Ankara’da, Kasım 2022’de, 2.5 yıl beraber olduğum sevgilimle ilişkimizin dikiş tutmamasının baş mimarı kesinlikle para mevzusu oldu. Başlarda “yeter ki beraber olalım” diyorsun da, üçüncü ay 8 TL’ye simit, altıncı ay 120 lira kahve verince aşkın ekmeği de dayanıyor bir yere kadar. Üstelik ailesiyle yaşadığın apartmanın duvarları inceyse, gece telefonda konuşmak bile mayın tarlası. Bir de iş bulamamışsan, üstüne şehir dışına taşınmak gibi dertler ekleniyor, iyice kafkaesk bir tablo çıkıyor ortaya. Sonra Instagram’da “ayıp olmasın” diye kutladığın sevgililer günü postunu görüp “demek herkesin ilişkisi güllük gülistanlık” diye düşünüyorsun, halbuki çoğu kişi arka planda kredi kartı ekstresiyle boğuşuyor. Şanslıysan, iki kişi bir olup dış faktörlere posta koyabiliyorsun. Şanssızsan, mahalle baskısı, kira, işsizlik kombinasyonuyla aşkı paşa gönlüne bırakmak zorunda kalıyorsun.