spor yapma motivasyonu

Kışın sabah altıda kalkıp soğukta koşuya çıkmak insanı önce deli gibi hissettiriyor. Ama giydikten sonra bir Nike tayt ve bluetooth kulaklıkla, yolda kendine küfür ede ede başlıyorsun. Yarım saat sonra kan akmaya başlayınca bütün gün daha az sinirli geçiyor. İşin sırrı şu: Zihnini fazla konuşturmadan, direkt kıyafeti giyip dışarı çıkmak.

Sabah altıda, gözüm yarı kapalı, Ankara’nın soğuğunda kendimi parkta koşarken buluyorum. Hep “motivasyon kayboldu” diyenlerin asıl derdi, harekete geçmek için dışsal bir sebep aramaları. Oysa olay tamamen alışkanlık işi. Haftada üç gün, yedinci haftada vücut zinciri kırmamak için kalkıyorsun zaten. Arkadaşla sözleşip spor salonuna gitmek en bilinen numara, insan kendini mahcup duruma düşürmemek için bile olsa kalkıyor. Bir de küçük hedef koymak var; mesela Şubat’ta 5 km koşmak, Mart’ta 10 şınav çekmek gibi. İnsanın kendini zorlaması şart, yoksa her sabah yeni bir bahane çıkıyor. Youtube’da “spor motivasyonu” aramak yerine, ayakkabıyı giyip dışarı çıkmak inanın daha işe yarıyor.

Kışın sabah saat altıda yataktan kalkıp koşuya çıkmak akıl kârı bir iş değil gibi geliyor insana. Hele İstanbul’da, Aralık ayında, hava henüz aydınlanmamışken soğuğu ciğere çekmek için ekstra bir sebep gerekiyor. İnsan bazen kendini motive edecek bir şey bulamayınca, kolaya kaçıp “yarın başlarım” diyor. Benim için dönüm noktası geçen yıl sağlık kontrolünde çıkan yüksek kolesterol olmuştu; doktorun “ya spor ya ilaç” resti motivasyonun kralıydı. Bir de şu var: Spor salonuna para ödeyince, gitmeyince sinir oluyorum; paranın ziyanı bile yetiyor ayağa kalkmaya. Bir süre sonra alışkanlık oluyor ama ilk adımı atmak, o gerçekten en zor kısmı. Kafada oturtmadan, “hazır hissedince başlarım” masalına inanmak sadece zaman kaybettiriyor.