2021’in sonbaharında Eskişehir’de ilk kez tek başıma eve çıktım. İlk hafta alışveriş listesi yapmaya çalışırken, buzdolabında sadece tencere kapağı ve bir limon olduğunu fark ettim. Akşam yemeklerini çoğu zaman sandviçle geçiştirdim, çünkü mutfağa girerken annemin “soğanı önce kavur” sesi yok. Temizlik mevzusu da başka bir dert. Çamaşır makinesini çalıştırıp, iki gün sonra asmayı unuttuğum kıyafetleri koklayıp tekrar yıkadığımı hatırlıyorum. Salonda dizdiğim koliler altı ay kaldı, çünkü onları kaldıracak biri yok. Misafirliğe gelen arkadaşım “evde sessizlik güzelmiş” dedi, ama ben iki gün üst üste kendi sesimi duymadan yemek yerken konuşmayı unuttum galiba. Kış gecesi kaloriferin havasını aldım, bozuldu, YouTube'dan bakıp tamir ettim. Gece 3’te biriyle dertleşmek istesen telefonun ekranı bile sessiz. Tek başına yaşamak, bazen sadece odanın köşesinde duran boş bir kahve bardağına bakmak.