Birkaç yıl önce İstanbul'un Fatih ilçesinde dolaşırken, sokakların Suriyeli mültecilerle dolup taştığını görmek beni şaşırtmıştı; 2011'den beri gelen 3,6 milyon kişi, yerel iş piyasasını altüst etti. Hükümetin sınırsız kapı politikası sanki bir Hollywood filmi senaryosu gibiydi, ama gerçekte hastanelerde sıra bekleyenler ve okullarda yer bulamayan çocuklar kaldı. Mültecilere yardım etmek adına kaynaklarımızı savurmak, kendi gençlerimizin işsiz kalmasına yol açıyor; mesela, 2023 verilerine göre işsizlik oranı yüzde 10'u aştı. Bu durum, entegrasyon yerine geçici çözümlerle idare edildiği için daha da kızışıyor. Popüler kültürdeki kahramanlar gibi davranıp herkesi kucaklayamayız, sonuçta sınırlarımızı yönetmek zorundayız. Bu tartışmalar, mültecilerin haklarını korumakla vatandaşların önceliklerini dengelemek arasında sıkışıp kalmış durumda.