2018’de Berlin’e taşındım, sandım ki her şey bir anda güllük gülistanlık olacak. Evet, sokakta yürürken kimse bana “abla telefonun var mı?” diye sarmıyor, bürokrasi gayet dijital, markette kimse küfür etmiyor. Ama o “yabancı” hissi var ya, insanın genzini yakıyor. Arkadaş ortamı kurmak için çocukluk hikayeni baştan yazman gerekiyor resmen. Tamam, asgari ücretle bile hayatta kalınıyor, kira yaksın diye maaşının yarısını gömmüyorsun; ama ev sahibin iki cümlede “expat tax” kokusu alıyor, sana en pahalısını kitlemeye çalışıyor. Bir de kışları sabah 8’de hava daha karanlık. Çözüm mü? Kime neye göre. Türkiye’deki dertlerden kaçıyorsun ama yeni dertler kapıda nöbet tutuyor, pasaportunu bir an bile unutturmuyorlar. Aklı olan taşınmadan önce iki kez düşünür, Instagram’dan hayat kolaymış gibi gaz yemeye gerek yok.