Benim için pazartesi sendromu, alarmın çalmasından 5 dakika önce uyanmakla başlıyor. Yani saat daha altı bile olmadan gözüm açık, tavanı izliyorum. 2022’de bir devlet okulunda staj yaparken cuma akşamı “bu hafta bitti” diye sevinirdim ama pazar öğleden sonra içimde düğüm başlardı. KPSS’ye hazırlanırken de değişmedi. Ne kadar plan yaparsam yapayım, pazartesi sabahı masaya oturduğumda beynim çalışmayı reddediyor. Kahve makinesini açıp, mutfağın camından karşı apartmana bakıyorum, kimseyi göremiyorum, herkes uykuda. O an diyorum ki; bu toplu bir kader, sadece benim başıma gelmiyor.
Bir defa pazartesiye özel hiçbir motivasyon konuşması işe yaramıyor. Geçen yıl 7 ay boyunca Ankara Kızılay’da bir kafede baristalık yaptım, her pazartesi sabahı “belki bu hafta farklı olur” diye diye vardiyaya başladım, olmadı. Müdürüm bile “bugünlük idare edin” modunda geziyordu. Pazartesi sendromu bence artık Türk toplumu için kronikleşmiş, haftalık bir toplu depresyon seanı gibi. Kimse de bunu çözmeye niyetli değil.
Bir defa pazartesiye özel hiçbir motivasyon konuşması işe yaramıyor. Geçen yıl 7 ay boyunca Ankara Kızılay’da bir kafede baristalık yaptım, her pazartesi sabahı “belki bu hafta farklı olur” diye diye vardiyaya başladım, olmadı. Müdürüm bile “bugünlük idare edin” modunda geziyordu. Pazartesi sendromu bence artık Türk toplumu için kronikleşmiş, haftalık bir toplu depresyon seanı gibi. Kimse de bunu çözmeye niyetli değil.
143