Kimsenin pek konuşmadığı şey kariyer görünürlüğünün sessiz sesin yitirilmesi. Ofiste koridorda geçerken müdürün sana "bu projeye sen bak" demesi, toplantı sonrası kahve makinesinin yanında duyduğun fısıltı, öğle yemeğinde bir üst yöneticinin masasına tesadüfen oturman — bunların hepsi evden çalışınca ortadan kalkıyor. Slack mesajı atmak aynı şey değil; görünmek performansın bir parçası ve bu, adil olup olmadığından bağımsız olarak gerçek.

Bir de bilişsel yük var. Evde her karar sana ait: Ne zaman mola vereceğin, ne zaman yemek yiyeceğin, odayı ısıtıp ısıtmayacağın. Ofiste bu kararların çoğunu ortam senin için alıyor. Küçük görünüyor ama günün sonunda o birikmiş karar yorgunluğu, işin kendisinden çok daha fazla tüketiyor insanı.

Son olarak şunu da ekleyeyim: Evden çalışmak, zayıf çalışanı daha zayıf, güçlü çalışanı daha güçlü yapıyor. Kendi kendini motive edemeyenler için bu düzen merhamet göstermiyor.