2008 Pekin, 2012 Londra, 2016 Rio... Her seferinde ekrana kilitlenip “Bu sefer olacak mı?” diye bekledim. Adamlar ABD’den Çin’e, en küçük ülkeler bile madalya kapıyor, biz ise güreş ve boksa sıkışıp kalmışız. Lise zamanımda Almanya’da değişim öğrencisiydim, ilkokul çocukları haftada iki kere yüzme havuzuna gidiyordu, antrenörler işin başında; spor kültürü resmen iliklerine işlemiş. Bizde tesis var, malzeme var, ama sistem yok. Çocuk yetenekliyse ya babasının sayesinde ya da öğretmeni denk gelirse bir yerlere geliyor, o da tesadüfen. Milli takıma seçilen sporculara verilen imkanlar Avrupa’yla kıyaslanınca komik kalıyor. Altyapıda “herkese şans” hikaye, dayısı olan öne geçiyor. Madalya gelmiyorsa, kabahat çocuklarda değil, yıllardır yerinde sayan bu düzende.