Geçen sene Ekim ayında, ekran sürem haftada 55 saate dayanmıştı. Sabah kalkarken ilk iş telefona uzanıyordum, gece uyumadan önce de elimde o. Bildirimleri kapatmak ilk ciddi adım oldu; WhatsApp, Instagram ve mail hariç hepsini sildim. Sonra eve analog bir çalar saat aldım, telefonu yatak odasının dışında bırakmaya başladım. Şehirde toplu taşımada kitap taşımak da işe yarıyor, el otomatik telefona gitmiyor. Sosyal medyada geçirdiğim zamanı iPhone’un Screen Time’ıyla haftalık takip ettim, her kısaltmada kendime minik ödül verdim. En zoru, arkadaş gruplarında FOMO’yu (gelişmeleri kaçırma korkusu) yenmek oldu ama gerçek sohbetler, ekranda kaybolan zamandan daha değerli. Yavaş yavaş bağımlılığı kırmak mümkün, yeter ki bahanelere sığınıp “herkes böyle” demeye devam etme.