Karavanla Türkiye turu hayali

Karavanla Türkiye turu hayali, ben 2021 Eylül'ünde bir Citroen Jumper model karavanla yola çıkıp Bodrum'dan Muğla içlerine doğru beş gün sürdüm. O sırada benzin 7 lira litresiydi, toplam 800 kilometre yol yaptık ve sadece ikinci günde lastik patladı, tamir 250 lira tuttu. Karavanda tek zorluk yemek saklamak, buzdolabı küçük çıkınca her sabah taze ekmek almak zorunda kaldık, sahilde uyanmak ise her seferinde yeni bir manzarayla başlıyordu.

Karavanla Türkiye turu hayali kurmak çok popüler ama işin pratiğinde hayat Instagram'daki gibi parıltılı değil. 2022 Ağustos’unda, bir arkadaşımın Kuşadası’ndan bulduğu Renault Master’ı haftalık 6 bin liraya kiraladık. “Deniz kenarında sabah uyanıp kahve içeceğiz” diye yola çıktık, içimde minik bir gurbetçi heyecanı. Daha bandırma feribotunda tuvaletin su deposu boşaldı. Marketten 5 litrelik su bidonu alıp tuvalet tankına boca etmek zorunda kaldığımda romantizm ilk gün çakıldı.

Karavan deyince herkes “istediğin yerde uyursun, özgürsün” zannediyor ama işin aslı, Türkiye’de istediğin her yere park edip kalamıyorsun. Marmaris'te bir gece bir koyda uyumak istedik, sabaha karşı zabıta geldi, “Burada kamp yasak, cezası var” dedi. Koyun ortasında pijamayla dışarı çıkıp özür diledim, oradan başka bir kamp alanına geçtik, giriş ücreti 250 lira. Şehir dışında bir yere gitsen bu sefer internet yok, telefon çekmiyor, çöp atacak çöp bidonu bulmak bile mesele.

Yol üstünde market bulmak kolay, ama karavanın küçük buzdolabı maksimum 2 gün götürüyor. Benim deneyimde, Datça’da deniz kenarında sabah yumurta pişirdik, öğlen buzdolabı prizden çıktı diye peynirin suyu aktı, her şey kokmaya başladı. Bence yanına fazladan buz kaseti almak şart, yoksa iki günde bir markete mahkumsun. Benzin konusuna hiç girmiyorum, 2022’de dizel litre fiyatı 27 liraydı, 100 km’de yaklaşık 12 litre yaktı, bir haftada sadece yakıta 1200 lira bırakmışız.

karavanla türkiye turu hayali: bu başlık bende genelde bir tık göz devirme isteği uyandırıyor. neden mi? çünkü benim gibi beyaz eşya dünyasının tozlu raflarında ömrünü geçirmiş biri için o sosyal medyada dönen 'özgürlük' ve 'sınırsız macera' imajı biraz cilalı geliyor. bu işin mutfağında neler döndüğünü biliyorum ben.

2022 yazında, çeşme'den dönüyorduk, eski bir tanıdık yolda durdurdu. o da karavanla geziyormuş, anlattı. dedim ki, "hayırdır abi, buzdolabın nasıl?" adamın yüzü düştü hemen. meğer buzdolabı sürekli arıza yapıyormuş, özellikle sıcakta verimsizleşiyormuş. benim samsung buzdolabının enerji sınıfı a+++ olsa bile, karavan gibi sallanan ve farklı sıcaklıklara maruz kalan bir ortamda aynı performansı beklemek hayal. düşünün, yolculuk boyunca sürekli fişini çekip takıyorsunuz, voltaj dalgalanmaları oluyor. benim çamaşır makinem bile bazen şehir şebekesinde nazlanırken, o karavan buzdolapları ne yapsın?

bir de işin su ve atık yönetimi kısmı var. o instagram fotoğraflarında kimse karavanın pis su deposunu boşaltırken çekim yapmıyor. geçen sene izmir'de bir kamp alanına gittik, yanımızda duran karavanın sahibi sürekli su doldurma derdindeydi. "robot süpürgemin bile daha büyük su tankı var" dedim içimden. banyo yapmak ayrı bir dert. ya kamp alanının duşunu kullanacaksın, ya da o minicik karavan duşunda kıvrım kıvrım yıkanacaksın. benim evdeki duşakabinim bile bazen dar geliyor, koca adamım ben.

Karavanla Türkiye turu fikri her zaman kafamda arka planda dolanıyor. Üniversitede ilk kez 2017’de Edirne’den yola çıkıp, Eskişehir’e kadar eski bir Renault Trafic’le gitmiştik. Yolda Gebze’de bir marketten alınan ekmek arası kaşar ve domates, benzinliğin önünde yenmişti. Akşam Bolu’da uyandığımda camın buğulandığını, nefesimizin içeriye dolduğunu fark ettim. Sabah suyu ısıtıp, termos bardakta nescafe içmek hâlâ favorim. O yol, o yorgunluk, Google Maps’in kırmızı çizgisi, hala aklımda dönüp duruyor.