Çalıştığım ofiste (Beşiktaş, 2024) sabah kahvesiz güne başlamak motivasyonu yerle bir ediyor. En basiti, iyi bir kahve makinesi almak bile ekibin modunu yükseltti. Şeffaflık önemli; müdürümüz haftalık toplantılarda herkesin yaptığı işi net bir şekilde paylaşıyor, kimse “Ben ne yapıyorum ki?” moduna girmiyor. Ara ara ödüllendirme de işe yarıyor, mesela geçen ay satış ekibi hedefi tutturunca öğle yemeği Pizza Locale’den ısmarlandı. Kişisel alan bırakmak lazım; bazen kulaklık takıp müzikle çalışmak ruhu kurtarıyor. Bir de, saçma sapan angaryalarla oyalamamak gerek; önemli işlere odaklanınca insanlar kendini daha değerli hissediyor. Yıllardır gördüğüm en temel fark: Takdir edilen çalışan çalışmaya devam ediyor, yoksa burnundan soluyan bi ofis dolusu insan çıkıyor ortaya.