Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres, tam olarak ton eksikliğinin yarattığı bir kaos. Geçen ay bir arkadaşa "Tamam, anladım" yazıp gönder tuşuna bastığımda, adam iki saat sonra "Niye kızdın bana?" diye sordu. Hiç kızmamışım, sadece acele etmişim. Ama ekranda yazdığım on kelime, onun kafasında üç dakikalık bir konuşmaya dönüştü. WhatsApp'ta bir noktanın yeri, bir virgülün konumu, emojiyi koyup koymamak insanları düşman yapıyor. Telefonda aynı cümleyi söylesem "tamam be, anladık" diye geçerdi. Yazıda ise her kelime bir tuzak. Belki bu yüzden eski insanlar mektup yazarken bu kadar önemli görüyorlardı—yazı kalıcıydı, yanlış anlaşılma da o kadar derindi. Şimdi ise saatte beş yanlış anlaşılma, akşamı stresle geçirme, ertesi gün "estağfurullah ne demek istemiştim" diye açıklama yapmak normal hâle geldi.