Geçen Ramazan Bayramı'nda saat 14.00'te anneme "Akşam gelirim" dedim, o da bekledi. Saat 19.00'de WhatsApp'ta yazı attım, trafiğin kötü olduğunu söyledim. Gerçek sebep şu: İstanbul'da oturuyorum, işten çıkınca Anadolu Yakası'nda sıkışıp kalmak istemiyordum. Annem "Tamam oğlum, sen bilirsin" dedi, ama mesajın iki dakika sonra görüldü işareti gelip gelmedi. Bayram ziyaretleri artık bu hale geldi. Eski bayramlarda saat altıda evden çıkıp akşam dokuzda kapıyı çalardık, annem kahvaltı hazırlamış beklerdi. Şimdi ben kendi zamanımı planlıyorum, annem kendi beklentisini. İkimiz de telefonun ekranında, ama aynı odada değiliz. Benzin pahalı, şehirler büyüdü, herkes yorgun. Ama asıl kırıntı bu: Bayram ziyareti artık zorunluluk değil, seçenek oldu. Gitmeyince de kimse sormıyor, herkes kendi hikayesini Instagram'da yayınlıyor.