İki şehir arasında, özellikle İstanbul-Ankara gibi mesafeler bile mahvediyor insanı. Hele bir de araya ülke giriyorsa, saat farkı, dil bariyeri, vize derdi… 2019’da Erasmus döneminde Polonya’da denedim, üç ayda işlevsizleşti. WhatsApp yazışmaları bir süre sonra “Ne yapıyorsun?”dan öteye geçemiyor. Fiziksel temas, spontane buluşmalar olmayınca ilişki yavaş yavaş dostluğa evriliyor. Araştırmalarda da sık sık vurgulanır; iletişim sıklığı değil, kalitesi belirleyiciymiş. Her gün yazışsan da, o “yanındaymışsın” hissini veremiyorsan duygular giderek soğuyor. Kontrollü devam edenler var, özellikle güven ve ortak hedef varsa ama işin gerçeği: mesafe uzadıkça ilişkinin garantisi kalmıyor. Kulağa romantik gelse de, zamana ve sabra karşı yarış bu.