2008’de bir şirkette kodu USB’yle birbirimize taşırdık, dosya isimleri “final2_final_son” diye uzardı. Bir yerde biri bir satırı değiştirince, diğerinin kodu patlardı. Şimdi git, github falan olmadan ekip çalışması yapmak bayağı Orta Çağ usulü. Hangi kod, kimin eklediği, neyi bozduğu tamamen havada kalıyor. 2024’te oturup hâlâ dosya yedekleyen varsa, ya çok nostaljik ya da tehlikeye davetiye çıkarıyor. Sürüm kontrolü ekipte “kim kimi sırtlıyor” savaşını bitiriyor; herkesin katkısı ortada, hata da ortada. Bugün bir projede 10 kişi aynı anda kod yazabiliyor, revert etmek, eskiye dönmek su şişesinden su içmek kadar kolay. Sadece kod güvenliği değil, psikolojik huzur da sağlıyor; “benim kodum nereye gitti?” derdi yok.