Babamdan öğrendiğim en kalıcı şey sorumluluk almak. 2007 yazı, Ankara’da ev tadilatı vardı. Sabahın köründe kalkıp çimento karıştırdık, tuğla taşıdık, ben on iki yaşındayım, belim ağrıyor, babam “yarım bırakılmaz” deyip öğle sıcağında duvar örmeye devam. O gün sırtımdaki tozun kokusunu hâlâ unutmam. Annemden ise sessizce sabretmeyi öğrendim. 2013’te lise sınavına hazırlanırken komşuların inşaatı yüzünden gece bile gürültü oluyordu. Annem bana limonlu kek yapıp “kulağına pamuk tıkarsın, alışırsın” dedi. O pamuklar sınav döneminin kurtarıcısıydı. Şimdi KPSS çalışırken de aynı ritüel: kek, pamuk, odak. Çocukken öğrendiğim bu minik numaralar hâlâ işime yarıyor.