ilk gün sırf mutfağa yeni kupa dizmekle geçti. O kupaları bir daha kimsenin kullanmadığını fark edince hafif içim burkuldu. Kahvaltı sofrası kurup “kimse gelmeyecek” gerçeğini tokat gibi yiyorsun. Sucuklu yumurta yapıyorsun, 3 lokma sonra tavanın ucuna bakıyorsun, kalanını ısıtıp ısıtıp yiyorsun, çünkü “atmaya kıyamam” dönemi başlıyor.

Bir de evi süpürme konsunu büyüklere sormak istiyorsun, ama kendi kendine “halı kenarına mı dip köşeye mi önce?” tartışması başlıyor. Çamaşır asmak, çamaşır toplamaktan daha kolay. Çünkü toplanan çamaşırlar bir haftayı orada geçiriyor. Kuruyan çorabı yataktan almak için kalkmıyorsun, o da seni terk etmiyor.

Bir kere gece 3’te kombi arızası yaşadım. Kombinin kapağını açtım, YouTube’da “kombi reset” arattım. Ekranda Hollandalı bir adam var, Türkçesi benden iyi. Kombi yine çalışmadı, ben de battaniye altında sinema gecesi yaptım, sabaha kadar üşüdüm. O gün anladım, evin patronu sensin ama aynı zamanda bekçisi, ustası, temizlikçisi de sensin.

Evde yalnızken hastalanmak, grip olup limonlu çay yapmak; keyifli falan değil, bayağı eziyet. Sonra marketten tek başına alışverişe gidiyorsun, “iki kişilik yoğurt” alıp eve dönüyorsun, bitiremeden bozuluyor.