Sabahın köründe bir buçuk yaşındaki oğlan, elinde oyuncak matkapla kafamda geziniyor; kahvaltı masasını Lego alanına çevirmek zaten klasik. İstanbul'da apartman dairesinde çocukla yaşamak, sürekli bir kriz yönetimi. Bir yandan mutfağı toparlarken diğer yandan priz kapaklarını kontrol ediyorum çünkü geçen ay paşa 2. priz macerasında neredeyse elektrikçi çağırıyordum. Benim için kilit noktalar: Her odada bir sepet oyuncak (dağınıklık başka türlü toplanmıyor), salonda yıkanabilir halı (yoksa haftada üç halı yıkama krizi garanti), cam kilidi ve sürekli yedek kıyafet. Ekran işini zamana yaymak şart, yoksa çocuk gözümün önünde YouTube zombisine dönüşüyor. Akşam uyku faslına iki kitap sıkıştırınca, gece 9 gibi sessizlik ödül gibi geliyor. Çocuğun ritmine göre evin dengesi her hafta değişiyor; plan yapıp esnek olmayı öğreniyorsun.